บทที่ 974 อกสั่นขวัญแขวน

แต่ขณะที่พูด กลับหันไปมองซุทานิ ตัวเขาเองไม่ได้จ้างวาน แต่ไม่ได้หมายความว่าหัวหน้าองค์กรของกลุ่มนักฆ่าคนนี้ไม่ได้เป็นคนทำ ยังไงซะไฮทาซุมิและเอนโด ก็ถูกซุทานิสั่งให้ไปลอบฆ่า โดยที่ตัวเองไม่รู้เรื่องราวด้วยเลย

"ใช่อย่างนี้หรือเปล่า?" เฉินเกอไม่ได้ตอบคำถาม แต่มองไปยังซุทานิที่อยู่ด้านข้าง

"ฉันไม่เคยส่งนักฆ่าคนอื่นไปลอบฆ่าแก" ซุทานิกัดฟันพลางมองไปที่เฉินเกอ สิ่งที่เขาได้รับในตอนนี้ ต้องขอบคุณเฉินจริงๆ! คิดถึงตรงนี้ เขาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "รีบส่งตัวไฮทาซุมิกับเอนโดคืนมา!"

"ได้อยู่แล้ว เก็บพวกเขาสองคนไว้ในตระกูลก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ขอแค่นายต้องการ สามารถเอาเปลไปหามพวกเขาออกมาได้ทุกเมื่อ" เฉินเกอยักไหล่ แล้วเอ่ยพูดอย่างไม่แยแส

"แก!"

ถึงแม้รู้ว่านี่เป็นเรื่องจริง แต่ซุทานิก็อดกลั้นความโกรธแค้นนี้ไว้ไม่ได้ เป็นถึงระดับหัวหน้าทีมนักฆ่าของตระกูล แต่กลับถูกทำร้ายจนพิการอย่างนี้ กว่าจะฝึกฝนบ่มเพาะหัวหน้าทีมสองคนนี้ออกมาได้ นอกจากเสียกำลังคนและทรัพยากรแล้ว ยังต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยสิบปี

และไม่ใช่ว่าจะสามารถหาคนที่มีพรสวรรค์อย่างนี้ได้ง่ายๆ

"น้องชาย วันนี้นายมาถึงที่นี่ ตกลงมันเพื่ออะไรกันแน่?" ถึงแม้คาวะเองก็โมโหมาก แต่เขาเป็นถึงเจ้าบ้าน ขณะที่เผชิญหน้ากับเฉินเกอจึงไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้า

"บอกไปแล้วนี่ครับ ว่าผ่านมาทางนี้เลยแวะมาเยี่ยม" เฉินเกอยังคงเอ่ยต่อไปอย่างเรียบๆ

"คำพูดนี้แม้แต่ตัวน้องชายเองก็คงจะไม่เชื่อหรอกมั้ง พูดมาตามตรงเถอะ ฉันชอบคุยกับคนที่ตรงไปตรงมา ถ้าหากน้องชายมีคำพูดติดอยู่ที่ปากพูดไม่ออกล่ะก็ ฉันคิดว่ากลับไปพักผ่อนซะเถอะ"

คาวะแสยะยิ้มออกมา

"อ้อ? ในเมื่อเจ้าบ้านชอบแบบตรงไปตรงมา แล้วทำไมถึงได้ส่งคนไปลอบฆ่าผมกับคุณหนูทาตายุล่ะครับ?" คำพูดนี้ กลับทำให้เฉินเกอหัวเราะออกมาทันที

"ดูท่าทางน้องชายคงมาถามหาความยุติธรรมสินะ?" คาวะขมวดคิ้ว

"เจ้าบ้านฉลาดดีนี่ครับ" เฉินเกอไม่ได้ปฏิเสธ วันนี้ที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อมาจัดการความแค้นทั้งหมดที่มีกับตระกูลโคชิ ส่วนตระกูลคิมคาวะ เป็นเป้าหมายต่อไปของเขา

"นี่เป็นความแค้นระหว่างพวกเรากับตระกูลฟุตาบะ ในเมื่อนายเป็นแขกของพวกเขา คิดว่าก็น่าจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง คนนอกอย่างนายเดิมทีก็ไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวถึงจะถูก การที่พวกเราลงมือกับนายเป็นเพียงความผิดพลาดที่บังเอิญเกิดขึ้นเท่านั้นเอง"

คาวะข่มอารมณ์แล้วข่มอารมณ์อีก กว่าจะอดกลั้นอารมณ์โกรธนี้ไว้ได้ เขารู้ดีว่าตัวเองทำได้แค่ไม่ยั่วโมโหเฉินเกอ ไม่อย่างนั้นหากคนคนนี้โกรธขึ้นมา เพียงแค่ทีมนักฆ่าเล็กๆ ที่อยู่ด้านนอกนั่น คงทำอะไรคนคนนี้ไม่ได้

ถึงเวลานั้นคนที่จะได้รับอันตรายก็คือตัวเขาเอง

"ในเมื่อเป็นเรื่องผิดพลาด งั้นก็พูดง่ายหน่อย"

"ผมมาที่นี่เพื่อมาแสดงเจตนารมณ์แทนตระกูลฟุตาบะ ต่อจากนี้ไปตระกูลฟุตาบะจะไม่หาเรื่องพวกคุณอีกแม้แต่นิดเดียว และขณะเดียวกัน หวังว่าเจ้าบ้านหยุดคิดร้าย แล้วทำหน้าที่เจ้าบ้านอย่างซื่อตรง อย่าได้หวังจะเอาอะไรจากตระกูลฟุตาบะอีก"

"คุณว่าแบบนี้ได้ไหม?"

เฉินเกอเลิกคิ้วขึ้น จ้องมองไปที่คาวะพลางเอ่ยพูด

"ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น!" สิ่งเหนือความคาดหมายของเฉินเกอคือ คาวะตอบตกลงทันที ทั้งยังกล้าหาญเด็ดเดี่ยวมาก ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"ในเมื่อเจ้าบ้านเห็นด้วย งั้นพวกเราคอยดูกันต่อไปแล้วกัน ต่อจากนี้หากผมเห็นพวกคุณลงมือกับตระกูลฟุตาบะอีกครั้งเดียว แม้ว่าจะส่งคนมาที่คฤหาสน์เพื่อฆ่าไก่แค่ตัวเดียว ผมก็จะไม่ปล่อยพวกคุณไปง่ายๆ เด็ดขาด"

"คุณหนูทาตายุ เสี่ยวเฟย พวกเราก็กลับกันเถอะ อย่าอยู่ขวางหูขวางตาที่นี่เลย"