บทที่440 หัวใจแห่งความมืด

บทที่440 หัวใจแห่งความมืด

หยางเย่ถูกคนดึงผมของเขาไว้ และตบไปที่ใบหน้าของเขาโดยตรง

และในขณะนี้ก็เห็นลูกน้องคนหนึ่งควักมีดออกมาโดยตรง

หยางเย่จึงรู้สึกปลอดดโปร่งขึ้นมาเล็กน้อย

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะ อย่าทำ！มีอะไรเราคุยกันดี ๆคุณชายหลง！”

หยางเย่กล่าวด้วยความกลัว

หลงช่าวเหลยยิ้มอย่างเย็นชา：“คุณชายหยาง ถ้าเป็นแบบนี้แต่แรก ก็ไม่ต้องทำอะไรขนาดนี้แล้ว ที่จริง ที่ฉันมาหาคุณวันนี้ นั่นก็เพื่อคุณทั้งนั้น เหอะๆ ใครก็คาดไม่ถึงว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของหยางเสี่ยวเป้ยจะเป็นพี่น้องของตระกูลเฉิน และตอนนี้ หยางเสี่ยวเป้ยก็กลายเป็นผู้นำหลักของเยี่ยนจิง ไม่เพียงแต่ตระกูลเราได้รับความเสียหาย แต่คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด ก็คงต้องเป็นคุณชายหยางอย่างคุณใช่หรือเปล่า？จุ๊จุ๊จุ๊ ยังไงก็ผู้สืบทอดคนหนึ่งของตระกูลหยาง แต่ตอนนี้ กลับไม่มีอะไรสักอย่างแล้ว！”

หยางเย่กำหมัดแน่นอย่างโหดเหี้ยม

“คุณชายหลง คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่？”

“ฉันได้ยินมาว่า คุณหญิงหยางได้เผยออกมาว่า ในอนาคตข้างหน้า หยางเสี่ยวเป้ยจะเป็นผู้สืบทอดของตระกูลหยาง น่าสงสารคุณชายหยางนะ สุดท้ายคุณก็ไม่ได้อะไรสักอย่าง และหยางเสี่ยวเป้ยก็คงไม่ปล่อยครอบครัวของคุณไว้หรอกมั้ง？”

หลงช่าวเหลยเห็นว่าสีหน้าของหยางเย่มืดมนมากยิ่งขึ้น จึงพูดต่อ：

“ตอนนี้ คุณชายหยางคุณไม่มีทางเลือก มีเพียงแต่ร่วมมือกับตระกูลหลงของเรา และพวกเราต้องต่อสู้ครั้งสุดท้าย！และเมื่อถึงเวลา ตระกูลหลงของเราไม่ถือว่าได้รับความเสียหายหนักมาก ส่วนคุณ คุณชายหยาง ก็ได้ครอบครองตระกูลหยาง และเป็นไปได้ว่าอาจจะได้เป็นเจ้าของของตระกูลคุณก่อนล่วงหน้าก็เป็นได้！”

“คุณ……คุณมีวิธีเหรอ？”

ส่วนหยางเย่หลังจากที่เขาครุ่นคิดไปสักพัก ในที่สุดเขาก็รู้สึกหวั่นไหว

“มา เรามาปรึกษาหารือกันหน่อย！”

หลงช่าวเหลยพยักหน้าและยิ้มอย่างเย็นชา

……

สามวันผ่านไป

ขบวนรถที่ลึกลับขบวนหนึ่ง ได้ขับออกไปจากตระกูลหยางแต่เช้าตรู่

“เสี่ยวเกอ ตระกูลของคุณโดดเด่น ไม่แปลกใจเลย ที่รู้จักตระกูลโม่แห่งเยี่ยนจิง เพียงแต่ว่าคุณย่ากับตระกูลโม่นั้น เมื่อก่อนเคยมีความสัมพันธ์กันจริง ๆ และตระกูลโม่ก็เคยรับปากกับย่าไว้ว่า พวกเขาสามารถช่วยคุณย่าทำอะไรก็ได้หนึ่งเรื่อง！”

“แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ย่าเองก็ไม่มั่นใจว่าพวกเขายังให้ความสนใจกับตระกูลอย่างพวกเราหรือเปล่า！”

