ตอนที่ 347
บทที่347 เรื่องไปกันใหญ่
October 21, 2026
บทที่347 เรื่องไปกันใหญ่
“เธอคือดาราดังชื่อหยางอยู่เฟย ว้าว คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอเธอที่นี่!”
หูฮุ่ยหมินประหลาดใจเล็กน้อย
“จุดชมวิวนี้ ดาราหลายคนที่มาร่วมกิจกรรมที่ ฉู่ตู ก็ชอบมาเที่ยวที่นี่ หยางอยู่เฟย นั้นดังมาก คิดไม่ถึงว่าเธอก็มาด้วย!”
หวางเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เธอกำลังศึกษาและเริ่มต้นธุรกิจในฉู่ตูและเธอต้องรู้หลายสิ่งหลายอย่าง
“ฮ่า ๆ ถ้าฉันจำไม่ผิดนะ ฮุ่ยหมิน ที่ไม่ตามดาราตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว เธอบูชาเพียงแค่ หยางอยู่เฟย คนเดียวเท่านั้น ตอนมัธยมปลาย เธอมีโปสเตอร์ของ หยางอยู่เฟย ติดอยู่ข้างเตียงด้วย”
หูฮุ่ยหมินพยักหน้า: “ใช่ ฉันชอบความมีวินัยในตัวเองของเธอ หลายปีมานี้ ฉันปรับใช้ความมีวินัยในตัวเองของเธอกับตัวเอง! ผลงานของเธอทุกชิ้นฉันดูมาหมดแล้ว!”
“แล้วจะรออะไรล่ะ ฮุ่ยหมินเธอดูสิ มีคนเข้าไปขอลายเซ็นตั้งหลายคน พวกเราก็เข้าไปขอบ้างไหม...”
เห็นได้ชัดว่า หวางเหวิน ชอบ หยางอยู่เฟย เธอพูดตอนนี้
“เอาสิ ๆ ฉันเองก็ชอบ หยางอยู่เฟย พวกเราไปด้วยกันนะ!”
หวางเจี้ยนและ เหลียงเมิ่ง และ เฉินจุนเหวิน ไม่มีความเห็น
ในเมื่อเป็นดาราสาวสวย จึงไม่ได้มีเพียงผู้หญิงที่ชื่นชอบ เธอเองก็เป็นที่ใฝ่ฝันของพวกผู้ชายเช่นกัน
เฉินเกอเองก็ชอบดาราหญิงคนนี้
เธอหน้าตาสวย อัธยาศัยดี เป็นประเภทที่เข้าถึงง่ายและติดดิน
เธอเหมือนจะอยู่เยี่ยนจิง บริษัทภาพยนตร์หนึ่งของพี่สาวเขา
“เฉินเกอ ๆ เธอก็ไปด้วยสิ พวกเราไปถ่ายรูปกับเธอกันเถอะ! ปกติแล้วจะมีโอกาสแบบนี้ที่ไหน!”
หวางเหวิน เรียกเฉินเกอ
พยักหน้าเบา ๆ
เฉินเกอก็ไม่ได้พูดอะไร
ท้ายที่สุดถ้าคุณต้องการถ่ายรูปกับนักแสดงหญิงคนนี้หรืออะไรก็ตามเพียงแค่โทรหาเธอด้วยประโยคเดียวก็ได้แล้ว
ไม่ต้องเข้าไปแย่งกันแบบนี้หรอก
หลังจาก หวางเหวิน ตะโกนเรียนเฉินเกอแล้วก็รีบวิ่งเข้าไป
เฉินเกอคิดจะใช้โอกาสนี้เพื่อปลีกตัวออกไป
แต่พอเขาหันไป
ก็เห็นสาว ๆ แต่งตัวอลังการหลายคนในสถานบันเทิงเดินออกไปท่ามกลางกลุ่มคน
ผู้หญิงเหล่านั้นหน้าตาสะสวย
แต่พวกเธอไม่ใช่ดารา
พวกเธอเป็นเหล่าเศรษฐีคนดัง รอบ ๆ พวกเธอนั้นคือบอดี้การ์ด
เมื่อกลุ่มผู้ชายหลายคนที่อยากจะเข้าไปถ่ายรูปกับ หยางอยู่เฟย เห็นพวกเธอก็หยุดเดินอย่างช่วยไม่ได้
พวกเขาน้ำลายแทบจะหก
เฉินเกอที่มองอยู่ข้าง ๆ อย่างตะลึงงัน
ไม่ใช่เพราะความสวยของผู้หญิงคนนั้น
แต่เพราะแวบแรกที่เฉินเกอมองเห็นเธอ อีกนิดเดียวเขาคงจะคิดว่าเธอคือซูเฉียงเวย
ถ้าหากว่าวัดเป็นคะแนนแล้วล่ะก็ ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนซูเฉียวเวยถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลย
ในขณะที่เฉินเกอกำลังตะลึงอยู่นั้น หญิงสาวคนนั้นเหมือนจะรับรู้ได้ถึงสายตาของเฉินเกอ เธอจึงหันมามองเขาด้วยความรังเกียจอย่างช่วยไม่ได้
จะไปแล้วเหรอ
เหมือนจะเป็นแบบนั้นนะ!
เฉินเกอคิดในใจ
ตอนนี้เดินไปยืนข้างภูเขาและจ้องมองไปที่กลุ่มที่ดูเหมือนจะทรงพลัง
เฉินเกอถึงกับผงะเมื่อเห็นรถที่พวกเธอนั่งลงจากภูเขา
โรลส์ – รอยซ์คันยาวรอรับพวกเธออยู่ เป็นเหมือนขบวนรถที่เคร่งขรึม
“เฮ้ ๆ เก่งจริง ๆ เลยนะ วันนี้ฉันได้เงินเยอะเลย อีกหน่อยถ้ามีคุณหนูอย่างนี้มาหลาย ๆ คนก็ดีสิ!”
ข้าง ๆ เขาเป็นผู้ชายตัวอ้วนผิวขาวแล้วมองขบวนรถที่ออกไปไกลลิบ แล้วนับเงินอย่างมีความสุข
เขาคงจะเป็นไกด์เถื่อนอะไรแบบนั้น
แค่ครั้งเดียวเขาก็ทำเงินได้หลายหมื่นแล้ว
“พี่ชาย นี่เป็นคุณหนูตระกูลไหนเหรอ?”
เฉินเกอรีบถาม
ชายวัยกลางคนเห็นเฉินเกอแต่งตัวไม่เลวแล้วมองอย่าพิจารณาแล้วจึงพูดขึ้น “หึ ๆ จะไปรู้ได้ยังไง รู้แต่ว่ามีเงินมีอิทธิพล!”
ชายวัยกลางคนนับเงิน
เฉินเกอเข้าใจความหมายของเขา
เขาหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าสองพัน “เล่าให้ผมฟังหน่อยสิ!”
ชายวัยกลางคนรับเงินไปอย่างมีความสุขและกล่าวว่า: “เงินนี่ให้ฉันนะ ฉันไม่ได้ขอนายนะ นายถามว่าคุณหนูคนนี้น่ะเหรอ เธอมาเที่ยวที่นี่สองครั้งแล้ว ฉันน่ะเจนจัดในฉู่ตูมานาน แต่ก็ไม่รู้แน่ชัด รู้ว่าเธอมีเงินแล้วก็มีอิทธิพล ลองถามก็ไม่ได้ความอะไร!”
พูดจบ ชายวัยกลางคนก็หายไปอย่างรวดเร็ว