ตอนที่ 140
บทที่140 เพื่อนร่วมห้องมีเรื่อง
October 21, 2026
ความหมายนั้นของหลินเจียวเหมือนกำลังพูดว่า คิดไม่ถึงละสิเฉินเกอ ฉันหลินเจียวก็มีวันนี้เหมือนกัน โดนคนรวยแบบคุณชายจ้าวมองว่าเป็นน้องสาวคนสนิท
แถมยังซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน แถมยังให้กระเป๋าฉันอีก!
หลินเจียวคิดอยากจะเอาคำสบประมาทที่เฉินเกอเคยว่าเธอไว้ส่งกลับคืนไปให้หมด
แน่นอนว่าเฉินเกอไม่สนใจเธอ แล้วก็ก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ
ส่วนท่าทางนั้นของหลินเจียวก็ทำให้จ้าวยีฟานให้ความสนใจ
ความเป็นจริงแล้ว เมื่อกี้ตอนที่เข้ามาในโรงอาหาร จ้าวยีฟานเห็นเฉินเกอแล้ว
แต่ว่านะ เธอโกรธเฉินเกอก็เลยแค่เหลือบมองไปแป๊บหนึ่ง
พูดถึงเรื่องที่เธอกับคุณชายจ้าวรู้จักกัน
ก็เกี่ยวข้องกับเฉินเกออยู่เล็กน้อย
วันที่สวนเล็กๆ เฉินเกอทิ้งตัวเองแล้วไปตามจีบซูมู่หานใช่ไหมล่ะ? ตัวเธอก็รีบออกมาด้วยความโกรธและความอาย แล้วในเวลานั้นพอดีกับที่เธอเจอเข้ากับคุณชายจ้าว
โดนคุณชายจ้าวขอเพิ่มเพื่อนในวีแชท ทั้งสองคนก็เลยเป็นเพื่อนกัน
และก็เพราะว่ารู้จักกับคุณชายจ้าว รัศมีพวกนั้นของเฉินเกอที่เคยทำลายศักดิ์ศรีของจ้าวยีฟานก็หายไปด้วย
เพราะฉะนั้นจ้าวยีฟานก้ไม่จำเป็นจะต้องใส่ใจเฉินเกออีก !
ยังไงเธอก็สามารถหาผู้ชายที่ดีกว่าเฉินเกอได้เป็นร้อยเท่า
หึหึ !
“ใช่สิมู่หาน เธอบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับฉัน เรื่องอะไรเหรอ?”
เฉินเกอดึงความคิดตัวเองกลับมา ตอนนี้ก็กำลังกินข้าวไปแล้วถามซูมู่หานไป
“อืม ใช่ๆ คือเรื่องเกี่ยวกับที่พวกเราจะไปเรียนรู้ที่สถานีโทรทัศน์ก่างเต่าเวลาสามเดือนนะ ฉันสมัครไปแล้วนะ อยากไปลองเรียนรู้ดูน่ะ แล้วค่อยกลับมาจินหลิง ก็น่าจะถึงเวลาฝึกงานแล้ว!”
ซูมู่หานพูดขึ้น
“เห้ย ทำไมกะทันหันจัง?”
เฉินเกอช็อก
“ได้ข่าวมาตอนสายๆน่ะ เสร็จแล้วก็เริ่มเปิดรับสมัครเลย ไม่อย่างนั้น หลังจากที่ฉันสมัครเสร็จแล้วจะประชุมทั้งวันเหรอ? เวลาเรียนคือสามเดือน! ฉันเองก็อยากอยู่ที่จินหลิง แต่ฉันไม่อยากอยู่ที่บ้านของฉัน โดยเฉพาะภายใต้เงาของนาย ฉันอยากจะพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น!”
ซูมู่หานพูดขึ้นอย่างแน่วแน่
เฉินเกอพยักหน้าด้วยความผิดหวังเล็กน้อย “ก็ดี พวกเรายังเด็ก เรียนรู้อะไรบ้างก็ดี ไม่ใช่แค่เธอ ฉันเองก็มีแผนการเรียนของขั้นถัดไปเหมือนกัน”
ถึงจะไม่ใช่เลิกกัน
แต่พอคิดว่าพอต้องห่างกันก็ตั้งสามเดือน ทำให้เฉินเกอเองก็ไม่อยากจะจาก
“นายนะ มีเวลาก็ไปหาฉันได้ไหม! ฉันก็ไม่ได้หายตัวไปเสียหน่อย!”
ซูมู่หานจับมือของเฉินเกอเอาไว้แล้วหัวเราะ
“โอเคๆๆ ต่อไปแค่ฉันมีเวลาว่างก็จะไปหาเธอ!”
ได้ยินพี่สาวบอกว่า ศูนย์รวมของตระฉันลอยู่ที่เมืองหนานหยาง ก่างเต่าดูเหมือนจะยังมีกิจการของที่บ้านตัวเองอยู่
ถึงตอนนั้นแค่บอกไปสักคำ ซูมู่หานไปแล้วตัวเขาเองก็สบายใจ
เหอๆ ตอนนี้เฉินเกอคิดแล้วก็เหมือนละครดีนะ
เมื่อก่อนที่จน รู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังทอดทิ้งตัวเอง
ตอนนี้มีเงินแล้ว กลับรู้สึกเหมือนตัวเองได้ครอบครองโลกทั้งใบ
ส่วนเรื่องของจ้าวยีฟาน เฉินเกอก็ไม่ไปคิดถึงแล้ว
ก็ดี ยังไงเฉินเกอก็ไม่อยากจะไปข้องเกี่ยวกับเธอมากนัก ผู้หญิงนิสัยแบบนี้ แม้แต่เพื่อนเฉินเกอก็ไม่อยากเป็น!
ยิ่งหลินเจียวยิ่งไม่ต้องพูดถึง
พอครบสามวัน เฉินเกอก็ไปส่งซูมู่หานขึ้นเครื่องบิน
พอไปส่งแล้ว เฉินเกอเองก็นับได้ว่าจิตใจสงบลงแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรก็เลยไปเรียนเกี่ยวกับการจัดการนิดหน่อย แล้วก็ค่อยไปปัญหาการพัฒนาของเขาหยุนเหมิง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ซูมู่หานไปก็เป็นเวลาสามวันแล้ว
“เหล่าเฉินเหล่าเฉิน นายเห็นปินจื่อบ้างไหม?”
วันนี้เป็นบ่ายวันศุกร์ เฉินเกอกำลังว่างไม่มีอะไรทำ ก็เลยนอนเล่นโ?รศัพทือยู่บนเตียง หยางฮุยกลับวิ่งเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ไม่นะ พวกนายไม่ได้ไปเล่นอินเทอร์เน็ตด้วยกันเหรอ?”
เฉินเกอคิด ตอนนี้พวกเขาน่าจะรวมกลุ่มกันไปเล่นอินเทอร์เน็ตนี่
ยังไงสองวันนี้ก็ไม่รู้ว่าหลี่ปินเป็นอะไร ดูหงุดหงิดๆทั้งวัน พวกเฉินเกอถามเขา เขาก็ไม่ตอบ!
สรุปปกติเขาก็เป็นคนที่ร่าเริงคนหนึ่ง ตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นแปลกๆ
ตอนเที่ยงที่ไปกินข้าวด้วยกัน หยางฮุยบอกหลี่ปินเรื่องจะเล่นอินเทอร์เน็ต ออกไประบายความเครียดไรประมาณนี้
แต่พอถึงตอนเย็น ก็หาตัวคนไม่เจอแล้ว!