บนรถ คุณหญิงจับมือของเฉินเกอไว้และกล่าว

จากการใกล้ชิดกันในช่วงไม่กี่วันมานี้ คุณหญิงชื่นชอบหลานชายที่อบอุ่นคนนี้มาก

และหลังจากที่ได้ยินเรื่องที่ว่าน้องชายของเฉินจิ้นตง และแฟนสาวของเฉินเกอได้หายตัวไป

คุณหญิงก็ตอบตกลงที่จะช่วยเฉินเกอออกหน้า และขอความช่วยเหลือจากตระกูลโม่

ส่วนคุณหญิงก็รู้สึกเบื่อหน่าย จึงได้เล่าเรื่องสั้นๆเกี่ยวกับประสบการณ์บางอย่างที่ได้ทำความรู้จักกับตระกูลโม่ในเมื่อก่อนให้เฉินเกอฟัง

จะว่าไปก็บังเอิญจริง ๆ

เมื่อก่อนสมาชิกของตระกูลโม่คนหนึ่ง ถูกคนอื่นไล่ล่าลอบสังหาร ขณะที่เขาปฏิบัติภารกิจ

ตอนนั้นเขาวิ่งเข้ามาแอบซ่อนตัวไว้ในสวนหลังบ้านของตระกูลหยาง

สมัยนั้น คุณหญิงอายุประมาณ40กว่าปี

ยังไม่ถึงขั้นหัวโบราณเหมือนในภายหลัง

และเห็นเด็กคนที่ได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสคนนี้ อายุของเขาประมาณ15-16ปีได้ จึงเกิดความสงสารเห็นอกเห็นใจ เลยได้ช่วยเหลือเขาไว้

เดิมที ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรแล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่งต่อมา

เมื่อคุณหญิงได้รับอำนาจควบคุมตระกูลหยาง และพาลูกสาวกับลูกชายของตัวเองออกไปร่วมงานเลี้ยง

ระหว่างทางถูกลอบสังหารโดยศัตรูทางธุรกิจ

แต่ในช่วงที่วิกฤตนั้น มีคนออกหน้าและช่วยเหลือครอบครัวของคุณหญิงไว้

จึงได้รู้ว่า เป็นเด็กหนุ่มที่เมื่อก่อนได้รับความช่วยเหลือจากตัวเองคนนั้นกลับมาทดแทนบุญคุณ

อีกทั้งบอกกับคุณหญิงว่า ต่อไปนี้ถ้ามีเรื่องอะไร เขายินดีที่จะช่วยเหลือ และได้เอาที่อยู่ของเขาไว้ให้กับคุณหญิง

แม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่หลังจากนั้น ก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย

เพียงชั่วพริบตา ก็ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว ซึ่งคุณหญิงเองก็ไม่มั่นใจว่า เด็กคนเมื่อก่อนนั้นยังจำเรื่องนี้ได้อยู่อีกหรือเปล่า！

ความเป็นมาของเรื่องนี้ ก็เป็นเช่นนี้

รถยนต์ขับไปตลอดทาง

สุดท้ายก็มาถึงที่ระหว่างหุบเขาในเยี่ยนจิง

ภูเขาทั้งลูก ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกมลพิษ และยิ่งไปกว่านั้นคือมีป่าไม้ที่กว้างขวางมาก

“ภูเขาใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีร่องรอยของคนเลยสักคน เป็นไปได้อย่างไร？”

เฉินเกอลงจากรถเพื่อดูลาดเลา แต่กลับยิ่งทำให้เขาตะลึงยิ่งขึ้น

และพยุงคุณหญิงแล้วถามขึ้น

“ เด็กคนนี้ไม่โกหกฉันแน่นอน เขาเคยบอกไว้ ถ้ามีเรื่องอะไร ก็สามารถมาหาเขาได้ที่นี่ ที่อยู่ไม่ผิดแน่นอน！”

คุณหญิงกล่าวอย่างหนักแน่น

เฉินเกอเดินวนไปรอบ ๆ

จึงพบว่า มีบ้านไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่บนภูเขาสูง ระดับน้ำทะเลประมาณ100เมตร

ดูแล้ว เหมือนกับว่ามีคนอาศัยอยู่

“คุณย่า ท่านรอก่อน ผมขึ้นไปดูก่อนว่ามีคนหรือเปล่า แล้วสอบถามเขาสักหน่อยทุกอย่างก็กระจ่างแล้ว！”