บทที่598 คนที่จากไป

บทที่598 คนที่จากไป

เฉินเกอไปช่วยพวกท่านปู่ทวดฟางออกมา

เพื่อที่จะให้ตัวเองนำวิชาลี้ลับโบราณลัทธิอูกู่ออกมาให้เถียหงเสียงไม่เพียงแค่ทรมานตัวเอง แม้แต่ท่านปู่ทวดฟางก็ยังหนีไม่พ้นโดนทรมาน

แต่ว่าสถานการณ์ของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น

เพียงแต่ว่าโรคของท่านปู่ทวดฟางถึงแม้จะรักษาหายแล้ว แต่ว่าโดนทำให้เหนื่อยติดๆกันเป็นเวลานานแล้วยังโดนทำให้ตกใจเรื่อยๆ ก็ทำให้ชายชราอายุเก้าสิบคนนี้รับไม่ไหวเหมือนกัน

ในตอนที่เฉินเกอพาพวกเขาออกมา ท่านปู่ทวดฟางได้สลบไปหมด

โจ๋วจงทาวลากร่างอันอ่อนล้าของตัวเองตามมาทางด้านข้างของเฉินเกอ

“ศิษย์พี่ จะไปแล้วเหรอ? จะไปไหน?”

โจ๋วจงทาวฟังคำพูดของเฉินเกอจบ ก็ถามขึ้น

“ฉันจะไปหาท่านซินแสกุ่ย ฉันจะให้คนของตระกูลเฉินปกป้องพวกนายตลอดทางกลับไปเมืองฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ ที่เกาะโม่เต่า ฉันอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

ใบหน้าของเฉินเกอ แสดงสีหน้าเหนื่อยรำคาญออกมา

หยุนฉิงแข็งแกร่งเกินไป ถ้าเกิดว่าหนีไม่ได้ ในชาตินี้ตัวเองจะต้องโดนขังไว้ที่นี่แน่ อย่างนั้นการตามหามู่หานกับอารอง ก็อาจจะพูดได้ว่าเป็นเรื่องที่ห่างไกลออกไป

เฉินเกอจำเป็นที่จะต้องหาวิธี

“ผม.......”

โจ๋วจงทาวอยากจะพูดว่าศิษย์พี่พาผมไปด้วยเถอะ แต่ว่าคิดดูอีกที ตัวเองไปกับศิษย์พี่ นอกจากจะไปทำให้เขาเหนื่อยมากขึ้น อาจจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยก็ได้

จากนั้นก็หยุดคำพูดไว้เท่านั้น

เฉินเกอตบลงบนบ่าของเขา

“ความตั้งใจของนายฉันเข้าใจดี แต่ว่าน้องฟางหยีกับคุณปู่ฟางในตอนนี้ห่างจากการรักษาไม่ได้ ส่วนเจี่ยนนัน ฉันจะคิดหาวิธีอีกครั้ง พวกนายไปก่อน ถ้าเกิดว่าฉันสามารถที่จะผ่านปมนี้ไปได้อย่างสบายๆ ฉันจะหาเวลาโดยเฉพาะมาอยู่กับนาย รักษาน้องฟางหยีกับคุณปู่ฟางให้หาย!”

เฉินเกอบอก

โจ๋วจงทาวพยักหน้าอย่างแรง

“ศิษย์พี่ ระวังตัวด้วย!”

“อืม ดูแลตัวเองด้วย ลากันตรงนี้!”

เฉินเกอพูดขึ้น จากนั้นก็หมุนตัวแล้วหายเข้าไปในป่า เพียงแค่กะพริบตา ก็หายไปไม่เหลือร่องรอย

ในขณะเดียวกัน ตระกูลหยุน

ฟางเจี่ยนนันยกแก้วชาโสมขึ้นมาวางบนโต๊ะในห้องรับแขก มองตรงหัวเตียง ก็มองเห็นหยุนฉิงที่กำลังนั่งไขว่ห้างหลับตา

ในตอนแรกหยุนฉิง มีความคิดที่จะฆ่าฟางเจี่ยนนันจริงๆ

แต่ว่าหลังจากที่เริ่มทำความรู้จักกันเป็นเวลาสั้นๆ โดยเฉพาะคำพูดพวกนั้นที่ฟางเจี่ยนนันพูดกับเธอ ทำให้หยุนฉิงค่อยๆ ชอบหญิงสาวเข้า

ถึงแม้ว่าปากจะไม่พูด แต่ว่าหยุนฉิงก็หวังมากๆว่าฟางเจี่ยนนันจะอยู่ข้างๆตัวเอง

ต่อให้เป็นตอนที่ภายในใจของตัวเองจะเจ็บปวดอีกครั้ง มาพูดกับตัวเองหน่อยก็ดี

แต่ฟางเจี่ยนนันทำกับเธอ อยู่ๆก็กลับเห็นใจเธอขึ้นมา

เธอไม่ใคนดีอะไร แต่ว่าในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ฟางเจี่ยนนันเข้าใจเป็นอย่างดี รักคนๆนึง แต่ไม่สามารถที่จะคบกันได้ ความรู้สึกเจ็บปวดพวกนี้

ตัวเองกับเฉินเกอไม่ใช่เหรอ?

รักแต่ไม่สามารถครอบครองได้ เกรงว่า คงจะมีเพียงแค่ใจผู้หญิงสองคนนี้ที่เข้าใจมั้ง

ทันใดนั้น

ดวงตาที่ปิดลงทั้งสองของหยุนฉิง อยู่ๆก็ลืมตาขึ้นมา

แววตาเป็นประกาย

“แย่แล้ว เขาหนีไปแล้ว!”

หยุนฉิงดีดตัวลุกขึ้น

ฟางเจี่ยนนันลองถาม “คุณพูดถึงใคร?”

“จะเป็นใครได้อีก? เฉินเกอ!”

บนใบหน้าของหยุนฉิงมีสีหน้าที่แปลกประหลาด

ตัวเองได้สกัดจุดลมปราณของเขาเอาไว้แล้ว ไม่มีกำลังภายใน เขาจะเอาชนะลัทธิอูกู่ลัทธิยังไง?

ดูไปแล้ว ตัวเองคงจะประเมินตัวเขาต่ำไป

พี่มักจะพูดว่าพี่ไม่ใช่เขาแต่ว่าความเจ้าเล่ห์ของพี่ ก็ดูเหมือนว่าจะเหมือนกับเขาเป๊ะๆเลย!

บนริมฝีปากของหยุนฉิงมีรอยยิ้มเดิมๆขึ้น

ส่วนฟางเจี่ยนนันพอได้ยินว่าเฉินเกอหนีไปแล้ว ความกังวลภายในใจที่มีอยู่ในที่สุดก็หายไปเสียที

“แกอย่ารีบดีใจให้มากนัก แกคิดว่าเขาจะหนีพ้นจากเงื้อมมือของฉันเหรอ? ไม่! ยังไงก็ไม่มีทาง ครั้งนี้ ฉันจะกักขังเขาเอาไว้ข้างกายฉัน ทำให้เขาเป็นผู้ชายของฉัน!”

หยุนฉิงมองมาทางฟางเจี่ยนนันแล้วยิ้มอย่างได้ใจ

หลังจากนั้นก็ออกไปในทันที แค่ร่างกายขยับ จากนั้นก็มองไม่เห็นแม้แต่เก่า

พูดถึงเฉินเกอ เขานั้นเก่งเรื่องหลบหนี บวกกับใช้ประโยชน์จากหินเป็น