บทที่ 924 สิ่งที่เรียกว่าหน้าที่

"ที่นี่อยู่ไกลจากที่ที่พ่อของเธอนอนอยู่นิดหน่อย พวกมันอาจโจมตีระหว่างทางได้ คนพวกนี้อย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่าคนที่ลอบสังหารเธอครั้งล่าสุด"

"อีกทั้งหากเธอบอกพ่อของเธอ ทั่วทั้งคฤหาสน์ทั้งหมดก็จะต้องตกอยู่ในความโกลาหล สถานการณ์ของตระกูลฟุตาบะเธอตอนนี้ก็ไม่ดีอยู่แล้ว หากเรื่องแพร่ออกไปก็จะยิ่งเสียเปรียบมากขึ้น"

เฉินเกอคว้าแขนของเธอเอาไว้และอธิบายด้วยเสียงต่ำ

"นายจัดการได้มั้ย?" ทาตายุ ฟุตาบะฟังเฉินเกอ

"แน่นอนว่าไม่มีปัญหา อีกเดี๋ยวเธอดูแลตัวเองให้ดีก็พอ ฉันจะจัดการพวกมันไม่ให้ได้อยู่ต่อ แล้วก็จะลองดูไปด้วยเลยว่าเป็นคนของตระกูลคิมคาวะหรือนักฆ่าของตระกูลโคชิ" เฉินเกอพับแขนเสื้อขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ

เมื่อสิ้นเสียงลง เฉินเกอก็ไม่พูดต่อ แม้ว่าเขาจะดูผ่อนคลาย แต่ดวงตาของเขากลับตื่นตัวมองไปโดยรอบอยู่เสมอ ท้ายที่สุดคู่ต่อสู้ในครั้งนี้ก็แข็งแกร่งอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัดครั้งนี้. ถ้าเขาประมาท ก็อาจเป็นประหนึ่งเรือที่พลิกคว่ำในรางน้ำไปได้

ยังไงเสียเขาก็อยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตระกูลฟุตาบะก็เป็นลูกหลานของเผ่าไห่ต้อง เฉินเกอไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนในฐานะผู้ฝึกฝนออกไป

"ถ้าอย่างนั้นนายก็ระวังหน่อย" ทาตายุ ฟุตาบะหายใจเข้าลึก และก้าวถอยหลังสองก้าว แต่ยังคงตั้งท่าเตรียมต่อสู้โดยหวังว่าตนจะสามารถช่วยเฉินเกอให้มากที่สุดได้

ทั้งสองทำแค่ยืนอยู่ในสวนอย่างนั้นและรออย่างเงียบๆ

มีผู้คนในตระกูลฟุตาบะเดินไปมาอยู่เป็นระยะๆ พวกเขาทักทายทาตายุและเฉินเกอด้วยความเคารพ เฉินเกอกังวลว่าคฤหาสน์จะวุ่นวาย ดังนั้นเขาจึงทำตัวเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

หลังจากผ่านไปเกือบสิบนาที เมื่อทาตายุคิดว่าเฉินเกออ่อนไหวเกินไป และคิดว่าไม่มีอันตรายอะไรในคฤหาสน์ เงาร่างสองร่างก็บินลงมาจากต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา สองมือของพวกเขามีประกายแสงสีเงินเปล่งออกมา

มันคือแสงสะท้อนจากดวงจันทร์ที่สาดกระทบลงบนกริซ

คนทั้งสองก็คือเอนโดและไฮทาซุมิที่มาลอบสังหารเฉินเกอ พวกเขามาถึงคฤหาสน์เมื่อห้าชั่วโมงที่แล้ว จากนั้นก็เดินสำรวจไปรอบๆ ตอนนี้เป็นเวลาดึกแล้ว อีกทั้งคนที่ลาดตระเวนพวกนั้นก็จากไปกันหมด ถือเป็นโอกาสที่ดีในการลงมือ

"ป้องกันตัวเองให้ดี" หลังจากได้ยินเสียง เฉินเกอก็ตื่นตัวในทันที เขาเหยียดมือออกแล้วผลักทาตายุมาไว้ข้างหลัง

"อืม ฉันรู้" ทาตายุรู้ว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนเหล่านี้อย่างแน่นอน หากเธอออกมาข้างหน้าก็จะเป็นการสร้างปัญหาให้กับเฉินเกอ ดังนั้นเธอจึงยังคงถอยออกมา และเตรียมป้องกันตนเอง ถ้าจำเป็นเธอก็จะวิ่งหนี และไม่ยอมพลอยทำให้เฉินเกอลำบากไปด้วย

ขณะที่เอ่ยพูด ทั้งสองคนก็มาตรงหน้าเฉินเกอ หลังจากลงมาถึงพื้น พวกเขาก็โจมตีเฉินเกอด้วยกริชในมืออย่างไร้ความลังเลใดๆ อีกทั้งยังไม่ชักช้าเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ลงมือก็เพื่อเอาชีวิต หากไม่ใช่เพราะรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขาล่วงหน้า เกรงว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ยังไม่ทันได้ตอบสนองและไม่มีเวลาดำเนินการใดๆ ก็ต้องตายไปแล้วด้วยกริชของพวกเขา

แต่น่าเสียดายที่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับเฉินเกอ

อันที่จริงเฉินเกอรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน เหตุผลที่เขาไม่เคลื่อนไหวใดๆ ข้อแรกก็เพื่อต้องการเห็นจุดประสงค์ของพวกเขาว่าเป็นการมาลอบสังหารหรือมาเพื่อสืบข่าว ข้อสองก็คือตนไม่คิดจะรุกพวกเขาก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกมองจากคนรอบข้าง

แต่ตอนนี้จุดประสงค์ของพวกเขาถูกเปิดเผยแล้ว อีกทั้งมันเหนือความคาดหมายของเฉินเกอไปมาก คนกลุ่มนี้มาเพื่อตนเอง

โดยไม่ต้องคิดมาก เฉินเกอพุ่งเข้าไปหาพวกเขา จากนั้นก็หักกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อเอามาเป็นอาวุธ

แทบจะในทันใดนั้นเอง คนทั้งสามก็พุ่งเข้าใส่กัน

เอนโดและไฮทาซุมิแบ่งอยู่ทั้งสองข้างของเฉินเกอ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นหัวหน้าทีมนักฆ่าที่แตกต่างกันสองทีม และไม่ได้ร่วมงานกันอีกหลังจากการร่วมกันปฏิบัติการลอบสังหารผู้นำองค์กรก่อการร้ายเมื่อไม่กี่ปีก่อน แต่พวกเขาก็ได้รับการฝึกฝนและเติบโตมาจากซุทานิ โคชิ