บทที่ 126 ตัดขาดจากครอบครัวนั้นแล้ว ข้าต้องการคืนดีกับแม่ของเจ้า

“เสมียนลู่ นายอำเภอฉินเรียกให้เข้าพบ”

มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก

ลู่อี้มองถังซานอวี่แล้วกล่าวอย่างไม่แยแส “หากเสมียนถังไม่พึงพอใจในตัวข้า ก็ควรพยายามเอาชนะข้าในเรื่องการงานอย่างสัตย์ซื่อ แทนที่จะเอาแต่ใจและใช้วิธีการไร้เหตุผลเหมือนสตรี”

“เจ้า!!” ถังซานอวี่ตบโต๊ะด้วยความโกรธพลางลุกขึ้นยืน

ลู่อี้ไม่สนใจ ชายหนุ่มเดินออกไป ปล่อยให้เสมียนหลายคนจ้องมองกันด้วยความตกตะลึง

ถึงแม้ลู่อี้จะได้รับการยกย่องอย่างมากจากนายอำเภอ แต่ครอบครัวของถังซานอวี่ก็มีภูมิหลังอันดีงาม ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดสามารถยุ่งกับพวกเขาได้

“คอยดูเถิดว่าเจ้าจะภาคภูมิใจได้นานเพียงใด!” ถังซานอวี่ตะคอกอย่างเย็นชา เขาเตะโต๊ะโครมหนึ่งก่อนจะจากไปด้วยความโกรธ

อีกด้านหนึ่ง ลู่อี้ที่มาเข้าพบนายอำเภอได้แต่ยืนสับสน

หญิงผู้นั้นเดินทางมาศาลาว่าการแล้วเจรจาข้อตกลงกับนายอำเภอฉิน นี่นางพยายามต่อสู้เพื่อคนของภัตตาคารเจียงซื่องั้นหรือ?

หญิงผู้นี้มีนิสัยอย่างไรกันแน่?

“เสมียนลู่ เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?” ผู้คุมทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม

ลู่อี้จึงตอบว่า “ใต้เท้าให้ข้ามาคุยกับนักโทษจากภัตตาคารเจียงซื่อ”

“ภรรยาของท่านเพิ่งกลับไป ไม่คิดว่าท่านจะมาด้วย พวกท่านช่างเป็นสามีภรรยาที่น่าชื่นชมเสียจริง”

“ภรรยาของท่านใจดี นางมาหาพวกเราเหล่านักโทษจากภัตตาคารเจียงซื่อหลายครา มีหญิงเพียงไม่กี่คนที่กล้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ นางไม่ได้มาเพียงครั้งเดียว นางมาเยี่ยมเยียนเราสองสามครั้งแล้ว ช่างมีเมตตาจริง ๆ”

นักโทษจากภัตตาคารเจียงซื่อจ้องไปยังลู่อี้

“พี่ลู่อี้ พี่เฟิงเจิงไม่สบาย”

“วางใจเถอะ เขาจะได้ออกจากคุกแล้ว” ลู่อี้กล่าว “นายอำเภอฉินบอกว่าพวกเจ้ายินดีลงนามในสัญญาชำระหนี้ใช่หรือไม่? นอกจากเฟิงเจิงแล้ว มีผู้ใดอีกหรือไม่?”

“ข้า!”

“ข้าด้วย!”

ทางด้านมู่ซืออวี่นั้นติดเกวียนชาวบ้านกลับมายังหมู่บ้าน นางไปหาหัวหน้าหมู่บ้านต่อเพื่อปรึกษาเรื่องการสร้างบ้าน

นางวาดภาพแบบไว้เมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้จึงนำภาพแบบนั้นไปให้หัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อที่เขาจะได้ดูว่ามีคนงานพอจะสร้างบ้านเช่นนี้ให้นางหรือไม่

ใช่แล้ว นางวางแผนที่จะ ‘ว่าจ้างบุคคลภายนอก’ สำหรับการทำงานนี้

หัวหน้าหมู่บ้านนึกถึงชายในหมู่บ้านที่มีประสบการณ์ทางด้านนี้หลายคน รวมถึงต้าหนิวและเอ้อร์หนิว

“แม่นางอวี่ หากเจ้าต้องการช่างฝีมือที่มีประสบการณ์ ข้ารู้จักอยู่ผู้หนึ่ง แต่เขามีนิสัยแปลกประหลาด เอาไว้ข้าจะนำภาพแบบของเจ้าให้เขาดู หากเขาเต็มใจ เขาจะสร้างให้เจ้าได้ดีอย่างแน่นอน”

“หากเป็นเช่นนั้นข้าต้องขอรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านด้วย ตราบใดที่เขาตกลงสร้างและทำได้ดี ราคาก็ต่อรองได้”

จากนั้นมู่ซืออวี่ก็ตัดสินใจฝากหน้าที่นี้ไว้กับต้าหนิว

“ท่านแม่…” มู่ซืออวี่มาเคาะประตูที่ลานบ้าน

จากนั้นไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก ถงซื่อจ้องมองมายังบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิด

“ท่านทำอะไรอยู่?” มู่ซืออวี่เอ่ยถามพลางจ้องมองเข้าไปด้านใน

ทว่าเมื่อเห็นร่างของมู่ต้าซาน นางก็ขมวดคิ้วทันที

“เหตุใดเขาถึงอยู่ที่นี่?”

“ลูกอวี่…” มู่ต้าซานจ้องมองลูกสาวอย่างทนไม่ไหว “พ่อรู้ว่าพ่อผิด เจ้ายกโทษให้พ่อได้หรือไม่?”

“ไม่” มู่ซืออวี่หมดความอดทน

ความรักที่ล่วงลับไปนั้นไร้ค่ายิ่งกว่าเศษหญ้า จะไม่มีโอกาสหรือการให้อภัยสำหรับบุคคลผู้นั้นอีก นางไม่ต้องการให้อภัยพ่อที่ไม่สมควรเป็นพ่อเช่นเขา

“ข้าแยกออกมาจากพวกเขาแล้ว ได้รับที่ดินทำกินมาเจ็ดไร่ครึ่ง ข้ามีพื้นที่เพาะปลูก แต่ไม่มีบ้านที่จะอาศัยอยู่”

“แล้วเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแม่ข้าอย่างไร? นี่คือที่อยู่ที่ข้าให้ท่านแม่อาศัย ท่านกับนางไม่ใช่สามีภรรยากันอีกแล้ว ท่านควรจากไปได้แล้ว เดี๋ยวผู้อื่นจะนินทาว่าร้ายแม่ข้าได้”