บทที่387 รถชนแล้ว

บทที่387 รถชนแล้ว

“รอเดี๋ยวก่อน” ฟางเมิ่งซินรีบพูดขึ้น

“เฉินเกอ ตอนนี้น้าน่าเกลียดมากแบบนี้ ถ้าน้าไป จะทำให้เฉียงเวยตกใจหรือเปล่า แล้วอีกอย่าง หลายปีมานี้ น้าไม่เคยเลี้ยงดูเธอเลย แล้วยังทอดทิ้งเธออีก เธอจะเกลียดน้าไหม เกลียดแม่ที่น่าเกลียดคนนี้บ้างไหม” ฟางเมิ่งซินพูดด้วยท่าทางกังวลใจ

“เธอจะต้องไม่ยอมรับน้า ไม่ยอมรับแม่ที่หน้าตาน่าเกลียดแบบนี้แน่ๆ”

“อีกอย่าง มันเร็วมากเกินไป เฉียงเวยจะตั้งตัวไม่ทันหรือเปล่า”

ฟางเมิ่งซินลูบหน้าตัวเอง

เฉินเกอเกาท้ายทอย “ถ้าบอกเฉียงเวยตรงๆ ว่าคุณน้าเป็นแม่ของเธอ เธอต้องดีใจมากแน่ๆครับ คุณน้าไม่รู้จักนิสัยของเฉียงเวย เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่นิสัยดีมาก”

“ยังไงก็ไม่ได้ เอาอย่างนี้นะ คุณบอกกับเฉียงเวยว่าน้าเป็นแม่บ้านได้ไหม ถ้าเป็นแม่บ้านเฉียงเวยต้องไม่รังเกียจน้าแน่ๆ น้าอยากจะทำอะไรให้เธอบ้าง ถึงจะต้องเป็นวัวเป็นม้าให้เธอน้าก็ยอม”ฟางเมิ่งซินพูด

“งั้นก็ได้ครับ เรื่องนี้เดี๋ยวผมจัดการเอง รอมีโอกาส ค่อยบอกความจริงกับเฉียงเวยทีหลัง”

คงต้องทำแบบนี้ไปก่อน

ตอนนี้ ฟางเจี่่ยนนันกับฟางหยีกลับไปแล้ว เหลือก็แต่พวกหวางเสี่ยวหัวที่ยืนรอรถอยู่ข้างนอก

เฉินเกอไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไปข้างใน พวกเขาเองก็ไม่กล้าเข้าไป

พอต้องพาฟางเมิ่งซินไปด้วยยิ่งไม่สะดวกเข้าไปใหญ่ เขาจึงสั่งให้หลินเชิ่งหนานพาพวกหวางเสี่ยวหัวกลับไปก่อน

หลังจากนั้นเฉินเกอก็เรียกรถอีกคันมา แล้วพาฟางเมิ่งซินตรงไปมี่บ้านพักของเขาเอง

“ไปกันเถอะครับคุณน้า ที่นี่เลยครับ”

พอมาถึงหน้าห้อง แล้วเห็นฟางเมิ่งซินดูท่าทางลังเลที่จะเข้าไป เฉินเกอจึงขึ้น

“ได้จ้ะ”

พอเปิดประตู

“เฉียงเวย เฉียงเวย”

เฉินเกอตะโกนเรียก เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง

เขารู้ ว่าเฉียงเวยจะต้องออกไปซื้อของข้างนอกแล้วแน่ๆ

“เธอไม่อยู่ครับ คุณน้า รอสักครู่นะครับ”

ฟางเมิ่งซินพยักหน้าให้ “เฉินเกอ น้าอยากไปดูห้องของเฉียงเวย ได้ไหม”

“ได้สิครับ เดี๋ยวผมพาไปดูครับ”

เฉินเกอเปิดประตูห้องของเฉียงเวยออก แต่เขาไม่เดินเข้าไปด้วย

ข้าในห้อง ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ สะอาดทุกซอกทุกมุม

ตรงตู้เสื้อผ้า มีเสื้อผ้าของเฉียงเวยแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือของเฉียงเวย

บนโต้ะหนังสือ มีกรอบรูปวางไว้ เป็นรูปของเฉียงเวยเอง

พอเห็นรูป ฟางเมิ่งซินก็ควบคุมตัวเองไม่ได้อีก เหมือนกาน้ำที่แตกร้าวจนมีน้ำไหลออกมา

เฉียงเวยในรูป เหมือนตัวเองตอนสาวมาก

ลูกสาว เป็นลูกสาวของเธอจริงๆด้วย

ลูกสาวเธอหน้าตาเหมือนกับเธอมาก ไม่มีเรื่องอะไรที่มีความสุขเท่ากับการได้กลับมาเจอกับลูกสาวอีกแล้ว

เธอรู้สึกว่าสวรรค์เมตตาเธอมาก เธอหยิบรูปมากอดไว้ แล้วร้องไห้ออกมาสักพัก

ก่อนจะหันไปดูบนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วเห็นว่ายังมีสมุดบันทึกวางอยู่ด้วย

พอเปิดอ่านหน้าแรก ก็เจอเข้ากับลายมือตัวหนังสือที่แสนงดงามของเฉียงเวย

นี่เป็นบันทึกประจำวันของเธอ

หลายปีมานี้ เฉียงเวยเขียนบันทึกประจำวันจนเคยชิน พอเริ่มอ่านหน้าแรก เป็นบันทึกที่เธอเขียนไว้ก่อนจะได้มาเจอกับเฉินเกอ

“วันนี้ฉันได้เป็นครูอนุบาลแล้ว ได้มาเห็นเด็กๆมีความสุขทักวัน ฉันก็พอใจมากแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโต ฉันไม่มีพ่อแม่ มีแค่เวลาที่ได้อยู่กับเด็กๆฉันถึงไม่รู้สึกเหงาใจ”