บทที่ 135 แล้วเจ้ามีลูกชายกี่คนเล่า

เฟิงเจิงเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย

“เหตุใดจึงอารมณ์ดีถึงเพียงนั้น?” มู่ซืออวี่แกล้งถามเขา

“ฮึฮึ” เฟิงเจิงเดินเข้ามาใกล้อย่างลึกลับ “น้องสะใภ้ ลองเดาดูเถิดว่าเมื่อครู่ข้าได้ยินสิ่งใดมา?”

“ข้าไม่เดา ไม่ต้องให้ข้าคาดเดาอะไรทั้งนั้น” มู่ซืออวี่ยังคงยุ่งอยู่กับงานในมือ

“ข้าได้ยินมาว่าผู้จัดการร้านภัตตาคารหมายเลขหนึ่งถูกจับกุมแล้ว” เฟิงเจิงกล่าวด้วยความดีใจ “พวกเขาทำให้เราต้องทนทุกข์ ตอนนี้ถึงคราวของพวกเขาที่จะต้องทนทุกข์แล้ว สวรรค์ช่างมีตา”

มู่ซืออวี่กล่าวด้วยความประหลาดใจ “เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

“ไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง เมื่อวันก่อนข้าเพิ่งเดินผ่านภัตตาคารหมายเลขหนึ่ง เห็นว่ากิจการของพวกเขาดำเนินไปได้ด้วยดี” อดีตพนักงานจากภัตตาคารเจียงซื่อกล่าวขึ้น

“เอ๊ะ แล้วพวกเขาถูกจับด้วยเหตุผลใด?” บุคคลผู้หนึ่งเดินเข้ามาร่วมวงสนทนากับพวกเขา

“ข้าไม่รู้ก็เลยยังไม่ได้บอกต่อผู้ใด” เฟิงเจิงกล่าว “ข้าพบกับพี่สะใภ้หวัง นางบอกข้ามาน่ะ”

“ไปทำงานได้แล้ว” มู่ซืออวี่เร่งรัดพวกเขา “พวกเจ้าทุกคนกลับไปทำงานเถอะ เรื่องของภัตตาคารหมายเลขหนึ่งเกี่ยวข้องกับพวกเจ้าอย่างไร? ต่อให้พวกเขาถูกจับ แล้วพวกเจ้าได้จ่ายหนี้น้อยลงหรือ? อย่ามัวคิดเรื่องไร้สาระเลย”

ทุกคนหัวเราะลั่นในทันที

มู่ซืออวี่นั่งรถม้าเข้าไปในเมือง ก่อนจะหยุดลงหน้าศาลาว่าการ เมื่อเห็นนักการเกา นางก็ยิ้มทักทาย “พี่ใหญ่เกา”

ทุกครั้งที่นักการเกาเห็นมู่ซืออวี่ เขาจะรู้สึกมีความสุขอย่างมาก ไม่ใช่เพราะเหตุใดอื่น แต่เป็นเพราะรอยยิ้มของหญิงผู้นี้ช่างอ่อนโยนและเข้าถึงได้ง่าย นางไม่ได้รังเกียจเขาที่เป็นคนหยาบกระด้าง ในแววตานางฉายความเมตตาชัดเจน

“สะใภ้ลู่ ลู่อี้กำลังยุ่งอยู่กับงาน อีกไม่นานคงออกมา เหตุใดจึงไม่เข้าไปรอเขาเล่า?” นักการเกากล่าว

“คงจะเป็นการดีกว่าหากไม่รบกวนเขา” มู่ซืออวี่กล่าว “ข้าจะรอเขาอยู่ที่นี่”

แม้นักการเกาจะพยายามเกลี้ยกล่อมนาง แต่ก็ไม่มีทางอื่นนอกจากตามใจนาง เขากลับเข้าไปยังที่ว่าการอำเภอ บอกลู่อี้ไม่ให้ทำงานจนลืมเวลา ภรรยาจะได้ไม่รออยู่ข้างนอกนานนัก

เมื่อลู่อี้เดินออกมา เขาก็หันมองโดยรอบ ก่อนจะพบรถม้าในตรอกตรงข้าม เมื่อเปิดเข้าไปดูก็พบหญิงสาวร่างเล็กกำลังหลับสนิท

ดูท่าว่านางคงหมดแรง

ช่างโง่เขลาเสียจริง เหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่กลับก่อน?

นางเอนกายนอนราบกับพื้นรถม้า ถอดเสื้อคลุมทั้งหมดออก ผูกเชือกรถม้าไว้กับเสาทางด้านข้าง ลู่อี้จึงแก้มัดเชือกนั้นออกแล้วขับรถม้าไป

มู่ซืออวี่ถูกปลุกให้ตื่นเพราะรถม้าสั่นสะเทือน

“ผู้ใดกัน?”

นางสะดุ้งตื่นแล้วเปิดผ้าม่าน จึงมองเห็นชายร่างกำยำกำลังขับรถม้าอยู่

“เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดจึงไม่ปลุกข้า? ข้ากลัวแทบแย่”

ลู่อี้หันไปมองนาง “เรากำลังเดินทางออกจากเมือง เจ้านอนพักผ่อนเถิด”

“ไม่นอนแล้ว” มู่ซืออวี่หาว

“จากนี้ไปเจ้ารอข้าที่ร้านของคุณหนูเจิ้ง หลังจากเสร็จงานข้าจะไปหาเจ้าเอง แต่หากวันใดที่ข้าต้องกลับดึก ข้าจะส่งคนไปบอกเจ้า เจ้าจะได้ไม่ต้องรอโดยเปล่าประโยชน์”

“แบบนั้นก็ดี”

มู่ซืออวี่ลุกขึ้นนั่งเคียงข้างเขา

“ออกมาทำอะไร? ข้างนอกลมแรง” ลู่อี้กล่าว

มู่ซืออวี่ห่อตัวเองด้วยเสื้อผ้าของลู่อี้ “อยู่ด้านในคนเดียวน่าเบื่อจะตาย ข้าอยากออกมาคุยกับเจ้า”

ลู่อี้มองคนข้างกาย ดวงตาของนางปรือปรอยราวกับคนง่วงนอน ดูเหมือนหญิงที่เพิ่งตื่นจากฝันอันยิ่งใหญ่ น่าเอ็นดูไม่น้อย

“เจ้าคิดถึงลูกชายบ้างหรือไม่?” มู่ซืออวี่ถาม

“ฉาวอวี่หรือ?”