บทที่ 219 อันอวี้ถูกรังแก

ตอนที่อันอวี้กลับมาถึงบ้าน อวี้ซื่อไม่อยู่ นางคุ้นเคยกับที่นี่แล้วจึงหาห้องได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ขณะที่กำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับได้ยินเสียงใครบางคนเข้ามา

นางหยุดชะงัก เอ่ยถามขึ้นอย่างหวาดระแวง “ใครน่ะ?”

นั่นไม่ใช่เสียงฝีเท้าของอวี้ซื่อ

คนที่เข้ามาเป็นชายคนหนึ่ง เขากวาดตามองเรือนร่างงดงามของอันอวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาโลมเลีย

อันอวี้กำไม้เท้านำทางไว้แน่น เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ “นั่นใครน่ะ?”

ชายผู้นั้นค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาอันอวี้ พยายามสวมกอดนางจากข้างหลัง

อันอวี้แกว่งไม้เท้าของนาง “กรี๊ด!!!”

ชายคนนั้นเกือบจะถูกฟาด รีบหลบไปซ่อนข้างหลังนางทันที

ทว่าเมื่อเห็นท่าทีหวาดกลัวของอันอวี้ สายตาของเขากลับส่อประกายตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้นก็ระเบิดหัวเราะออกมา “เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว ข้าเอง”

“เจ้า… เจ้าเป็นใคร?” อันอวี้ถามขณะที่พยายามฝืนกลั้นน้ำตา

“ข้าเป็นสามีของเจ้า อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องแต่งงานกับข้า ให้สามีของเจ้าได้สำราญใจล่วงหน้าจะเป็นไรไป หือ?”

คนผู้นั้นเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง สวมใส่เสื้อผ้ารัดรูป รูปร่างหน้าตาน่าเกลียด มองแวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไรนัก

อันอวี้จำคำพูดพี่ชายได้ จึงชี้ไม้เท้าไปทางชายผู้นั้น “อย่าเข้ามานะ”

“ข้านึกว่าเจ้าอ่อนแอเปราะบาง หน้าตาไม่เลว แต่งงานแล้วสามารถให้กำเนิดบุตรได้ มาตอนนี้ยิ่งเห็นท่าทางเช่นนี้ของเจ้า ข้ายิ่งชอบมากกว่าเดิม เจ้าวางใจเถอะ วันนี้พวกเราร่วมหอ พรุ่งนี้ข้าจะจัดคนมารับเจ้าสาว”

ในขณะที่ชายผู้นั้นเอ่ย เขาก็ปรี่เข้าไปหาอันอวี้

อันอวี้กดปุ่มบนไม้เท้าทันที

ฟึ่บ! เข็มเล็ก ๆ หลายเล่มพุ่งออกมา

“อ๊าก!” ชายผู้นั้นถูกยิงเข้าที่ขา ส่งเสียงกรีดร้องออกมาดังลั่น

อันอวี้ได้ยินเสียงนั้นก็รู้สึกกลัว นางวิ่งสะเปะสะปะไปยังประตู

ชายผู้นั้นถูกเข็มทิ่มเข้าที่ขา แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหว เขารีบเดินโขยกเขยกตามนางไป

“นังหญิงเหม็นโฉ่! สุราคารวะไม่ดื่มกลับจะดื่มสุราปรับโทษ วันนี้ข้าจะลงโทษเจ้า”

“ข้าอยากแต่งกับเจ้า เพราะข้าให้ความสำคัญกับเจ้า คนตาบอดคนหนึ่งอย่างเจ้าคิดว่าจะมีชายดี ๆ มาแต่งกับเจ้ารึ? หากไม่ใช่เพราะข้าเห็นว่าเจ้าหน้าตาไม่เลว อ่อนโยนละเมียดละไม จะมาตกหลุมรักคนตาบอดเช่นเจ้าได้อย่างไร?”

ครั้นอันอวี้ออกไปจากประตู ชายผู้นั้นก็ตามมาทันแล้ว

ตัวตนของเขาคาดเดาจากคำพูดได้ไม่ยาก เขาคือหลี่ต้าหลางที่อวี้ซื่อเลือกให้นางเมื่อนานมาแล้ว

“ช่วยด้วย!” อันอวี้ตะโกนออกไปข้างนอก

หลี่ต้าหลางตามมา กระชากผมของอันอวี้ ลากถูลู่ถูกังเข้าไปในห้องนอน

“กรี๊ดด!” อันอวี้ร้องเสียงดังลั่น

ดวงตาของหลี่ต้าหลางแดงก่ำ เอ่ยขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “นึกไม่ถึงว่าแค่คนตาบอดคนหนึ่งจะแสบขนาดนี้ ชอบเล่นใช่หรือไม่? เช่นนั้นข้าจะเล่นกับเจ้า”

อันอวี้เหลือเพียงความสิ้นหวัง หลี่ต้าหลางคนนี้เคยทำงานหนักมาก่อน เขาย่อมมีพละกำลังมาก ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้ตาบอด นางก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา นับประสาอะไรกับนางที่มองไม่เห็น

หรือว่าวันนี้จะหลบไม่พ้นจริง ๆ แล้ว?

พี่ชาย…

พลั่ก!

เซี่ยคุนเตะหลี่ต้าหลางที่อยู่บนตัวอันอวี้ออกไป

“อั่ก!”

หลี่ต้าหลางรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดบริเวณหน้าอก กระอักเลือดออกมาทันที

อันอวี้รู้สึกว่าร่างกายของนางเบาลง จากนั้นเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น

นางรวบเสื้อผ้าตนเองไว้แน่น สีหน้าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าจะไสหัวไปเอง หรือจะตายด้วยน้ำมือของข้า?” เสียงของเซี่ยคุนดังขึ้น

หลี่ต้าหลางลุกขึ้น แล้วโกยแน่บออกไปข้างนอกโดยไม่แม้แต่จะเสียเวลาดึงกางเกงขึ้น หลังจากวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลง แต่ก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วดึงกางเกงวิ่งออกไป

“ไม่มีอะไรแล้ว” เซี่ยคุนช่วยพยุงอันอวี้ลุกขึ้น “บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่? ให้ข้าไปตามหมอมาตรวจดูหรือไม่?”

“ข้าไม่เป็นอะไร” หากเขาไม่ปรากฏตัว เกรงว่าจะเกิดบางสิ่งขึ้นแล้ว

เมื่อนึกถึงสัมผัสรุนแรงของหลี่ต้าหลาง อันอวี้ก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมา นางผลักมือของเซี่ยคุนออก จากนั้นควานหาไม้เท้าอย่างสั่นกลัว

“อยู่ตรงนี้” เซี่ยคุนส่งไม้เท้าให้นาง

อันอวี้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย