บทที่ 234 ลู่อี้กล่าวเช่นนั้นก็เปิดโลงเสีย

“หรือว่าคนผู้นี้เป็นพยานได้?” นายอำเภอฉินไม่รู้จักท่านหมอลี่

ลู่อี้ประสานมือมือกล่าวว่า “เรียนใต้เท้า รบกวนให้ท่านหมอลี่ชันสูตรอีกครั้งด้วยขอรับ”

นายอำเภอฉินขมวดคิ้ว “ผ่านไปสิบวัน ศพเน่าเปื่อยและถูกฝังไปแล้ว ถึงเวลานี้แล้วจะชันสูตรอีกครั้งได้อย่างไร?”

“เช่นนั้นก็เปิดโลงชันสูตรเถอะขอรับ”

“เหลวไหล!”

“ข้าน้อยไม่ได้เหลวไหล แต่ข้าน้อยอยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ก็ต้องเปิดโลงชันสูตรขอรับ” ชายหนุ่มกล่าวต่อไปว่า “ใต้เท้าเคยกล่าวว่าตราบใดที่คดีอยู่ในมือท่าน จะไม่มีคดีที่ได้รับความไม่เป็นธรรมเด็ดขาด หากใต้เท้าอยากให้คดีนี้กระจ่าง จำเป็นต้องไขออกมาให้ชัดเจน ท่านหมอลี่เป็นหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองใกล้เคียงกันนี้ ทั้งยังเคยเป็นหมอหลวงอยู่ในพระราชวัง ฝีมือชันสูตรของเขาสามารถเชื่อได้มากกว่าขอรับ”

“หรือเจ้าคิดว่าศาลาว่าการของข้าทำงานไม่ถี่ถ้วนรึ?” นายอำเภอฉินรู้สึกไม่พอใจ

“สี่เท้ายังรู้พลาดนักปราชญ์ยังรู้พลั้ง ถึงแม้จะผิดพลาดไปบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องประหลาดขอรับ”

“ท่านใต้เท้า” หลินตงคุกเข่าลง “ท่านพ่อของข้าตายอย่างน่าอนาถ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้ฝังเขา ตอนนี้จะขุดเขาขึ้นมาอีกครั้ง กระทั่งตายแล้วเขายังไม่ได้รับความสงบ! ใต้เท้าได้โปรดพิจารณา”

นายอำเภอฉินปวดหัวตุบ ๆ

ลู่อี้ผู้นี้รู้จักสร้างความลำบากให้เขาจริง ๆ

นับแต่โบราณกาลมา ผู้ตายสำคัญที่สุด บัดนี้กลบฝังแล้วยังจะขุดขึ้นมา นี่จะไม่ผิดครรลองคลองธรรมหรอกหรือ?

“ใต้เท้า เพราะผู้ตายสำคัญที่สุด พวกเราต้องค้นหาความจริงว่าเขาตายได้อย่างไร หากเขาตายไปโดยไม่รู้สาเหตุ เช่นนั้นจะไม่ใช่ว่ายิ่งไม่เป็นธรรมหรอกหรือเจ้าคะ? ถึงแม้เขาจะไปอยู่ในปรโลก เขาก็ไม่อาจร้องทุกข์ได้ มิหนำซ้ำอาจจะไม่ได้ไปเกิดนะเจ้าคะ!” มู่ซืออวี่ตะโกนอยู่หน้าประตู

“สิ่งที่ฮูหยินผู้นี้พูดมาก็มีเหตุผล”

ชาวเมืองคนอื่น ๆ ล้วนเห็นพ้องต้องกัน

ลู่อี้ได้ยินเสียงของมู่ซืออวี่จึงหันกลับมามองนาง เขายิ้มให้นางเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาสองคำอย่างไร้สุ้มเสียง “เชื่อข้า”

มู่ซืออวี่พยักหน้ามองเขาด้วยความเชื่อมั่น

“ใต้เท้า ไม่ได้นะขอรับ!” หลินตงยังคงไม่ยินยอม

ทว่าถึงตอนนี้แล้ว ไม่ได้ขึ้นอยู่กับหลินตงว่าจะยินยอมหรือไม่ ท้ายที่สุดขึ้นอยู่กับการตัดสินของใต้เท้าฉิน

“เปิดโลงชันสูตร” ใต้เท้าฉินกล่าว “ใครก็ได้ นำร่างของหลินต้าจ้วงกลับมาที่นี่ ชันสูตรศพใหม่เดี๋ยวนี้”

“รับทราบขอรับ!” นักการเกากล่าว “ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”

ท่ามกลางกลุ่มคน เฉินเซียนเฉิงมองคนผู้หนึ่งที่อยู่มุมลับตา คนผู้นั้นพยักหน้าแล้วถอยออกไปเงียบ ๆ

เซี่ยคุนคอยสังเกตสถานการณ์โดยรอบตลอดเวลา จึงย่อมสังเกตเห็นการกระทำของสองคนนั้น

เขาตามไปติด ๆ ทันที

จากเมืองมายังหมู่บ้านครอบครัวลู่ แม้กระทั่งเส้นทางที่เร็วที่สุดยังต้องใช้เวลาถึงสองชั่วยาม ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าต้องขุดหลุมอีก

“ลู่อี้ ในเมื่อเจ้าส่งคนไปเชิญท่านหมอชื่อดังอย่างท่านหมอลี่มา เหตุใดเจ้าไม่แจ้งข้าเสียแต่เนิ่น ๆ หากแจ้งให้ทราบเสียก่อน ก็ไม่จำเป็นต้องขุดหลุมฝังศพ” นายอำเภอฉินกล่าว

“ใต้เท้าได้โปรดตัดสิน หากบอกกล่าวล่วงหน้า หลักฐานบางอย่างอาจหายไป มีแค่เพียงกระทำอย่างเงียบเชียบเท่านั้น จึงจะไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น หลังจากนี้พวกเราจะได้ทราบสิ่งที่เราต้องการจะทราบ”

“เจ้าหมายความว่ามีคนคิดจะทำลายหลักฐานหรือ?”

“อีกเดี๋ยวใต้เท้าก็จะได้ทราบขอรับ”

มู่ซืออวี่หันหน้ากลับไปก็เห็นหญิงสาวผู้หนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก หญิงสาวคนนั้นสวมหมวกคลุมด้วยผ้าโปร่งบาง แต่งกายอย่างสตรีชนชั้นสูง

หญิงสาวนางนั้นรู้สึกว่ามีคนกำลังมองนาง จึงหันกลับมา เมื่อนางเห็นมู่ซืออวี่ นางก็เปิดผ้าคลุมผืนบางขึ้น เผยใบหน้ารูปไข่งดงามออกมา ก่อนจะพยักหน้ายิ้มน้อย ๆ มาให้

มู่ซืออวี่จำอีกฝ่ายได้ นางคือหลานสาวของเจียงเหล่าที่ลู่อี้คุ้มครองกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อนผู้นั้น