บทที่ 17 ถูกถอนขนก็ขันไม่ออกเสียแล้ว

มู่ซืออวี่ลูบท้องตัวเอง กล้ำกลืนความอับอายทั้งหมดลงคอไป

นางจัดการกับผักป่าเหล่านั้นต่อไปอย่างเงียบ ๆ ด้วยนิ้วมือกลมกลึงเงอะงะอย่างไม่ชำนาญ เห็นได้ชัดว่าร่างกายนี้อยู่อย่างเกียจคร้านมานานหลายปี แม้จะผ่านการฝึกฝนมาบ้าง แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับมือของร่างเดิม

เมื่อผักป่าทั้งหมดถูกเก็บเรียบร้อยพร้อมที่จะนำไปล้าง ไก่ตัวหนึ่งที่เชือดแล้วก็ถูกส่งมาให้นาง

หัวเล็ก ๆ ของมันหันมาทางนาง เลือดไหลอาบออกมาจากคอ หญิงสาวเห็นเข้าก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ดูตกใจอย่างปิดไม่มิด

นางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือที่ยื่นไก่มาให้แล้วถามเสียงอ่อน “นี่คือ…”

“อยากได้อะไรก็บอกข้า ไม่ต้องไปใช้เด็ก ๆ” น้ำเสียงลู่อี้ฟังดูเย็นเยียบ “ข้าให้เจ้าได้ ถ้ามันไม่เกินไปนัก ข้าไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำถึงเพียงนั้น”

หญิงสาวกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่งแล้วหยิบไก่ตัวนั้นมาอย่างระมัดระวัง “เจ้าได้ยินด้วยหรือ?”

เขารู้ว่านางให้เด็กไปพูดแทนความต้องการของตัวเอง น่าอายเหลือเกิน อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปจากตรงนี้

ลู่อี้ไม่ได้ตอบอะไร เขาออกไปจากตรงนั้นทันที

มู่ซืออวี่มองตามแผ่นหลังของเขา สายตาทอดมองไปหยุดอยู่ที่ขายาว ๆ ของชายหนุ่ม

ทั้งยาวเรียวและบาง แต่กลับดูมีพลังบางอย่าง

“โอ๊ย… บ้าไปแล้ว” นางรีบส่ายหัวไล่ความรู้สึกแปลก ๆ ทิ้งไป “เราคิดบ้าอะไรอยู่”

หญิงสาวต้มน้ำให้เดือดเพื่อกำจัดขนไก่ ระหว่างที่กำลังจะจัดการกับขนพวกนั้น นิ้วมือของนางก็เผลอถูกน้ำร้อนลวกจนแดงเถือกดูราวกับไส้กรอก นางหอบหายใจ พยายามหายใจเข้าออกลึก ๆ ระหว่างถอนขน การเคลื่อนไหวทั้งหมดช่างเชื่องช้าต่างจากร่างกายเดิมของนางอย่างยิ่ง

ลู่จื่ออวิ๋นหย่อนกายนั่งลงข้าง ๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนความอยากรู้อยากเห็นออกมา

มู่ซืออวี่ไม่มีเวลามาพูดคุยกับเด็กหญิง นางเอาแต่ง่วนอยู่กับงานที่ทำ การถอนขนต้องทำอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นไก่จะเหนียวเพราะลวกน้ำร้อนนานจนเกินไป

ลู่เซวียนเองก็เข็นรถเข็นเข้ามามองอยู่ไม่ไกล พลางพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “ตอนกินออกจะคล่องปาก เหตุใดตอนทำถึงได้เงอะงะอย่างนั้นเล่า”

ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวจึงพูดกับไก่ที่นอนตายในมือ “เมื่อก่อนขันเสียงดั๊งดัง แล้วตอนนี้เป็นอย่างไร ถูกถอนขนก็ขันไม่ออกเสียแล้ว”

ลู่เซวียนจ้องมองมู่ซืออวี่เขม็ง “เจ้าว่าข้างั้นรึ?”

“เปล่า ข้าพูดกับไก่ เจ้าเป็นไก่หรือเปล่าล่ะ?” มู่ซืออวี่แสร้งทำเป็นสงสัย นางจ้องกลับไปแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “ถ้าเบื่อนักก็ไปหาหนังสืออ่าน เจ้ารู้หนังสือไม่ใช่หรือ ข้าเห็นว่ามีหนังสือมากมายในห้อง น่าจะช่วยแก้เบื่อได้ไม่น้อย”

ลู่เซวียนหงุดหงิดจนพูดไม่ออก ชายหนุ่มได้แต่เข็นรถเข็นกลับไปที่ห้องนอน

เสียงใสของเด็กน้อยลู่จื่ออวิ๋นดังขึ้น “ท่านอาเป็นคนดี ท่านแม่อย่ารังแกเขาเลย ตอนนี้ท่านอาป่วย น่าสงสารจะตายไป เราทุกคนต้องช่วยกันดูแลท่านอานะเจ้าคะ”

เด็กหญิงมีท่าทีเป็นกังวล นางเองก็กลัวว่าท่านแม่จะไม่พอใจที่ตนพูดแบบนั้นเช่นกัน พูดจบก็กระวนกระวายขึ้นมา

ถ้ามือของมู่ซืออวี่ไม่ได้เปื้อนรอยไก่ นางคงยกมือขึ้นมาบีบแก้มใสนั้นอย่างอดใจไม่อยู่แล้ว จึงได้แต่พูดเสียงเบาว่า “แม่แค่แกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง ดูท่าทางกระฉับกระเฉงตอนที่เขาโกรธสิ ไม่ได้ดูแข็งแรงกว่าปกติหรือ?”

ลู่อี้มองสองแม่ลูกกำลังคุยกัน จากนั้นก็เหลือบมองลู่ฉาวอวี่ เด็กชายกำลังทำความสะอาดเครื่องในไก่อย่างเงียบ ๆ ในตอนนั้นเองที่ลู่อี้พบว่าบรรยากาศในบ้านแตกต่างจากที่เคยเป็นอยู่มาก มันไม่ได้ไร้ชีวิตชีวาเช่นเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่กลับเต็มไปด้วยสีสันขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

กลิ่นหอมของไก่ที่โชยมาจากบ้านตระกูลลู่ทำเอาเด็กหลายคนในบ้านข้างเคียงถึงกับร้องไห้ ทำได้เพียงเคี้ยวหมั่นโถว ดมกลิ่นเนื้อไก่ และแอบด่าตระกูลลู่อยู่ในใจ

มู่ซืออวี่พบว่ามีผักกาดดองอยู่ในไหเล็กน้อยจึงเอามาทำเครื่องในไก่ผัดผักกาดดอง ไก่ครึ่งหนึ่งเอาไปตุ๋นแป็นน้ำแกง ที่เหลือเก็บไว้สำหรับพรุ่งนี้