บทที่ 983 ทีมสืบสวน

"เจ้าบ้านทากูยะ ฉันก็ต้องการให้นายช่วยเหลือ แต่แค่ตอนนี้ฉันยังไม่ได้บอกนาย" เฉินเกอยิ้ม และพูดเสียงเบา

"ไม่มีปัญหา ขอแค่พ่อหนุ่มเอ่ยปาก ฉันจะต้องช่วยนายแน่ๆ แม้หากนายต้องการตำแหน่งเจ้าบ้านของตระกูลนี้ ฉันก็ยกให้นายได้!" ทากูยะทุบไปที่หน้าอกตัวเองพลางตอบรับอีกครั้ง ในใจเขาชัดเจนกว่าใคร ถ้าหากไม่มีเฉินเกออยู่ที่นี่ ยังไม่ต้องไปพูดถึงการมีอยู่ของตระกูลเลย เกรงว่าแม้แต่ชีวิตของทาตายุก็คงรักษาไว้ไม่ได้ไปนานแล้ว

พูดไปมา ทั้งสี่ก็มาถึงด้านในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดแล้ว

"พ่อหนุ่มเฉินเกอ วันนี้ต้องขอโทษจริงๆ โทษฉันที่ดื่มเหล้าแล้วหลับไปตลอดทั้งบ่าย ทำให้นายกับพ่อหนุ่มคนนี้นั่งแห้งอยู่ในห้องทำงาน และก็โทษที่เลขาฉันไม่ได้ปลุกฉัน รอฉันกลับไปก่อน จะต้องต่อว่าเขาให้ดี!"

เมื่อนั่งลง จางจ้านต้งก็พูดกับเฉินเกอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"อย่า" เฉินเกอปัดมือและยิ้มอ่อน

"ทำไมเหรอ?" จางจ้านต้งถาม

"ที่จริงเขาจะปลุกนาย เป็นฉันที่ให้เขาออกไปรอด้านนอก ไม่ให้รบกวนนายนอนหลับ" เฉินเกอหัวเราะเหอะๆ และพูดต่อ "นายเป็นประธานของบริษัทนายทุนใหญ่ ต้องพักผ่อนให้ดีๆ พวกเรารอนิดรอหน่อย ไม่เป็นไร"

"ใจฉันมัน รู้สึกไม่ดีจริงๆเลย!" คำพูดของเฉินเกอ ทำให้จางจ้านต้งยิ่งรู้สึกผิด ตอนที่เขาก็เผชิญหน้ากับตระกูลการเงินชั้นนำของสหพันธรัฐต้าซี ยังไม่เคยถ่อมตัวขนาดนี้เลย

"กินอะไรดี?" เฉินเกอไม่อยากพูดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ไปจัดโต๊ะอาหารมาตรฐานสูงที่สุดของโรงแรมมา แล้วก็นำไวน์ชั้นดีที่ฉันเก็บไว้มาด้วย จำไว้ว่าให้เชฟยามาโมโตะมาลงมือทำเองด้วยนะ ถ้าหากเขาไม่มีเวลา ก็ให้เขาหยุดงานของห้องอื่น อย่ารบกวนเวลาของฉัน"

จางจ้านต้งพยักหน้า และพูดกับบริกรที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"เชฟยามาโมโตะเหรอ" บริกรขมวดคิ้วอยู่ครู่ และลำบากใจเล็กน้อย

"วันนี้เขาไม่อยู่ที่โรงแรมเหรอ?" หน้าของจางจ้านต้งไม่พอใจเล็กน้อย เชฟยามาโมโตะของโรงแรมแห่งนี้ เกือบจะเป็นพ่อครัวส่วนตัวของเขาที่ไว้ใช้ต้อนรับแขกวีไอพีแล้ว

"อยู่ในโรงแรมครับ แต่แค่วันนี้ผู้นำบางคนของหน่วยรบก็มาทานอาหารที่นี่เหมือนกัน เชฟยามาโมโตะกำลังทำอาหารให้พวกเขาอยู่ครับ เกรงว่าจะต้องล่าช้าหน่อยนะครับ" บริกรพูดอย่างลำบากใจเล็กน้อย

"แล้วยังไง ฉันไม่ได้รู้จักคนในหน่วยรบพวกนั้น ให้เชฟยามาโมโตะมาทำอาหารให้ห้องฉัน ส่วนพวกคนในหน่วยรบ ก็ให้เชฟคนอื่นไปบริการก็ได้แล้ว ฉันจะบอกพวกนายให้นะ คุณผู้ชายสามท่านนี้เป็นแขกวีไอพีของฉัน ถ้าหากทำให้ฉันเสียเรื่อง ระวังฉันจะหาปัญหามาให้โรงแรมพวกนาย!"

ถ้าหากเปลี่ยนเป็นแขกคนอื่น เขาคงเห็นแก่หน้าหน่วยรบและไม่ไปแย่งเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เฉินเกอนั่งอยู่ต่อหน้าเขา แถมเขายังหลับไปทั้งบ่ายเต็มๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ถ้าหากไม่ให้เฉินเกอกินอาหารดีๆของที่นี่ ในใจเขาจะต้องรู้สึกไม่ดีมากๆ

"ที่จริงอาหารก็เหมือนกันแหละ ฉันไม่มีเลือกมากขนาดนั้น" เฉินเกอปัดมือพลางพูด

"แบบนี้ไม่ได้ ฝีมือของเชฟยามาโมโตะกับเชฟธรรมดามันคนละระดับกันเลย ยังไงก็ตามวันนี้จะต้องให้พวกนายได้กินอาหารที่เขาทำ!" จางจ้านต้งปฏิเสธอย่างจริงจัง จากนั้นก็หันหน้าไปพูดกับบริกร "ไป บอกว่าเป็นคำสั่งจากฉัน ถ้าหากคนของหน่วยรบถาม ก็ให้พวกเขามาหาฉันเอง"

"ครับผม คุณจางกรุณารอสักครู่" ได้ยินจางจ้านต้งพูดแบบนี้ บริกรก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ถึงยังไงเขาก็เป็นแค่บริกรคนนึง ไม่กล้าที่จะขัดบุคคลฐานะระดับสูงส่งแบบนี้อยู่แล้ว หากไม่ระวังเล็กน้อย ก็อาจจะตกงานก็เป็นได้

หลังจากบริกรออกไป สีหน้าของจางจ้านต้งถึงกลับมาเป็นปกติ