บทที่ 932 อย่าหุนหันพลันแล่น

เสียงของเฉินเกอจบลง แต่ทุกคนก็ไม่ตอบสนอง พวกเขายังคงยืนอยู่กับที่ ราวกับว่าไม่มีเจตนาจะพูดจาหรือลงมือใดๆ

"ในเมื่อไม่พูด อย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว" หลังจากสองสามประโยคติดต่อกันที่ไม่ได้รับคำตอบ ในใจของ เฉินเกอก็หมดความอดทนลงเช่นกัน แทนที่จะเสียเวลาอยู่ที่นี่ เป็นการดีกว่าที่จะเริ่มลงมือ

มีแค่การใช้ไม้แข็งเท่านั้นที่จะทำให้ตนเองได้รับข้อมูลที่ต้องการรู้ นี่คือสิ่งที่เฉินเกอประสบมานับหลายครั้งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา 90% ของคนบนโลกมักชอบไม้แข็งไม่กินไม้อ่อน ไม่มีใครที่ยังกล้าปากแข็งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย

ดังนั้นครั้งนี้หลังพูดจบ เฉินเกอก็ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมแต่กลับพุ่งเข้าไปโดยตรง

ความเร็วของเฉินเกอสูงส่งอย่างมาก แค่ในชั่วพริบตาเขาก็มาถึงตรงหน้าคนเหล่านั้นแล้ว ก่อนที่พวกเขาจะมีเวลาตอบโต้ พวกเขาก็รู้สึกแค่เพียงว่าตรงหน้ามีประกายบางอย่างปรากฏขึ้น จากนั้นมีดในมือของเฉินเกอก็ตัดเข้าที่คอของพวกเขาแล้ว

ในเวลาไม่ถึงห้าวินาที คนส่วนใหญ่ก็ล้มลงกับพื้น เหลือเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนอยู่

คอของคนอื่นๆ ล้วนถูกตัดขาดด้วยมีดของเฉินเกอ พวกเขาเพียงแค่รู้สึกเจ็บปวดวาบก่อนจะเสียชีวิตไปทันที

"พูดมาเถอะ" เฉินเกอหยุดอยู่ข้างหน้าเขาและพูดอย่างเรียบเฉย

"นายเป็นใครกันแน่!" ชายคนนั้นตัวสั่นด้วยความกลัว แม้กระทั่งคำพูดที่เอ่ยออกมาก็ติดขัดอยู่บ้าง ความแข็งแกร่งของเฉินเกอที่เพิ่งแสดงให้เห็นนั้นเกินกว่าขอบเขตความรู้ความเข้าใจของเขาไปแล้ว

"คนของพวกนายไม่ใช่แค่เพิ่งจะลอบฆ่าฉัน แต่มาตอนนี้ก็ยังมีคนมากมายติดตามฉันมาจากคฤหาสน์อีก ที่พวกนายน่าจะรู้ตัวตนของฉันดีนี่ เฉินเกอยิ้ม

"ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!" ชายคนนั้นตกใจกลัว ตอนนี้หัวสมองของเขาว่างเปล่าไปแล้ว แม้กระทั่งชื่อของเฉินเกอเขาก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ว่ามาเถอะ นายเป็นคนของตระกูลไหนหรือว่ากองกำลังไหน?" เฉินเกอจุดบุหรี่ขึ้น จากนั้นก็มองไปที่แขนขาอันสั่นเทาของเขาแล้วส่ายหัว

"ฉัน..." ชายหนุ่มไม่กล้าพูด

เขากลัวว่าถ้าตนไม่พูดเฉินเกอก็จะฆ่าเขา และเขาก็จะตกไปอยู่ในแบบเดียวกันกับคนอื่นๆ แต่ถ้าเขาพูดออกไป ซุทานิ โคชิก็จะไม่มีวันปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่ และในท้ายที่สุดเขาก็ต้องตายอยู่ดี

ขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้นเอง จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามา

เฉินเกอไม่สนใจคนที่อยู่ด้านหน้าอีก แต่กลับก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า คนในรถคันนี้สมควรมีตำแหน่งที่สูงกว่า

"เฉินเกอ!"

ทันทีที่เขาลงจากรถ ซุทานิ โคชิก็ชี้ไปที่เฉินเกอและตะโกน

"เฉินเกอ นายกลับมาก่อน!" หลังจากที่เห็นเขาแล้ว ทาตายุก็รีบลงมาจากรถและพูดเบาๆ

เฉินเกอพยักหน้า จากนั้นก็ถอยกลับไปมากกว่าสิบก้าวและยืนอยู่ข้างทาตายุ

"ฉันรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร คนที่เพิ่งลงจากรถคือผู้นำทีมนักฆ่าของตระกูลโคชิและเป็นนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูล เห็นแบบนี้แล้ว คนพวกนี้ และคนที่ลอบฆ่าพวกเราเมื่อวานนี้น่าจะเป็นคนกลุ่มเดียวกัน เป็นนักฆ่าของตระกูลโคชิ"

ทาตายุเอ่ยกระซิบริมหูของเฉินเกอ เธอไม่รู้จักคนอื่นๆ แต่เธอยังคงแยกแยะผู้นำทีมนักฆ่าตระกูลโคชิอย่างที่มีชื่อเสียงอย่างซุทานิ โคชิออก นั่นเพราะท้ายที่สุดแล้วชื่อเสียงของบุคคลผู้นี้ในโวกั๋วนั้นใหญ่โตเกินไป

"ตระกูลโคชิ?" เฉินเกอหรี่ตาลง จากนั้นก็มองไปที่ชายที่เพิ่งลงจากรถ