บทที่ 875 พลาดไป

เฉินเทียนจ้าวโบกมือและขัดจังหวะเฉินเทียนยิ่งอย่างรำคาญอยู่บ้าง

"พี่สาม ครั้งนี้เป็นปัญหาของผมเอง ทำให้คุณต้องเดือดร้อนแล้ว" เฉินเทียนยิ่งก้มหน้าลงและเอ่ยขึ้น

"จำเอาไว้ว่าครั้งหน้าอย่าได้ทำผิดพลาดโง่ๆอีกก็พอ" ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เฉินเทียนจ้าวเองก็พูดอะไรมากไม่ได้ "ให้พวกนายไปซื้อของมา ได้ของมาแล้วหรือยัง?"

"ซื้อมาแล้ว ทั้งหมดอยู่บนเรือบรรทุกสินค้าที่ท่าเรือ สามารถเคลื่อนย้ายไปยังเกาะโยวหลงได้ตลอดเวลา" เฉินเทียนยิ่งพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

"รออีกเดี๋ยวเถอะ ตอนนี้เสบียงของตระกูลหลักเพียงพอแล้ว ก่อนที่ปัญหาของคนกลุ่มนี้ยังไม่ได้รับการแก้ไข อย่าได้ติดต่อกับตระกูลหลักนายต้องจำไว้ว่า หากตระกูลหลักรู้สถานการณ์ที่นี่ขึ้นมา แม้แต่ฉันก็จะปกป้องนายไม่ได้"

เฉินเทียนจ้าวตบที่หน้าอกของเขาและหันหลังเดินออกจากห้อง

"ผมเข้าใจแล้ว พี่สาม" เฉินเทียนยิ่งสูดลมหายใจยาวขุ่น น้ำเสียงมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง

ตอนกลางคืน

ทั้งเกาะล้วนเงียบสงัด

เฉินเกอนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายที่ระเบียง เขาสูบบุหรี่ สายตามองดูสถานการณ์บนเกาะ อาศัยประสาทสัมผัสที่อยู่เหนือคนธรรมดาทั่วไป สายตาของเฉินเกอนั้นสามารถมองออกนอกเกาะได้ตลอดเวลา

เมื่อหยิบภาพไห่ซินที่เก็บรักษาไว้อย่างดีออกมา เฉินเกอเห็นว่าตอนนี้เขาอยู่ตรงกลางแผนที่แล้ว ในบรรดาเกาะใกล้เคียงพวกนั้น มีแนวโน้มว่าหนึ่งในนั้นคือเกาะโยวหลง แต่เฉินเกอไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไร

เฉินเกอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างกับผู้คนที่อยู่อาศัยบนเกาะนี้

โดยเฉพาะเฉินเทียนจ้าวที่เพิ่งมาถึงเมื่อคืนนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ฝึกพลังที่แข็งแกร่งไม่เลว

อีกทั้งทุกคนบนเกาะนี้ล้วนเหมือนกันกับตัวเขาคือ นามสกุลเฉิน

นี่คือสิ่งที่เฉินเกอสงสัยมากที่สุด

แต่ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงความสงสัยของตัวเขาเอง หากยังไม่ได้หลักฐานที่แน่ชัด ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่สามารถอาศัยแค่การคาดเดาของตนเองแล้วฆ่าทุกคนบนเกาะนี้ลง อีกทั้งยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าพ่อแม่ของเขายังอยู่ในมือของเฉินเตี๋ยนชาง ทุกการเคลื่อนไหวของตนล้วนเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของพ่อแม่

"เฮ้อ" เมื่อมองดูท้องฟ้าและหมู่ดาวยามค่ำคืน เฉินเกอก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เฉินเตี๋ยนชางเป็นปู่ของเขาชัดๆ ทำไมถึงต้องทำเรื่องแบบนี้ ทะเลาะกับเขาจนไม่ตายไม่เลิกราแบบนี้ เฉินเกอไม่เข้าใจความคิดในใจของเฉินเตี๋ยนชาง

เขาได้แต่หวังว่ามันจะเป็นอย่างที่ซินแสกุ่ยพูด เฉินเตี๋ยนชางเป็นเสือร้ายที่ไม่กินลูกจริงๆ และไม่ลงมือกับพ่อแม่ของเขา

ไม่เช่นนั้นไม่ว่าเฉินเกอจะต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไรออกไป ตนก็จะทำให้ตระกูลเฉินชี่แท้ที่เขาก่อตั้งขึ้นมานี้หายไปจากเกาะโยวหลงอย่างสมบูรณ์ และแม้ว่าตนเองจะต้องตาย เฉินเตี๋ยนชางก็จะต้องถูกฝังไปกับพ่อแม่ของเขาด้วย

"พี่เฉิน ทำไมพี่ยังไม่นอน?" จู่ๆ ประตูระเบียงก็ถูกผลักเปิดออก ไป๋เสี่ยวเฟยมาพร้อมกับเบียร์สองแก้วในมือและเอนตัวพิงราวบันได

"ไม่มีอะไร ก็แค่นอนไม่หลับ" เฉินเกอหยิบแก้วเบียร์ในมือของเขาขึ้นดื่มอึกหนึ่งและพูดด้วยรอยยิ้ม

"พี่เฉิน มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่" ไป๋เสี่ยวเฟยเองก็ดื่มมันในอึกเดียวเช่นกัน

"มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ ที่นี่มีแค่เราสองคน" เฉินเกอลุกขึ้นและขยับตัวเล็กน้อย

"ฉันคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติที่นี่ แต่กลับไม่รู้ว่าทำไม" ไป๋เสี่ยวเฟยนึกถึงสิ่งที่เขาเห็นและพบเจอมาทั้งวันนี้

"ไม่ต้องคิดมาก พักผ่อนให้เต็มที่ที่นี่ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของฉัน" เฉินเกอยิ้มจางๆ และตบไหล่เขา จะพูดยังไงก็ตามแต่ ไป๋เสี่ยวเฟยก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะมีทักษะฝีมือ แต่ก็ยังมีช่องว่างขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับผู้ฝึกพลัง

เฉินเกอไม่ต้องการเห็นเขาไปเสี่ยง

"ฉันรู้ ฉันจะปกป้องเหลียงลู่เพื่อไม่ให้เธอสร้างความเดือดร้อนให้นาย" ไป๋เสี่ยวเฟยรู้ว่าเฉินเกอจะพูดอะไร ไม่ต้องรอให้เฉินเกอพูดจบ เขาก็ชิงพูดขึ้นก่อน