บทที่ 959 ติดค้างบุญคุณ

"คุณยังอยากรู้อะไรอีกบ้าง ผมจะบอกคุณทุกอย่าง" เฉินอาหมันจ้องมองเฉินเกอ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าดูแตกต่างไปจากภาพที่เขาจำได้

ตั้งแต่วินาทีที่เขาได้ยินชื่อเฉินเกอ ก็ยังคิดว่าเป็นคนโหดเหี้ยม ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย มีความทะเยอทะยานอย่างแรงกล้าที่จะทำลายความสงบสุขในปัจจุบันของตระกูลเฉิน ขึ้นเป็นผู้นำของตระกูลเฉิน กดดันวงศ์ตระกูลของพวกเขานับจากนี้ไป

แต่เมื่อตัดสินจากการที่ได้สัมผัสในตอนนี้ เขารู้สึกว่าเฉินเกอเป็นคนหนุ่มที่อ่อนโยนมาก ไม่มีความดุร้ายและฉุนเฉียวเลยแม้แต่นิดเดียว แม้ว่าจะเพิ่งลงมือฆ่ายอดฝีมือมาหนึ่งคน แต่นั่นก็เพราะว่าอีกฝ่ายลอบโจมตีก่อน

สำหรับตนกลับเลือกที่จะไว้ชีวิต เพราะใช้แซ่เฉินเหมือนกัน

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกประทับใจทีละน้อย อย่างน้อยภาพจำของเฉินเกอในใจเขาก็เปลี่ยนไป

"เอาเท่านี้แหละ" เฉินเกอพูดอย่างเย็นชา

"ถ้าอย่างนั้นก็ทำลายวรยุทธ์ของผมเถอะ ผมจะกลับไปที่ตระกูลเดี๋ยวนี้" เฉินอาหมันพูดอย่างผ่อนคลายร่างกาย เขารู้ว่าจะเป็นเช่นไรหากตนเองถูกทำลายวรยุทธ์ ในไม่ช้าก็จะเปลี่ยนจากผู้ฝึกตนชั้นสุดยอดที่เป็นที่เคารพนับถือของคนในตระกูลกลายเป็นคนธรรมดาทั่วไป

จนกระทั่งอาจจะถูกกลั่นแกล้งจากคนเหล่านั้นที่ตนเคยล่วงเกินมาก่อน

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญเลยเมื่อเทียบกับชีวิต หากไม่มีวรยุทธ์แล้วก็สามารถบำเพ็ญปฏิบัติได้ใหม่อีกครั้ง แต่หากไม่มีชีวิตแล้วล่ะก็ ทุกอย่างก็จบสิ้น

"คุณไปได้แล้ว"

เฉินเกอยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว แตะเข้าที่ตำแหน่งฝังเข็มตรงหน้าอกไม่กี่ครั้ง พลางพูดอย่างเย็นชา

"เอ๊ะ?" รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว สามารถควบคุมแขนขาได้แล้ว เฉินอาหมันยันพื้นลุกขึ้นยืน แล้วถามอย่างสงสัย

ในสายตาของเขา ตนเองมาเพื่อลอบสังหาร ในเมื่อล้มเหลวก็ต้องตายอยู่แล้ว แต่เฉินเกอแค่ทำลายวรยุทธ์ของตน ก็นับว่ามีเมตตามากแล้ว แต่ตอนนี้กลับมาบอกให้ตนไปได้เลย เรื่องนี้ทำให้เฉินอาหมันรู้สึกจับต้นชนปลายไม่ถูก

"หรือว่าคุณเสพติดความทรมาน?" เฉินเกอหัวเราะออกมา

"ไม่ใช่" เมื่อเห็นเฉินเกอไม่มีท่าทีจะฆ่าเขา เฉินอาหมันก็รู้สึกโล่งใจ เขาเดินเข้าไปตรงหน้าเฉินเกอและพูดว่า "ผมแค่ไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่ผมและเขาก็มาลอบสังหารคุณเหมือนกัน ทำไมคุณถึงฆ่าเขา แต่ไม่ทำอะไรผมเลยล่ะ?"

"ง่ายนิดเดียว เพราะคุณเป็นคนของตระกูลเฉิน" เฉินเกอดูดบุหรี่เข้าไปลึกๆ พ่นควันออกมา แล้วพูดอย่างเย็นชา

"อย่ามองว่าผมไม่ได้อยู่ในตระกูลฝึกตนอย่างตระกูลเฉินมาตั้งแต่เด็ก แต่ถึงอย่างไรผมก็ยังเป็นหลานชายแท้ๆ ของเฉินเตี๋ยนชาง ตอนเด็กๆ เคยมีช่วงเวลาที่ดีกับเขา แม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงจับครอบครัวของผมไป ตอนนี้ยังถูกบังคับให้ไปพบเขาบนเกาะโยวหลง แต่ถึงอย่างไรพวกคุณก็ยังเป็นคนของตระกูลถัง ผมแค่ต้องการช่วยคน ไม่ต้องการเข่นฆ่ากัน "

"ผม..." เฉินอาหมันตกตะลึง

เขารู้เพียงว่าเฉินเกอคิดจะโจมตีเกาะโยวหลงของพวกเขา แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องราวที่ปกปิดอยู่เบื้องหลัง ผู้นำตระกูลจับครอบครัวของเขาไป ส่วนผู้นำตระกูลก็เป็นปู่แท้ๆ ของเฉินเกอ ถ้าอย่างนั้นคนที่จับตัวไป ถ้าไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของผู้นำตระกูลต้องเป็นลูกสะใภ้แล้ว

"คุณเคยเห็นพวกเขามาก่อนหรือเปล่า?" เฉินเกอควักบุหรี่ออกมามวนหนึ่งแล้วยื่นให้เฉินอาหมัน พลางถามขึ้น

"เคยพบกันครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว แค่ครั้งเดียวเท่านั้น" เฉินอาหมันรับบุหรี่มา ยืมไฟแช็กของเฉินเกอมาจุด แล้วค่อยเอ่ยขึ้น

"พวกเขาเป็นยังไงบ้าง? เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินอาหมัน เฉินเกอก็สั่นสะท้าน แม้แต่เบ้าตาก็ชุ่มชื้นขึ้นมา

"ก็ดี ผู้นำตระกูลไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างไม่เป็นธรรม แค่ขังพวกเขาไว้ในสนามหลังบ้านเท่านั้น นอกจากผู้นำตระกูลและคนสนิทของเขา ก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้ น่าจะกินอยู่ไม่ลำบาก" เฉินอาหมันพยายามนึกแล้วกล่าวขึ้น

"เฉินอู่ก็เข้าไปได้ด้วยเหรอ?" สีหน้าของเฉินเกอมืดมนลงทันที