บทที่ 180 มาเถอะ ทุบไข่ทองคำกัน

ปัญหายากเข็ญของนายอำเภอฉินคลี่คลายลงแล้ว ลู่อี้จึงอยากขอลาหยุดสองสามวัน ซึ่งอีกฝ่ายก็อนุญาตอย่างใจกว้าง

งานเปิดกิจการของ ‘เรือนกรุ่นฝัน’ ดำเนินไปตามกำหนดการ

เสียงประทัดเปรี้ยงปร้างดังขึ้นชุดใหญ่ ดึงดูดความสนใจของคนเดินถนน

มู่ซืออวี่หยิบฆ้องออกมาเคาะ ตะโกนกับผู้คนที่เดินผ่านไปมา “วันนี้เรือนกรุ่นฝันเปิดกิจการ! ลูกค้าทุกท่านสามารถทุบไข่ทองคำได้หนึ่งใบโดยไม่ต้องจ่ายเงิน ในไข่ทองคำมีของขวัญเพียบเชียวล่ะ ท่านทั้งหลายที่เดินผ่านไปมาอย่าพลาดเชียว!”

“ไข่ทองคำรึ ไข่ทองคำคืออะไร? ไข่ที่ทำจากทองคำหรือ?”

“คิดอะไรของเจ้า ไข่ที่ทำจากทองคำเช่นนั้นนางจะเอาให้เจ้าทุบหรือ? จะว่าไปแล้ว ไข่ที่ทำจากทองคำมันทุบได้ด้วยรึ?”

มู่ซืออวี่ได้ยินบทสนทนาของคนเดินถนน จึงอธิบายความหมายของไข่ทองคำให้ฟัง

“ภายในมีรางวัลอะไรหรือ?”

“ใช่ ๆ มีรางวัลอะไรหรือ? คงไม่ใช่ของราคาหนึ่งอีแปะสองอีแปะอะไรแบบนั้นหรอกใช่ไหม?”

“ในไข่ทองคำมีของรางวัลอยู่ทุกใบ น้อยที่สุดคือ 10 อีแปะ รางวัลใหญ่ที่สุดเป็นปิ่นกลัดมวยผมเงินราคา 2 ตำลึง ขอเพียงซื้อของในร้านของเรา ต่อให้ซื้อแค่ม้านั่งราคา 50 อีแปะ ก็สามารถทุบไข่ทองคำได้หนึ่งใบเช่นกัน”

“ฟังดูไม่เลวเลย! ข้าอยากไปลองเสี่ยงโชคดู!”

“ข้าเองก็อยากลองด้วย ถึงจะทุบได้ของถูกที่สุด แต่ได้ซื้อม้านั่งราคาเท่านั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน”

หญิงน้อยใหญ่เข้ามาจนแน่นขนัดร้าน

เวลานี้ลูกจ้างตัวสูงใหญ่อย่างต้าหนิวและเอ้อร์หนิวมีประโยชน์มาก เมื่อทั้งสองเข้ามายืนอยู่ในร้าน ผู้หญิงเหล่านั้นก็ถูกข่มขวัญทันที

“ลูกค้าทุกท่าน โปรดเข้าแถวด้วยขอรับ!” ต้าหนิวตะโกน “อย่าเบียดกัน! ระวังเหยียบผู้อื่นด้วยขอรับ”

หลี่หงซูลงมาจากรถม้า มองสถานการณ์อันครึกครื้นนี้ ทั้งยังเห็นกิจกรรมทุบไข่ทองคำอีกด้วย ทันใดนั้นแววตาของนางก็ราวกับมีความคิดบางอย่าง

“ข้าต้องการซื้อ ‘โซฟา’ ตัวนั้น” นางพูดกับมู่ซืออวี่ “ขายอย่างไร?”

“โซฟาตัวนั้นยามนี้มีเพียงแค่ตัวเดียว ร้านของเราจะวางขายเพียงเดือนละหนึ่งตัวเท่านั้น เช่นนั้นราคาของมันคือ 70 ตำลึง” มู่ซืออวี่ยิ้มบาง ๆ

“ข้าเป็นลูกค้ารายใหญ่ของท่าน ลดให้ข้าสักนิดมิได้หรือ?”

