บทที่ 229 สถานการณ์ของลู่อี้ไม่ดีนัก

ถงซื่อสงบลงแล้ว แต่เมื่อท่านหมอจูจะติดตามอาการ นางกลับปฏิเสธ

ท่านหมอจูเอ่ยกับถงซื่อที่อยู่ข้างในผ่านประตู “แผลที่คอของเจ้าต้องใส่ยา ให้ข้าเข้าไปเถอะ!”

“ไม่จำเป็นแล้ว ท่านหมอจู” ถงซื่อกล่าว “ท่านกลับไปก่อนเถอะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว”

“แต่…” ท่านหมอจูยังคงรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก

ทว่าอย่างไรถงซื่อก็ไม่ยอมให้เขาเข้าไป

ครั้นมู่ซืออวี่กลับมาเห็นภาพนี้ นางพลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ

ท่านหมอจูเป็นเช่นนี้กับคนไข้ทุกคนเลยหรือ? ปกติก็อ่อนโยนอยู่แล้ว แต่ทั้งกังวลทั้งเป็นห่วงเช่นนี้ มันเกินกว่าการกระทำของหมอที่มีต่อคนไข้หรือไม่

“แม่ฉาวอวี่ เจ้ากลับมาแล้ว” ท่านหมอจูเห็นมู่ซืออวี่กลับมาแล้วก็โล่งใจ “เจ้าช่วยโน้มน้าวแม่ของเจ้าหน่อยเถอะ นางไม่ยอมให้ข้าเข้าไปตรวจดูอาการ”

“ท่านหมอจู ท่านเอายาให้ข้า ข้าจะช่วยทำแผลให้ท่านแม่เอง ท่านก็รู้ว่านางยังไม่หายตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนี้เกรงว่านางจะไม่ยอมพบหน้าคนอื่น” มู่ซืออวี่เอ่ยเสียงเบา

“เช่นนั้นก็เอาไปเถิด” ท่านหมอจูทำได้เพียงให้ยากับมู่ซืออวี่

เขาเหลียวไปมองทางห้องถงซื่อด้วยความกังวลเล็กน้อย

มู่ซืออวี่ยิ่งรู้สึกว่าเขาแปลกยิ่งกว่าเดิม

แววตาเช่นนี้…

เหตุใดจึงดูเหมือนไม่เต็มใจจะจากไปเล่า?

“เจ้ามาได้อย่างไร?” มู่ซืออวี่เห็นอันอวี้เดินถือไม้เท้านำทางเข้ามา

เสื้อผ้าของอันอวี้เปรอะเปื้อน เห็นได้ชัดว่านางหกล้มอีกแล้ว

“ข้าอยากมาดูน้าถงหน่อยน่ะ” อันอวี้รู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย “ข้ามาไม่ถูกเวลาใช่หรือไม่?”

“ไม่เลย แม่ของข้าชอบเจ้า ถ้านางเห็นเจ้ามาจะต้องดีใจแน่” มู่ซืออวี่คว้ามือของอันอวี้แล้วเดินนำเข้าไปหาถงซื่อ

เวลาต่อมาเหยาซื่อกับลูกสะใภ้ก็มาหา จากนั้นพี่ป้าน้าอาในหมู่บ้านที่เคยไปมาหาสู่กับถงซื่อก็มาเยี่ยม ถงซื่อไม่ปฏิเสธความหวังดีของพวกนาง ยอมรับการปลอบใจจากพวกนางไว้ ไม่เอ่ยถึงเรื่องที่จะฆ่าตัวตายอีกต่อไป เพียงแต่ด้วยนิสัยใจคอของนาง เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องหนักหนาสาหัส เกรงว่าจะไม่สามารถข้ามผ่านเรื่องนี้ไปได้ภายในเวลาอันสั้น

“ท่านพ่อกลับมาแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นตะโกนอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

“นายท่าน พี่คุน” จือเชียนเพิ่งกลับมาจากตัดฟืน เขาได้ยินเสียงของลู่จื่ออวิ๋นเข้ามาถึงในห้องครัวจึงเดินออกไป “เจ้าอันธพาลคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง? จับมันได้หรือไม่ขอรับ?”

“ข้าตีไปสองสามที ตอนที่กำลังจะจับกลับมา มันกลับกระโดดลงแม่น้ำแล้วว่ายน้ำหนีไป” เซี่ยคุนขมวดคิ้วมุ่น

ก่อนที่จะไปถึงหมู่บ้านฉือโถว เขาขวางหลินต้าจ้วงไว้ได้ นึกไม่ถึงว่าชายผู้นั้นจะเจ้าเล่ห์ กระโดดลงน้ำได้ก็หายไปเสียแล้ว

มู่ซืออวี่ออกมาเห็นลู่อี้และเซี่ยคุนเปียกโชกไปทั้งตัวก็รู้ทันทีว่าพวกเขาทั้งสองคนตกน้ำมา

“ในหม้อมีน้ำร้อน พวกท่านไปอาบน้ำร้อนเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เถอะ”

“จะปล่อยชายผู้นั้นไปเช่นนี้หรือขอรับ?” จือเชียนยังรู้สึกไม่สบายใจ

“เขายังมีลูกชายหนึ่งคน” มู่ซืออวี่เอ่ยขึ้น “พระไม่อาจวิ่งหนีวัดได้ ขอให้ทั้งชีวิตนี้เขาอย่าได้กลับมาอีกเลย หากกลับมาละก็ คอยดูว่าข้าจะทำอย่างไรกับเขา”

หลินต้าจ้วงยากจนกระทั่งในมือไม่มีเงินแม้แต่อีแปะเดียว ยังจะหนีไปที่ใดได้? ท้ายที่สุดเขาก็ต้องกลับมาหาลูกชาย

เช้าตรู่วันต่อมา หลินต้าจ้วงก็กลับมาจริง ๆ เพียงแต่เขาไม่ได้กลับมาด้วยตนเอง แต่ถูกหามกลับมา

ตอนที่เห็นร่างของหลินต้าจ้วงนั้น คนทั้งหมู่บ้านล้วนตะลึงพรึงเพริด

นักการเกาปรากฏตัวที่บ้านของลู่อี้พร้อมกับคนของเขา ครั้งนี้สีหน้าของเขาผิดแผกออกไป ไม่เหมือนจะมาพูดคุยดื่มสุรากับลู่อี้

“หลินต้าจ้วงตายแล้ว บ้านแม่ยายของเขากล่าวฟ้องร้องใต้เท้า กล่าวว่าเจ้าเป็นคนฆ่าเขา ตอนนี้ใต้เท้าให้ข้ามาพาเจ้ากลับไปไต่สวน จู่ปู้ลู่ ระหว่างทางเจ้าก็คิดไปพลาง ๆ ว่าจะพูดอย่างไร ใต้เท้าให้ความสำคัญกับเจ้ามาโดยตลอด เขาจะต้องเชื่อเจ้าอย่างแน่นอน” นักการเกาเอ่ย