บทที่ 953 ผู้ฝึกตนที่ค้นพบตระกูลเฉิน

หลังจากกินไก่หมดไปตัวหนึ่งแล้ว เฉินเกอก็เช็ดมือ พวกเขาก็เพิ่งรายงานสถานการณ์เสร็จ

"เป็นไงบ้าง ได้เบาะแสอะไรบ้างไหม" อิจิโร่ โนดะถามขณะยื่นกระดาษทิชชูสองแผ่นให้เฉินเกอ

"ข้อมูลของพวกคุณไม่มีประโยชน์ ผมไม่ได้ฟัง" เฉินเกอเช็ดปากแล้วพูดเบาๆ "แต่ไก่ย่างนี่อร่อยมากทีเดียว พวกคุณรีบกินตอนร้อนๆ สิ เย็นแล้วรสชาติจะเปลี่ยนนะ"

"คุณ!"

คำพูดของเฉินเกอ ทำให้พวกเขาทั้งหมดเกิดความฉุนเฉียวขึ้นมา

ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อสืบสวนอยู่ตั้งนาน แต่กลับถูกคนคนนี้บอกว่าไม่มีประโยชน์ ไม่ได้ฟังเลย ถ้าอย่างนั้นที่พวกเขาเพิ่งรายงานไปเมื่อครู่ ก็ไม่เสียแรงเปล่าหรอกเหรอ

"เกิดอะไรขึ้น?" อิจิโร่ โนดะรีบถามขึ้น

"ไม่มีอะไรมาก ตอนนี้พวกคุณไปตรวจสอบโรงแรมและห้องพักรอบๆ สนามฝึกทั้งหมดดูอย่างละเอียด ขอเพียงไม่ใช่ชาวโวกั๋วก็ต้องมีการลงทะเบียนและบันทึกไว้ ผมต้องการดู"

เฉินเกอโบกมือ กล่าวว่า

"คุณคิดว่าพวกเราไม่เคยตรวจสอบเหรอ แล้วก็เป็นชาวต่างชาติทั้งหมดด้วย หรือคุณคิดว่าชาวต่างชาติทั้งหมดจะลงทะเบียนและบันทึกได้อย่างง่ายดายงั้นเหรอ คุณไม่ใช่สมาชิกทีมสืบสวนของเรา คุณจะรู้เรื่องงานและอำนาจของเราได้ยังไง?"

ทันทีที่เฉินเกอพูดจบ ก็เกิดเสียงซักถามข้อสงสัยขึ้นมาทันที

"ทำตามที่เฉินเกอบอก เขาคือคนที่ท่านพันเอกยอมรับด้วยตัวเอง ท่านพันเอกกับผมจะรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด ถ้าพวกคุณไม่เห็นด้วยก็ไปบอกกับท่านพันเอกเอาเอง หรือไม่ก็ออกไปจากที่นี่ซะ!"

เสียงคลางแคลงสงสัยดังขึ้น อิจิโร่ โนดะตบโต๊ะและพูดอย่างฉุนเฉียว

ทุกคนหวาดกลัวจนไม่กล้าทำเสียงดัง พวกเขารู้ว่าอิจิโร่ โนดะเป็นคนเช่นไร ปกติเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ไม่มีวางมาดหัวหน้าทีมเลยสักนิด แต่ทันทีที่โกรธก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น หลายปีที่ผ่านมาตอนที่ยังนิสัยไม่ดีอย่างในตอนนี้ ไม่รู้ว่าถูกเขาไล่ออกไปกี่คนแล้ว

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!"

ตามที่อิจิโร่ โนดะพูด พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฟังคำสั่งของเฉินเกอ หลายคนเก็บเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ รีบเดินออกจากห้องทำงานทันที

"ไก่ย่างพวกนี้ถ้าไม่กินมันน่าเสียดายจริงๆ" เฉินเกอส่ายหน้า เอื้อมมือหยิบไก่ย่างที่อยู่ตรงหน้าพวกเขามาไว้หน้าตัวเอง แล้วเริ่มกินอีกครั้ง

"พ่อหนุ่มเฉินเกอ ผมมีบางอย่างไม่ค่อยเข้าใจ เราตรวจสอบโรงแรมและห้องพักรอบๆ หมดแล้ว แม้ว่าจะมีชาวต่างชาติอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จะมองยังไงก็ไม่ใช่คนร้าย" หลังจากที่พวกเขากลับไปและเลขาได้ปิดประตูห้องทำงาน อิจิโร่ โนดะก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"คนร้ายที่ก่อเหตุมีส่วนสูงและรูปร่างยังไง ได้ทิ้งรอยเท้าไว้หรือเปล่า?" เฉินเกอเงยหน้าขึ้นมองเขาพลางกล่าวขึ้น

"เขาสูงเกือบ 190 เซนติเมตร รูปร่างไม่อ้วน ค่อนข้างกำยำ รอยรองเท้านั้นมีขนาด 46 แต่ตอนที่เราเข้าไปตรวจสอบโรงแรมทั้งหมด ไม่พบใครที่สอดคล้องกับคนคนนี้เลย ดังนั้นพวกเราจึงคิดว่าเขาอาจจะออกจากที่นี่ไปแล้ว" อิจิโร่ โนดะ บอกข้อมูลทุกอย่างให้เฉินเกอฟังโดยไม่ลังเล

"เป็นไปได้ไหมว่ารองเท้าที่เขาใส่เป็นรองเท้าที่ค่อนข้างพื้นสูง ความจริงมีส่วนสูงไม่ถึง 190 เซนติเมตร เป็นไปได้ไหมที่เขาจะใส่เสื้อผ้าเอาไว้ข้างในเยอะ ความจริงดูไม่กำยำนัก เป็นไปได้ไหมที่เขาจะสวมรองเท้าเบอร์ค่อนข้างใหญ่ รอยเท้าจึงไม่ตรง"

เฉินเกอพูดออกมาโดยไม่ต้องคิด ขณะที่กำลังเคี้ยวน่องไก่ไปด้วย

"ก็..." เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเกอ อิจิโร่ โนดะก็ตกตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง ไม่รู้จะพูดอะไรดี

แม้ว่าจะเป็นสมาชิกทีมสืบสวน แต่ก็ไม่ได้เชี่ยวชาญในการไขคดี เขามักจะสืบสวนเรื่องที่ง่ายแต่อันตรายมาก ด้วยประสบการณ์ของเขา เขาไม่ได้คิดถึงด้านนี้เลย