ตอนที่ 293
บทที่293 รถของเฉินเกอ
October 21, 2026
บทที่293 รถของเฉินเกอ
“อะไรนะ? พวกเรายังมีเพื่อนนักเรียนอีกคหนึ่งที่เกิดวันเกิดนี้เหมือนกันเหรอ?”
เฉินเชาเลิกคิ้วแล้วหัวเราะ
เพื่อนนักเรียนหญิงคนนั้นว่า “ใช่น่ะสิ วันนี้เป็นวันเกิดของลี่ไค่ ฮ่าๆ ตอนแรกที่โทรหาลี่เสี้ยวเขาไม่มีเวลา บวกกับที่พี่เชาเลี้ยงข้าวด้วย!”
ลี่ไค่ก็เป็นเพื่อนตอนมัธยมต้นเหมือนกัน
เป็นคนประเภทที่จริงใจและตรงไปตรงมาประมาณนั้น ตอนนั้นคะแนนอยู่ที่โหล่ของห้องเลย
ที่บ้านเปิดโรงงานปูนซีเมนต์ เพราะว่าไม่ใช่คนที่อดทนต่อการเรียน พอจบมัธยมต้นก็กลับไปทำงานที่บ้าน
ตอนนี้ ทุกๆคนเบนสายมองไปที่ลี่ไค่
“โอ้โหเจ้าไค่ วันนี้วันเกิดนายทำไมถึงไม่บอกอะไรสักคำล่ะ อย่างนี้ก็น่าอายน่ะสิ ฮ่าๆ!”
เฉินเชาพูด
“ก็ใช่น่ะสิลี่ไค่ ที่แท้วันนี้ก็เป็นวันเกิดของนายด้วยเหมือนกันเหรอ! มาๆๆ เพิ่มวีแชทของลี่ไค่เป็นเพื่อน โอนอั่งเปาวันเกิดให้ลี่ไค่กัน!”
กลุ่มชายหนุ่มและหญิงสาวพูดขึ้นอย่างเห็นด้วย
คุณครูหวังพูดขึ้น “เจ้าพวกคนหนุ่มสาวสมัยนี้ฉลองวันเกิดก็ไม่ให้ของขวัญกันแล้วนะ จำได้ว่าตอนฉันอายุเท่าพวกเธอต้องทำของขวัญขึ้นมาเองแล้วเอาไปให้! ตอนนี้มีวีแชทแล้ว สะดวกสบายดีจริง!”
“แน่นอนค่ะครู วันเกิด แต่งงาน ใส่ซองแค่ส่งอั่งเปาให้ก็จัดการได้ทุกปัญหาแล้วค่ะ!”
สาวๆหัวเราะกัน
“ลี่ไค่นายเพิ่มเพื่อนในวีแชทสิ แล้วรับอั่งเปาด้วย!”
“โอเคๆ ขอบคุณเพื่อนๆนักเรียนทุกคนมาก! วันเกิดของฉัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นวันเดียวกันกับพี่เชา!”
เห็นว่าเพื่อนๆนักเรียนดีกับตัวเองขนาดนี้ ลี่ไค่ก็รู้สึกซาบซึ้งมาพูดขอบคุณซ้ำๆ
“อย่างนั้นวันนี้ก็ถือว่าบังเอิญจริงๆแล้ว ลี่ไค่ท้องแล้วหนึ่งเดือน วันเกิดชนกับพี่เชาพอดี แต่ว่าทุกคนอย่าลืมนะ ตอนมัธยมต้นใครอีกคนที่มีวันเกิดตรงกันกับเฉินเชา?”
ลี่เสี่ยวหลิงเห็นว่าทุกๆคนส่งอั่งเปาให้กับลี่ไค่ก็เลยรีบพูดขึ้นบ้าง
“ใครน่ะ? ไม่เห็นจะจำได้เลย!”
เพื่อนนักเรียนสงสัย
“เหอะ แน่นอนว่าก็ต้องเป็นเฉินเกอไง วันนี้เป็นวันเกิดของเฉินเกอเขาเกิดวันเดียวกันกับเฉินเชา วันนี้บวกลี่ไค่เพิ่มไปอีก พวกเขาทั้งสามคนเกิดวันเดียวกัน”
ลี่เสี่ยวหลิงพูด
“อ้อๆ เฉินเกอก็เกิดวันนี้เหรอ!”
เพื่อนนักเรียนหยักหน้าแสดงว่ารับรู้
แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร
“จริงสิเฉินเชา ได้ยินมาว่าตอนบ่ายที่หมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนมีงาน พวกเราไปเที่ยวด้วยกันไหม พ่อฉันบอกว่าทางโน้นสนุกสนานมาก!
ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบอย่างตื่นเต้น
“ใช่ๆ แถวหมู่บ้านเสี่ยวเฉวียนดูสนุกสนานมาก ไปด้วยกันเถอะ!”
ทุกคนก็เริ่มตอบรับขึ้นมา
“ทางฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เอาอย่างนี้ไหมพวกเรานับรถกัน รอตอนบ่ายคุณครูหยางครูก็ไปด้วยนะครับ พวกเราไปด้วยกันลองดูว่าจะไปด้วยกันทั้งหมดได้ไหม จะได้ไม่ต้องเช่ารถด้วย!”
เฉินเชาออกความเห็น
จากนั้นทุกคนก็เริ่มนับจำนวนคน
รถนั้นมีพอแล้ว
แต่ว่านับไปนับมาก็ยังขาดที่นั่งของอีกหนึ่งคนอยู่
“อย่างนี้ก็น่าอึดอัดนะสิ เกินมาหนึ่งคน ต้องเช่ารถเพื่อคนๆเดียวแบบนี้ก็ไม่คุ้มนะ!”
ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น
“เหอะๆ อย่างนั้นเฉินเกอก็ไม่ต้องไปแล้วกันนะ เขายังต้องไปทำกิจการต่อนี่ ถ้าเกิดว่าพวกเราพาเฉินเกอไปด้วยอาจจะขัดขวางเวลาการดำเนินกิจการของเขาก็ได้!”
ผู้ชายคนหนึ่งหัวเราะ
“พูดถูก เฉินเกอไม่ต้องไปหรอก ฮ่าๆ!”
“ฉันไม่ไป พวกนายไปเที่ยวน่ะดีแล้ว คุณครูหวัง วันนี้ผมก็มาก็เพราะว่าอยากจะมาเจอครู ตอนแรกวันนี้ตั้งใจจะมาเชิญคุณครูไปงานเลี้ยงวันเกิดผม แต่ก็ไม่สะดวก รออีกสองวันผมค่อยไปหาครูใหม่ที่บ้าน ผมยังมีเรื่องให้ทำ ต้องขอตัวก่อน!”
เฉินเกอขยับมาข้างคุณครูหวังแล้วพูดขึ้น
“เสี่ยวเกอเอ๋ย อย่างนั้นก็ได้ เธอยังมีงานก็ไปทำงานก่อนเถอะ!”