บทที่ 987 เกาะบนภาพไห่ซิน

"ฉันรู้ฐานะตัวเอง ทั้งหมดถูกเก็บเป็นความลับในหน่วยรบของโวกั๋ว นอกจากคนบางส่วนในตระกูลของพวกเราที่รู้แล้ว คนอื่นไม่มีทางรู้ได้" ทาตายุแปลกใจมากๆ พอดีกับที่พูดถึงเรื่องนี้ ทำให้ความสงสัยที่อยู่ในใจของเธอมาตลอดได้พูดออกมา

"เพราะงั้นถึงได้พูด ว่าเป็นไปได้มากที่เรื่องจะหลุดออกไปจากบุคคลภายใน แต่ว่าจะใช่ทาสึเกะ ฟุตาบะหรือไม่นั้น ก็ไม่รู้แล้ว แต่ว่าวันนี้เขาไม่มา มันก็แปลกประหลาดจริงๆ" ทากูยะลูบหนวดที่คาง และวิเคราะห์อย่างละเอียด

"เป็นไปได้มั้ยที่จะอยู่ที่ตระกูลโคชิแล้ว?" จู่ๆ เฉินเกอก็นึกเรื่องเมื่อก่อนได้

"หากบอกว่าเขาเกี่ยวข้องกับตระกูลโคชิจริงๆ หากเขาอยากให้ฉันเจอความอัปยศอดสู ก็ทำได้แค่ไปหาให้ตระกูลโคชิช่วยเหลือ แต่ไม่นานฉันก็เคยไปขู่พวกเขา ในระยะเวลาอันสั้นนี้ตระกูลโคชิไม่กล้าลงมือกับพวกเรา และเขาก็ไม่อยากกลับมา ทำได้แค่พักอยู่ที่นั่นไปก่อน"

เฉินเกอหรี่ตา เมื่อเชื่อมโยงทุกสิ่งทุกอย่างเข้าด้วยกัน เขาก็รู้สึกรางๆ ว่าทาสึเกะ ฟุตาบะจะทำเช่นนี้ แถมยังเป็นได้แค่เช่นนี้

"ที่นายพูดก็มีเหตุผล ถ้าหากบอกว่าภายในตระกูลมีคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลโคชิอยู่จริงๆ ทาสึเกะ ฟุตาบะเป็นไปได้มากที่สุดว่าจะเป็นคนคนนั้น" เมื่อได้ยินเฉินเกอวิเคราะห์ ทากูยะก็รู้สึกว่าเป็นไปได้มาก ตั้งแต่ที่ตระกูลตกต่ำลงตอนนั้นเป็นต้นมา เขาก็เริ่มสงสัยในตัวทาสึเกะ ฟุตาบะเล็กน้อย

หลายปีที่ผ่านมา ความสงสัยของเขาก็ไม่ได้หายไป แต่กลับยิ่งมากขึ้น แต่แค่ยังหาหลักฐานไม่ได้มาตลอด ทำได้แค่สงสัยเท่านั้น

"งั้นเราจะหาหลักฐานได้ยังไง?" ทาตายุก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ยังไงเธอก็ต้องจับคนที่ทำร้ายตระกูลแบบนี้ออกมาให้ได้

"ในตอนนี้น่าจะยังไม่มีหนทาง" เฉินเกอส่ายหน้า

"ไม่สนใจเขาแล้ว มาคิดเรื่องสัญญากับบริษัทหย่วนตงกรุ๊ปก่อน เรื่องอื่นพักไว้ก่อน ถ้าหากตระกูลโคชิยังกล้ามาหาเรื่องล่ะก็ ค่อยคิดหาวิธีรับมือ แต่ไม่ว่ายังไงก็ห้ามส่งผลกระทบต่อสัญญาสองฉบับนี้ นี่มันเกี่ยวพันถึงตระกูลของพวกเราว่าจะลุกขึ้นยืนได้อีกหรือเปล่า!"

ทากูยะสูดหายใจเข้าลึก เขาจำเป็นต้องคว้าโอกาสของสัญญาสองฉบับนี้ไว้ให้ได้ ทำให้ตระกูลกลับมายืนในโวกั๋วได้อีกครั้ง ไม่อย่างนั้นหลังจากนี้อีกร้อยปี เขาคงไม่มีหน้าไปพบกับบรรพบุรุษ ธุรกิจร้อยปีของตระกูลมาพังในมือเขา ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างมากเลยจริงๆ

"ตระกูลโคชิกับตระกูลคิมคาวะ ฉันจะจัดการเอง" เฉินเกอพูดอย่างนิ่งๆ

"พ่อหนุ่มเฉินเกอ ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีแล้ว นายไม่ใช่แค่ช่วยตระกูลพวกเราจัดการเรื่องสถานการณ์ภายนอก แถมยังนำสัญญาความร่วมมือมาให้พวกเราอีก" ทากูยะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เจ้าบ้านทากูยะ พวกเรารู้จักกันมานานแล้ว มีบางเรื่องที่ต้องพูดตรงๆ แล้ว" เฉินเกอหรี่ตา มาถึงโวกั๋วก็เป็นเดือนได้แล้ว เฉินเกอก็ไม่อยากยื้อเวลาต่อไปแล้ว แม้ว่าจะช่วยตระกูลฟุตาบะกำจัดปัญหาพวกนี้แล้วค่อยจากไป แต่ยิ่งรู้ความลับของเกาะโยวหลงเร็ว ก็ยิ่งวางแผนได้เร็วว่าจะช่วยพ่อแม่และพี่สาวออกมาได้ยังไง

"พูดมาได้เลย ไม่ว่านายจะมีความต้องการอะไร ฉันจะทำให้นายพอใจ" ทากูยะนั่งตัวตรง จ้องเฉินเกอพลางพูด

แม้แต่ทาตายุที่นั่งอยู่ด้านข้างยังกลั้นหายใจ อยากจะรู้ว่าเพราะอะไรกันแน่ เฉินเกอถึงได้ช่วยเหลือตระกูลพวกเธอขนาดนี้

"สิ่งนั้น" เฉินเกอมองไป๋เสี่ยวเฟย และมองท่านซินแสกุ่ย เมื่อรอให้พวกเขาพยักหน้าแล้ว ถึงได้ยื่นมือชี้ไปทางจี้ห้อยคอที่ห้อยอยู่บนคอของทาตายุ

"นายหมายถึงทาตายุเหรอ" เมื่อเห็นเฉินเกอชี้ไปที่ลูกสาวของตน ทันใดนั้นใบหน้าของทากูยะก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นทันที "นายถึงกับชอบทาตายุ งั้นฉันผู้เป็นพ่อก็ตัดสินใจเอง ให้เธอตกแต่งกับนาย ถ้าหากนายรอไม่ไหว อีกสองวันก็จัดงานแต่งได้เลย!"

"พ่อ พ่อพูดอะไรเหนี่ย!" หน้าของทาตายุเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นมาทันที แม้ว่าเธอก็ชอบเฉินเกอมากเหมือนกัน แต่ทากูยะพูดแบบนี้ ทำให้เธอรับไม่ได้เล็กน้อย

"เอ่อ พวกคุณอย่าเข้าใจผิด ที่ฉันหมายถึงไม่ใช่ทาตายุ แต่เป็นจี้ที่ห้อยอยู่บนคอของเธอ" เมื่อเห็นพวกเขาเข้าใจผิด เฉินเกอเลยกระแอมอย่างอึดอัดสองที และรีบพูดอธิบาย ถ้าหากไม่รีบอธิบายชัดเจน เกรงว่าหลังจากนี้จะอธิบายไม่ได้แล้ว