บทที่ 972 คนสำคัญ

"น้องชาย ก่อนหน้านี้ระหว่างพวกเรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย แต่ตอนนี้ ตระกูลฟุตาบะของพวกเราจะสามารถกลับมาเฟื่องฟูได้อีกครั้งหรือไม่ อยู่ที่น้องชายแล้วล่ะ!"

"จริงด้วย นี่เป็นช่องทางการติดต่อของฉัน ต่อไปมีเรื่องอะไรโทรมาได้เลย ขอแค่ฉันสามารถช่วยได้ ก็จะช่วยอย่างแน่นอน!"

"นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของฉัน!"

"นี่คือของฉัน!"

หลังจากเสร็จสิ้นการประชุม ทุกคนต่างเมินทากูยะ ฟุตาบะที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ประธาน แล้วพากันไปรวมตัวตรงหน้าเฉินเกอ ทุกคนเข้าห้อมล้อมเขาไว้ แล้วแต่ละคนก็หยิบเอานามบัตรออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือเฉินเกอกันอย่างต่อเนื่อง

"ผมเก็บไว้หมดแล้วครับ" เห็นท่าทางที่เป็นมิตรของพวกเขา เฉินเกอก็ยิ้มออกมาเรียบๆ แล้วเก็บนามบัตรที่พวกเขายื่นมาให้ไว้ทั้งหมด

พอดีเลย ตัวเองยังไม่รู้จักชื่อของคนพวกนี้ ตอนนี้เก็บนามบัตรไว้แล้ว วันหลังหากได้จัดการธุระแทนตระกูลฟุตาบะ ก็จะได้รู้ว่าควรไปหาใคร

"เจ้าบ้านครับ งั้นพวกเราไม่อยู่รบกวนพวกคุณแล้ว ต่อไปหากมีเรื่องอะไรบอกได้เลย พวกเราเป็นคนของตระกูลฟุตาบะเหมือนกัน ถือว่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันถึงจะถูก" หลังจากที่เอานามบัตรของตัวเองยื่นให้เฉินเกอแล้ว คนเหล่านี้ก็รีบหันไปพูดกับทากูยะ ฟุตาบะ

"พวกนายกลับไปกันเถอะ!" เห็นคนในตระกูลพวกนี้กลายเป็นคนประจบสอพลอ ทากูยะ ฟุตาบะก็ปวดใจไม่น้อย ขณะเดียวกันเขาก็ได้รู้ถึงสิ่งที่คนในตระกูลต้องเผชิญ ทำให้เขาสามารถเห็นชัดเจนว่าใครทำเพื่อตระกูลด้วยใจจริง และใครคิดจะหลอกใช้ตระกูลเพื่อหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง

เวลาไม่ถึงสิบนาที นอกจากคนที่ปกติพักอาศัยอยู่ในบ้าน คนอื่นๆ ก็พากันกลับไปหมด

"เฮ้อ" ตอนที่คนสุดท้ายเดินออกไป ทากูยะก็ได้นั่งลงที่เก้าอี้ประธาน แล้วถอนหายใจออกมายาวๆ เฮือกหนึ่ง

"เจ้าบ้านครับ เรื่องพวกนี้คุณไม่ต้องเป็นกังวลไป มอบหมายให้ผมจัดการก็พอแล้วครับ" เห็นอาการจิตตกของทากูยะ เฉินเกอก็ยิ้มพลางเอ่ยพูด นามบัตรพวกนี้ถูกเขาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อหมดแล้ว ไว้รอจัดการปัญหายุ่งยากตรงหน้าได้แล้ว จะเตะพวกเขาทั้งหมดออกไปจากตระกูลนี้

เฉินเกอเชื่อว่า ทากูยะจะเห็นด้วยกับสิ่งที่ตัวเองทำ

"วันนี้หากไม่ใช่เพราะนายเอาหลักฐานว่ามีความสัมพันธ์กับตระกูลยามาชิตะ เกรงว่าพวกเขาคงไม่รู้จักพอง่ายๆ อย่างนี้หรอก แต่ต่อไปนายต้องระมัดระวังตัวนะ คนกลุ่มนี้เป็นเหมือนผีดูดเลือด ต้องอยากได้ผลประโยชน์อะไรจากตัวนายแน่นอน"

ทากูยะเป็นห่วงขึ้นมา เขารู้ว่าคนในตระกูลกลุ่มนี้มีใบหน้าที่แท้จริงเป็นยังไง และรู้สึกว่าเฉินเกอไม่ได้รู้จักตระกูลตัวเองดีพอ ถ้าหากไม่เตือนล่ะก็ อาจจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบได้

"ถ้าหากถูกพวกเขาเอาเปรียบได้ งั้นผมก็คงไม่ชื่อเฉินเกอแล้วล่ะ" เฉินเกอยิ้มอย่างเรียบๆ ไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

"จะว่าไปแล้ว เรื่องของตระกูลโคชิ นายเตรียมแก้ปัญหายังไง?" ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ทากูยะต้องขอความคิดเห็นจากเฉินเกอทุกเรื่อง ทั้งๆ ที่ทากูยะเป็นเจ้าบ้าน ราวกับว่าเฉินเกอในตอนนี้ เป็นเหมือนเสาหลักของทั้งตระกูลยังไงยังงั้น

"เจ้าบ้าน คุณคิดว่ายังไงครับ?" เฉินเกอมองไปทางเขา

"ฉันฟังนาย" ทากูยะยิ้มพลางโบกปัดมือ

"ในความคิดผม ผมเตรียมที่จะไปเจอกับคนของตระกูลพวกเขาสักหน่อย คำพูดบางคำพูดกันต่อหน้าให้ชัดเจนจะดีกว่าครับ" เฉินเกอครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเอ่ยพูด

"แต่ตระกูลพวกเขา ส่งนักฆ่ามาลงมือติดต่อกันสามครั้งแล้วนะ" ทากูยะหุบยิ้ม แล้วขมวดคิ้วพลางเอ่ยพูดเสียงต่ำ

"เพราะอย่างนี้แหละครับ ผมถึงอยากเจอคนของตระกูลนั้น" เฉินเกอพยักหน้า

"งั้นฉันแล้วแต่นายละกัน ถึงเวลานั้นฉันค่อยสั่งคนไปคอยอารักขานาย แล้วก็คนเหล่านั้นของตระกูลยามาชิตะ นายก็ต้องพาไปด้วยนะ ภายในคฤหาสน์ยังถือว่าค่อนข้างปลอดภัย" ทากูยะไม่ได้ปฏิเสธ เขารู้ดีว่าเฉินเกอพูดอย่างนี้แล้ว แสดงว่าเตรียมการไว้ดีแล้วล่ะ

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมพาคนไปสองคนก็พอแล้ว" เฉินเกอโบกปัดมือ