ตอนที่ 34 คนดีดี ผีคุ้มครอง

“ว่าไง นายจะเลือกแบบไหนตายฟรีหรือว่ามีชีวิตอยู่ไปก่อนแล้วเราจะกันนายไว้เป็นพยานเลือกเอา” ชายหนุ่มหยุดเพื่อปล่อยให้อีกฝ่ายใช้ความคิด

“ก็ได้แต่นายต้องสัญญานะว่าจะช่วยฉัน”

“ได้ซิถ้านายบอกว่าใครเป็นคนจ้างพวกแกมา” ชายหนุ่มถามสีหน้าบึ้งตึง

“ฉันไม่รู้เพราะไม่เคยเห็นหน้า ได้ยินแต่เสียง” มันยอมคลายมือและลดปืนลงปล่อยหญิงสาวเป็นอิสระ มณีอินทรุดนั่งลงอย่างหมดแรงทั้งกายและใจ ชายหนุ่มเข้ามาประคองหญิงสาวจึงลุกขึ้นและสะบัดตัวออกมาจากเขาเดินตรงไปหานาธาลและเข้าไปนั่งในรถเพื่อสงบจิตใจของตนเอง

“ขอบคุณมากนะครับคุณตำรวจ” จามาลกล่าวขอบคุณ

“ทางเราซิครับที่ต้องขอบคุณมันเป็นผู้ร้ายข้ามแดนเชียวนะครับ แล้วมีใครเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” นายตำรวจถามขึ้นและมองไปรอบๆ

“ไม่มีครับ”

“นายครับกาซิมถูกยิงบาดเจ็บสาหัสตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลกับคุณหนูครับ” นาธาลรายงานนายหนุ่ม จามาลตกใจและรีบขอตัวไปที่โรงพยาบาล

มณีอินนั่งรถมาคันเดียวกันกับจามาลเพราะเธอก็ต้องมาตรวจสภาพร่างกายว่าโดนทำลายหรือเปล่าตามคำสั่งของตำรวจ หญิงสาวนั่งเงียบมาตลอดและไม่ยอมที่จะหันไปมองหน้าเขาแม้แต่น้อย จามาลลอบมองมาทางหญิงสาวเป็นระยะๆเขาอยากจะเข้าไปโอบกอดและปลอบโยนเธอให้หายกลัวแต่ก็ทำไม่ได้จึงได้แต่มองเท่านั้น

“ขอบคุณที่ช่วย” หญิงสาวเอ่ยขึ้นแต่สายตายังมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

“ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ

“มันต้องการอะไรจากคุณหรือจากน้องสาวผม” ชายหนุ่มถาม

“จากฉันเท่านั้น มันบอกว่าฉันไปแย่งคนรักของนายที่จ้างมันมา” หญิงสาวบอกเสียงเบา

“แล้วคุณไปคบกับใครบ้างล่ะนึกออกหรือเปล่า” มณีอินหันมามองหน้าเขาอย่างน้อยใจ

“ฉันไม่รู้ เพราะไม่เคยคบใครมัวๆเหมือน...” หญิงสาวเงียบและหันหน้ากลับมาตามเดิม น้ำตาไหลลงมาช้าๆใจของเธอมันสุดที่จะรับอะไรอีกแล้วคำพูดจาถากถางต่างๆที่หลุดออกมาจากปากเขาเหมือนมีดที่กรีดลงตรงหัวใจดวงน้อยๆของเธอเวลาที่ต้องการคนปลอบโยนกลับไม่มีเลย...ความคิดถึงมารดาทำให้กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้อ้อมกอดของแม่อบอุ่นที่สุดในยามนี้ จามาลหันมาเห็นหญิงสาวร้องไห้ก็หน้าเสีย

“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ชายหนุ่มถาม แต่หญิงสาวก็นิ่งเงียบไมีมีเสียงสะอื้นมีแต่น้ำตาที่ไหลลงมาเฉยๆ

“ว่าไงคุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงแสดงความเป็นห่วง

“เปล่า อย่ามาสนใจกับฉันเลยเป็นห่วงกาซิมดีกว่า” หญิงสาวบอกปัด

และทั้งคู่ก็นั่งเงียบจนมาถึงโรงพยาบาล นางพยาบาลพาตัวมณีอินไปเช็คร่างกายส่วนชายหนุ่มไปหาน้องสาวที่ห้องฉุกเฉิน ยามีนะเมื่อเห็นพี่ชายก็โผเข้ากอดอย่างคนขวัญเสีย

“เขาต้องปลอดภัยเชื่อพี่” ชายหนุ่มปลอบและโอบกอดน้องสาวเอาไว้และรอคอยฟังผลอยู่ด้านนอกอย่างสงบ

หมอเวรเดินออกมาหาทั้งสองด้วยสีหน้าวิตกกังวลจนยามีนะใจคอไม่สู้ดีนัก

“หมอเป็นยังไงบ้างครับ” จามาลเอ่ยถามขึ้นแทนน้องสาวที่ยังนั่งอยู่กับที่อย่างหมดแรง

“ตอนนี้เลือดกรุ๊ปเดียวกับของคุณกาซิมทางโรงพยาบาลไม่มีเลยครับ” หมอหนุ่มบอก

“เอาเลือดผมก็ได้”

“เลือดดิฉันก็ได้ค่ะ” ทั้งจามาลและยามีนะรีบบอกใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือด

“เลือดของคุณกาซิมเป็นเลือดกรุ๊ปพิเศษซึ่งหนึ่งในร้อยเท่านั้นที่จะมีเลือดกรุ๊ปนี้” หมอกล่าวเสียงเรียบ

“แล้วขอมาจากทางโรงพยาบาลอื่นไม่ได้หรือครับหมอเสียเท่าไรเท่ากัน”จามาลบอกอย่างร้อนรน

“เกรงว่าจะไม่ทันแต่ตอนนี้ผมให้ทางเจ้าหน้าที่ติดต่อไปแล้ว”