บทที่ 189 อยากให้เด็กผู้หญิงได้เล่าเรียนเช่นกัน

มู่ซืออวี่เห็นทุกคนเข้าใจสิ่งที่นางจะสื่อก็รู้สึกยินดี

นางไม่กลัวศัตรูที่เหมือนหมาป่า ทว่ากลัวสหายที่สมองหมู*[1] มากกว่า

เท่ากับว่านี่เป็นการเตือนพวกเขาด้วยเช่นกัน หากพวกเขาทำความผิดพลาดเช่นนี้ นางก็จะไม่ปล่อยไป อย่าได้คิดว่าเพียงเพราะนางใจดี พูดคุยหยอกล้อด้วยได้ แล้วพวกเขาจะลอบทำอะไรใต้จมูกนางได้

“ยังมีอีกเรื่อง” มู่ซืออวี่มองทุกคน “ข้าอยากจะรับศิษย์สักสองคน พวกท่านมีใครสนใจในงานไม้หรือไม่?”

ทุกคนประหลาดใจ “พวกเราจะทำได้หรือ?”

“ข้าไม่รู้” มู่ซืออวี่ตอบด้วยความสัตย์จริง “นี่เป็นงานที่ละเอียดอ่อน ไม่ใช่ทุกคนที่เหมาะกับงานฝีมือประเภทนี้ ข้าเพียงแค่ถามพวกท่านก่อนว่าใครสนใจ ข้าสอนให้ได้ ภายในหนึ่งเดือนข้าจะเลือกศิษย์สองคน แต่ถ้ามาเป็นศิษย์ของข้าแล้ว ก็ต้องทำตามกฎของข้า ภายในเวลาสิบปีจะไปจากร้านของข้าไม่ได้ หลังจากสิบปีแล้วจึงสามารถไปเริ่มต้นใหม่ได้ เรียนวิชาไปคุ้มค่าแน่นอน หลังจากนี้คงสร้างเงินให้เขาได้ไม่น้อย”

นางทำคนเดียวไม่ไหว ภายหน้ายังต้องการคนช่วย เทียบกับการที่ใครก็สามารถเรียนงานฝีมือของนางได้ การเลือกคนโดดเด่นออกมาสักสองคนมาฝึกย่อมดีกว่า

แน่นอนว่าลูกศิษย์ที่นางเอ่ยถึงย่อมเป็นคนที่มีฝีมือโดดเด่นเป็นพิเศษ งานทั่ว ๆ ไปสามารถสอนให้คนอื่น ๆ ได้ ถึงแม้คนอื่น ๆ จะไม่ได้เป็นศิษย์ของนาง ภายหลังพวกเขาก็สามารถหางานกับช่างไม้คนอื่นได้

เพียงแต่คนอื่น ๆ ต้องทำสัญญากับนางห้าปีเพื่อรับประกันว่าพวกเขาจะไม่เปลี่ยนงานภายในห้าปี ถ้าอยากจะเปลี่ยนงาน ต้องจ่ายค่าลบสัญญาจำนวน 100 ตำลึง

มู่ซืออวี่อธิบายรายละเอียดของเรื่องนี้โดยชัดเจน นางยังอธิบายอีกว่า หากมาเป็นศิษย์ของนางแล้ว นางจะไม่เก็บซ่อนเคล็ดลับที่นางมี อีกทั้งจะสอนทักษะทั้งหมดให้พวกเขา

คนในยุคสมัยโบราณให้ความสำคัญกับสายสัมพันธ์ของอาจารย์และศิษย์ กระทั่งมีคำกล่าวที่ว่า ‘เป็นอาจารย์หนึ่งวันเปรียบดั่งเป็นบิดาตลอดชีวิต’ ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องไตร่ตรองให้ดี

“ข้าอยากเป็นศิษย์เจ้า” เฟิงเจิงเป็นคนแรกที่ประกาศจุดยืนออกมา

เมื่อเห็นเขาเอ่ยเช่นนี้ มู่ซืออวี่ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เด็กคนนี้แสดงความเคารพนับถือลู่อี้เป็นอย่างมาก ตอนนี้จึงได้เคารพนับถือนางเช่นกัน

คนอื่น ๆ เริ่มลังเล ฝีมือของมู่ซืออวี่เป็นอย่างไร พวกเขาล้วนเห็นกับตา อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้ว่ามีได้เพียงสองคนเท่านั้น ไม่ใช่ว่าทุกคนจะโชคดี

“ข้าจำเป็นต้องบอกพวกท่านไว้ก่อน ในระยะเวลาสิบปีนี้ ข้าอาจจะไปจากเมืองฮู่เป่ย พวกท่านอยากเป็นศิษย์ของข้า พวกท่านต้องคำนึงว่าอยากจะไปจากที่นี่เพื่อพัฒนาตนเองหรือไม่ หากไม่คิด…”

นางไม่ได้เอ่ยให้จบ ทว่าความหมายกลับชัดเจน หากไม่มีความคิดที่จะไปจากที่นี่เพื่อพัฒนาตนเอง ก็ไม่ต้องรับโอกาสนี้ไว้

มู่ซืออวี่ให้เวลาพวกเขาไตร่ตรอง นางต้องจับตามองผู้ที่มีความสามารถเช่นกัน

หลังจากพูดคุยเรื่องนี้แล้ว นางก็เข้าไปทำงานต่อ ง่วนอยู่กับงานที่ทำล่าช้ามาสองสามวันนี้

การทำงานร่วมกับสกุลเจิ้งดำเนินต่อไป ทุก ๆ เดือนจะมีเส้นตายในการส่งของ เมื่อเห็นว่าเหลือไม่ถึงสามวันแล้ว นางก็จำต้องเร่งมือทำงาน

เพิ่งจะถึงยามโหย่ว*[2] เซี่ยคุนบังคับรถม้าผ่านประตูศาลาว่าการ ก็เห็นลู่อี้และจือเชียนออกมาพอดี

สายตาอันว่องไวของจือเชียนมองเห็นเซี่ยคุนทันที เด็กหนุ่มยกมือขึ้นโบก “พี่คุน!”

ลู่อี้ได้ยินเสียงจึงมองตามไป จึงเห็นรถม้าของพวกเขาพอดี

เซี่ยคุนหยุดรถม้า

มู่ซืออวี่เปิดม่านออก “พวกท่านเตรียมตัวจะกลับแล้วหรือ?”

“พวกเราจะต้องไปที่หมู่บ้านหลันฮวา คืนนี้ไม่กลับไปแล้ว ลู่อี้พูดจบก็เอ่ยกับเซี่ยคุน “ต้องรบกวนพี่เซี่ยคุ้มครองฮูหยินกลับไปแล้ว”

“อืม” เซี่ยคุนส่งเสียงตอบรับอย่างราบเรียบ

นักการเกาที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า “สะใภ้ลู่ เดิมทีเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้จู่ปู้ลู่ไป ทว่าคดีนี้ประหลาดมาก จู่ปู้ลู่เป็นคนฉลาดหลักแหลม เป็นข้าเองที่อยากพาเขาไปดูเสียหน่อย แหะ ๆ”

“พี่เกาชอบเรียกใช้เขา ก็แสดงว่าเขามีความสามารถ ไม่มีอะไรให้ข้าภาคภูมิใจเท่านี้อีกแล้ว เช่นนั้นพวกท่านก็ไปเถอะ!” มู่ซืออวี่กล่าว “ช่วงนี้พวกท่านผอมลงใช่หรือไม่ พรุ่งนี้ข้าจะนำของอร่อย ๆ มาให้ทาน”