บทที่ 142 อย่ามาแตะข้า ข้าง่วง

บรรยากาศในโรงน้ำชาเงียบสนิท

ถังหมิงฉงคลี่พัดของเขาอย่างร้อนรน แล้วเอ่ยตามประสาคนปากแข็ง “ผู้ใดจะรู้ว่าถูกหรือไม่ ข้าว่าหญิงคนนั้นช่างมากเล่ห์จริง ๆ บางทีนางอาจจะจงใจเขียนเลขผิด ๆ ลงไป”

“ท่านเจ้าสำนัก! ท่านอาจารย์!”

ใครบางคนเปิดประตูเข้ามา จากนั้นเจ้าสำนักก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ข้างหลังมีอาจารย์แห่งสำนักบัณฑิตเขาเขียวติดตามมาด้วย

อาจารย์เฉียนหยิบหนังสือเล่มที่มู่ซืออวี่อ่านเมื่อครู่นี้ขึ้นมา แล้วมอบให้เจ้าสำนักด้วยสองมือ

หลังจากเจ้าสำนักอ่านจบก็ถอนหายใจ

“ท่านเจ้าสำนัก หญิงผู้นั้นเพียงแค่เดาสุ่มเขียนขึ้นมา ท่านอย่าได้โมโหไปเลย” ถังหมิงฉงเอ่ย

“เฮอะ!” ไป๋เหวยคังมองถังหมิงฉงอย่างเย็นชา “เขียนขึ้นมาสุ่ม ๆ แล้วยังถูกได้ เห็นได้ชัดว่าพวกเจ้านี้แม้กระทั่งสตรีก็สู้ไม่ได้”

ทุกคนถึงกับตะลึง

จะเป็นไปได้อย่างไร?

รอบแรกนางทำได้ถูกต้อง รอบนี้ยังทำได้ถูกต้องอีก นี่จะกล่าวเกินจริงไปหน่อยหรือเปล่า

โจทย์ปัญหาเมื่อครู่นี้ง่ายที่สุด ส่วนข้อหลังนั้นแม้แต่พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจ ไม่เช่นนั้นคงไม่หดหู่เช่นนี้

“นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าภรรยาลู่อี้จะฉลาดเฉลียว หากมีภรรยาเช่นนี้ เขาจะต้องไม่หยุดอยู่แค่นี้อย่างแน่นอน” อาจารย์กล่าวชื่นชม

“น่าเสียดาย…” แววตาของไป๋เหวยคังเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง

เสียดายศิษย์รักของเขาเหลือเกิน

….

ในตอนที่มู่ซืออวี่กลับมาที่ร้าน คนอื่น ๆ ก็กลับมาแล้ว

พวกเขาทำงานในร้านต่อจนถึงกลางดึกอันเงียบสงัด คนงานกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน ส่วนลู่อี้พามู่ซืออวี่ไปค้างแรมที่โรงเตี๊ยม

“ฮูหยิน น้ำร้อนพร้อมแล้ว ค่อย ๆ ใช้นะขอรับ” คนดูแลโรงเตี๊ยมทักทายด้วยรอยยิ้ม

มู่ซืออวี่พยักหน้ายิ้ม ๆ “ขอบคุณ”

ข้างหลังฉากบังตา น้ำร้อนในถังน้ำแผ่ไอร้อนออกมา ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยไอน้ำอุ่น

มู่ซืออวี่เหนื่อยล้าเต็มทน เห็นน้ำร้อนแล้วทำให้รู้สึกสบายไม่น้อย นางร้อนอกร้อนใจอยากจะปลดผ้าคาดเอวโดยเร็ว แต่จู่ ๆ นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหยุดปลดผ้าคาดเอวแล้วหันกลับไปมอง

ลู่อี้กระแอมเบา ๆ หนึ่งที “ข้าจะออกไปสูดอากาศ”

ปัง!

ประตูเปิดออก จากนั้นก็ปิดลง

เหลือเพียงมู่ซืออวี่อยู่ในห้องเพียงคนเดียว

ในที่สุดนางก็ได้อาบน้ำร้อนแสนสบาย

“ฮ้าาา สบายสุด ๆ” มู่ซืออวี่นอนลงในถัง

ลู่อี้ยืนอยู่ที่ประตู หลังจากได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากข้างในก็ยิ้มออกมาบาง ๆ

ในขณะเดียวกัน ห้องข้าง ๆ ก็มีเสียงเล็ดลอดออกมา เป็นเสียงของบุรุษสตรีผสานกันอย่างกำกวม ไม่เบาแต่อย่างใด

ลู่อี้คลายคอเสื้อของตน กำลังจะเดินไปด้านซ้าย ทว่าเสียงที่ออกมาจากทางซ้ายไม่ได้เบาไปกว่าทางขวานัก

ลู่อี้ “…”

นี่มันโรงเตี๊ยม มาทำอะไรกัน เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!

ไม่แปลกใจว่าเหตุใดเมื่อครู่นี้คนดูแลโรงเตี๊ยมถึงได้มองพวกเขาแปลก ๆ บางทีอาจนึกว่าพวกเขาเป็นประเภทเดียวกับบุรุษสตรีที่ลอบร่วมรักกันเหล่านั้น

“เหตุใดข้างในจึงเงียบเสียงไปแล้ว?” ลู่อี้พึมพำกับตนเอง

เขารออยู่พักหนึ่งแต่ก็ยังไม่มีเสียงอะไร จึงลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเข้าไปดูข้างใน

“เจ้าอาบน้ำเสร็จแล้วหรือ?” ลู่อี้พยายามตะโกนเข้าไปข้างใน

“ข้าจะเข้าไปแล้ว”

ขณะที่ลู่อี้กล่าว เขาก็เดินเข้าไปข้างหลังฉากบังตา

มู่ซืออวี่นอนอยู่ตรงขอบถัง หลับตาพริ้มอยู่ใต้แสงไฟ รอบตัวปกคลุมด้วยม่านหมอก ขับให้นางดูน่าพิศวงไม่น้อย

ลู่อี้เบือนหน้าหนี แตะแขนของนางเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ตื่นเถิด”

“อย่าหลับตรงนี้”

“ฮูหยิน… ตื่นเถิด”

มู่ซืออวี่ทำปากขมุบขมิบ หายใจฮึดฮัดแล้วปัดมือเขาออก “อย่ามาแตะข้า ข้าง่วง”

น้ำเย็นลงแล้ว ไม่อาจปล่อยให้นางหลับอยู่เช่นนี้ มิเช่นนั้นเกรงว่าพรุ่งนี้ต้องจับไข้เป็นแน่

ลู่อี้มองไปรอบ ๆ แล้วจึงหยิบเสื้อผ้าของนางขึ้นมา จากนั้นห่อตัวของนางเอาไว้ แล้วอุ้มนางไปยังเตียงนอน

ถึงแม้จะมีเสื้อผ้ากั้นกลาง แต่เสื้อผ้านี้ก็บางเป็นอย่างมาก เขาจึงสัมผัสได้ถึงผิวอันอ่อนนุ่มของนางอย่างช่วยไม่ได้

ลู่อี้วางนางลงบนเตียง จากนั้นห่มผ้าให้ เหลือเพียงศีรษะที่โผล่พ้นออกมา

เขาเพิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็เห็นนางพลิกตัวหันไปอีกทาง ด้วยเหตุนี้แผ่นหลังขาวผ่องจึงเผยออกมาให้เห็น

เขาข่มตาลง ห่มผ้าให้นางอีกครั้ง

ฟึ่บ

ฟึ่บ