บทที่350 พบที่ท่าเรือ

บทที่350 พบที่ท่าเรือ

“โอกาสอะไร?”

ซูเฉียงเวยกล่าวด้วยความประหลาดใจ

เฉินเกอคิดในใจ วันนี้ได้เจอกับไกด์ผีคนนั้น ไม่แน่นั่นอาจจะเป็นโอกาส

คนกะล่อนแบบนั้น เขาโกงเงินตัวเองไปหนึ่งพันหยวนจากนั้นเฉินเกอก็วางแผนที่จะสร้างปัญหาให้เขา แต่กลับถูก หวางเหวิน เรียกไปเสียก่อนจึงไม่ได้ทำอะไร

แต่เฉินเกอรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องรู้อะไรบางอย่าง ฟังจากที่เขาบอกว่าเขาดูแลเธอมาสองครั้งแล้ว

เฉินเกอจึงวางแผนจะถามเขา

หาที่อยู่ของเขานั่นแน่นอนว่าไม่ยาก

รอจนถึงช่วงบ่าย เฉินเกอพาคนขับรถไปหาบ้านของไกด์ผีคนนั้น

ไกด์ผีคนนั้นอยู่บ้านพอดี

เมื่อเห็นเฉินเกอ เขาก็ประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

ท้ายที่สุดแล้วเงินพันหยวนของเขาเป็นของคนนอกพื้นที่คนนี้โดยเจตนาจะโกง

ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าคนคนนั้นพาบอดี้การ์ดชุดดำมาเขาถึงหน้าประตูบ้าน

“ฮะ ๆ คือว่าลูกพี่ คะ...คุณต้องการอะไรเหรอ?”

ชายอ้วนวัยกลางคนถามด้วยความตื่นเต้น

“ไม่ทำไม ฉันแค่มาเยี่ยม!”

พูดไปเฉินเกอก็ใช้มือหนึ่งล้วงกระเป๋าแล้วไม่รอให้ชายคนนี้ได้ทำอะไร เขาพาคนเข้าไปในบ้านแล้วนั่งลงบนโซฟา

มองดูบอดี้การ์ดพวกนั้น แต่ละคนไม่น่าเข้าไปยั่ว

ส่วนเฉินเกอนั้น เขานั่งอยู่บนโซฟาใช้รีโมทเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ ทำเหมือนอยู่บ้านตัวเองแบบนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ

ชายวัยกลางคนคนนั้นกลืนน้ำลายและเขาก็สิ้นหวังลงเรื่อย ๆ

เขาเข้ามาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “คุณชายครับ เหอ ๆ เงินหนึ่งพันนั่นผมไม่เอาแล้ว สภาพบ้านผมคุณก็เห็นแล้ว มีทั้งคนแก่และเด็ก ผมก็ต้องทำงานหาเงิน พูดจริง ๆ เงินหนึ่งพันนี้ผมโกงคุณมา ผมไม่ได้แตะมันเลย ผมคืนให้หมดเลย!”

ในเมื่อเขาเป็นผู้ที่เจนจัดในวงการ ในที่นี้ไม่ว่าเรื่องอะไรไม่ต้องพูดก็รู้กฎดี

เฉินเกอลูบจมูกของตัวเอง เขายิ้มแล้วพูด: “คุณคิดผิดแล้ว วันนี้ผมไม่ได้มาหาคุณเพื่อเอาเงินคืน ในทางกลับกัน ถ้าหากคุณยอมบอกผมบางเรื่อง ผมจะให้คุณเพิ่มด้วย!”

ชายอ้วนวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ: “คุณยังอยากถามเกี่ยวกับเศรษฐินีคนนั้นเหรอ? คุณชายครับ คุณจะหาเธอทำไมกัน?”

“อ้อ?”

ไม่รอให้เฉินเกอตอบ บอดี้การ์ดที่อยู่ข้าง ๆ หันไปมองชายวัยกลางคนคนนั้น

“อ่ะ ๆ เข้าใจ ๆ ไม่ถามอะไรที่ไม่ควรถาม คืออย่างนี้ เศรษฐินีคนนั้นถึงแม้ว่าจะเคยเจอเธอมาก่อนหน้านี้หนึ่งครั้ง แต่ผมก็รู้แค่ว่าเธอมีเงินเยอะและมีอิทธิพลมาก ไม่รู้ความเป็นมาของเธอจริง ๆ แต่ผมพอรู้มาบ้างว่าเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ อีกทั้งเธอยังเรียนหนังสืออยู่ที่เดียวกันกับลูกชายของผม ลูกชายผมรู้จักเธอ!”

ชายอ้วนวัยกลางคนมองดูเฉินเกอไม่ใช่คนที่ควรจะเข้าไปยั่วโมโหด้วย ดังนั้นเขาถึงพูดความจริง

ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในบ้านและตะโกนเรียก: “ไท่ชาน ออกมาเถอะ ครั้งนี้ไม่ใช่คนที่มาหาเรื่องเราหรอก!”

“อ๊ะ? โอเค!”

จากนั้นประตูห้องก็เปิดออกเฉินเกอก็เห็นชายร่างอ้วนตัวเล็กที่เกือบจะเหมือนกับชายอ้วนวัยกลางคนที่เขาบอกให้เปิดประตูและเดินออกมา

มันฟังดูน่าตลก เมื่อฟังดูแต่ก่อนคงจะมีคนเข้ามาหาเรื่องพวกเขาบ่อย ๆ

“บอกคุณเฉินไปเร็ว คนรวยที่เรียนโรงเรียนเดียวกันกับแกน่ะ!”

ชายอ้วนวัยกลางคนพูดขึ้น

เด็กตัวอ้วนพยักหน้าแล้วพูดด้วยท่าทางจริงใจ:

“เธออะ เธอเป็นเหมือนบุคคลลึกลับในโรงเรียนของพวกเรา อีกทั้งยังมีทั้งอำนาจและอิทธิพล เธอเรียนอยู่ห้องข้าง ๆ เรา ทุกครั้งที่ไปห้องรวมเธอก็ไป แต่เธอไม่คุยกับพวกเรา เพื่อน ๆ ก็กลัวเธอมากและไม่มีใครกล้าคุยกับเธอ เพราะทุกวันเธอจะมีบอดี้การ์ดสุดเท่อยู่ข้าง ๆ ที่แม้แต่คุณครูก็ยังกลัว!”

“เหอ ๆ แต่ว่าบางครั้งผมก็ตั้งใจเข้าไปนั่งแถวข้างเธอ แอบฟังเธอคุยกับเพื่อนเพราะผมพบว่าเธอกับเพื่อนชอบไปเที่ยวรอบ ๆ หลังจากแอบฟัง ผมก็จะไปบอกพ่อให้พ่อไปรอตามที่เหล่านั้นโดยเฉพาะ!”

เด็กตัวอ้วนนั้นเป็นเด็กฉลาดเห็นได้ชัดว่าเขาทำสิ่งคล้าย ๆ กันในโรงเรียนโดยดึงงานให้พ่อของเขา

เมื่อเฉินเกอฟังจบแล้ว เขายิ่งเกิดความสงสัย

ถ้าเป็นอย่างนี้ ผู้หญิงคนนี้ก็ลึกลับมากจริง ๆ