“ถ้าหากคุณหนูหลี่ต้องการทำบัตรสมาชิกละก็ ข้าจะลดให้ท่านจ่ายเพียงแปดส่วน ทว่า หากจะซื้อบัตรรายปีต้องจ่ายเงิน 100 ตำลึง”

หลี่หงซู “…”

ชิงไต้มุ่ยปาก “เถ้าแก่เนี้ย ท่านช่างชั่วร้ายนัก บัตรสมาชิกรายปี 100 ตำลึง ลดราคาให้สองส่วน เช่นนั้นโซฟาตัวนี้ก็ราคา 56 ตำลึง คุณหนูของเราก็ต้องจ่าย 100 ตำลึงเพื่อให้ได้ส่วนลดน่ะสิ”

“หาใช่เช่นนั้นไม่ สมาชิกนั้นไม่เพียงสามารถลดราคาได้สองส่วนเท่านั้น ต่อไปหากมีสินค้าใหม่อะไรก็จะแจ้งให้สมาชิกรู้ก่อนด้วยเช่นกัน ยังไม่หมดนะ คุณหนูหลี่ ไม่ใช่ว่าอยากให้ข้าบูรณะห้องใหม่หรอกหรือ? นั่นก็จ่ายเพียงแปดส่วนเช่นเดียวกัน”

ชิงไต้มองไปทางหลี่หงซู “คุณหนู หากว่าคำนวณเช่นนี้ ก็ดูเหมือนจะคุ้มค่าทีเดียวนะเจ้าคะ”

มู่ซืออวี่พยักหน้ารัว ๆ “คุ้มค่า คุ้มค่า!”

“เด็กโง่ เจ้าหลงกลนางแล้ว” หลี่หงซูเอ่ย “หากทำบัตรสมาชิกแล้ว ก็จะมัวแต่คิดอยู่ทั้งวันว่าค่าบัตรแพงขนาดนี้ หากไม่ใช้ส่วนลดนั้นก็ขาดทุนเกินไป ต่อไปหากขาดเหลืออะไรก็จะมาที่เรือนกรุ่นฝันก่อน เช่นนั้นจะไม่ใช่ว่าถูกผูกมัดไว้กับที่นี่อย่างนั้นหรอกหรือ?”

“เถ้าแก่เนี้ย ท่านช่างชั่วร้ายอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย!” ชิงไต้พูด

มู่ซืออวี่หัวเราะขึ้นมา “ก็ทำธุรกิจนี่นา ย่อมต้องอยากดึงลูกค้าไว้อยู่แล้ว แต่ข้าขอรับประกันกับทุกท่านว่าเงินที่จ่ายไปจะคุ้มค่าแน่นอน ยกตัวอย่างเช่นโซฟานี้ก็มีขายเพียงที่นี่ที่เดียวมิใช่หรือ ไม่มีที่อื่นอีกแล้ว”

“รู้อยู่แท้ ๆ ว่าท่านเป็นแม่ค้าหน้าเลือด ข้าก็ยังต้องซื้อของของท่านอย่างเต็มอกเต็มใจ สิ่งที่เรียกว่าโซฟานี้ข้าชอบใจเสียจริง ท่านให้คนเอาไปส่งที่บ้านข้าแล้วกัน! ชิงไต้ จ่ายเงิน”

“มาเถอะ ทุบไข่ทองคำกัน” มู่ซืออวี่รับตั๋วเงิน แล้วส่งตั๋วเงินให้ลู่อี้ที่อยู่ข้าง ๆ เก็บไว้ จากนั้นจึงพาหลี่หงซูไปทุบไข่ทองคำอีกด้านหนึ่ง

“นั่นคือสามีของท่านหรือ?”

“อื้ม”

“รูปงามจริงเชียว! ได้ยินว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการด้วย” หลี่หงซูสะกิดไหล่อีกฝ่าย

มู่ซืออวี่พยักหน้าอย่างเขินอาย “ใช่แล้ว”