บทที่ 236 แม่เฒ่าเจียงอยู่บนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ

ประตูหลังจวนตระกูลหวัง สาวใช้ในชุดผ้าแพรไหมเดินออกมา นางหันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่นอยู่ จึงยื่นถุงเงินให้แม่เฒ่าเจียงที่รออยู่ตรงประตู

“นี่เป็นเงินที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของอนุแล้ว อย่าได้มาอีก อนุของพวกเราไม่มีของให้เจ้าแล้ว”

แม่เฒ่าเจียงเปิดถุงเงินอย่างตื่นเต้นดีใจ เมื่อเห็นจำนวนเงิน สีหน้าของนางพลันมืดครึ้มลงทันที “เท่านี้เองหรือ? นังเด็กต่ำช้ามู่ซือเจียวนั่นกินอยู่ที่จวนหวังอย่างสุขสบาย นางไม่สนใจไยดีครอบครัวของตนเองเลยใช่หรือไม่? เงินเพียงน้อยนิดนี่นับอย่างไรก็น้อยกว่าสามตำลึง คิดว่าให้ขอทานหรือไร”

“ขอทานงั้นรึ? ขอทานที่ใดจะโลภเช่นพวกเจ้า? อนุใช่ว่าจะอยู่ในจวนหวังอย่างสุขสบาย นางต้องอุ้มท้องใหญ่โต กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ พวกเจ้ายังจะมาขอเงินนางอีก”

สาวใช้คนนั้นเดินเข้าไปแล้วปิดประตูอย่างแรง ไม่รอให้แม่เฒ่าเจียงเปิดปากเอ่ยสิ่งใด

สีหน้าของแม่เฒ่าเจียงดำทะมึน นางตะโกนด่าทอข้ามประตูข้างหลัง สาปแช่งด้วยถ้อยคำหยาบคายที่ทั้งน่ารังเกียจและสกปรกโสมมเท่าที่จะสรรหาได้ออกมา

ภายในจวนหวัง แม่นมได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงออกมาดูสถานการณ์ “มีเรื่องอะไร?”

“ไม่ต้องสนใจนางหรอกเจ้าค่ะ แค่เพียงขอทานคนหนึ่ง ขอเงินคนอื่นไม่ได้ก็เลยสาปแช่งคนอื่นเขาเจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้นั้นเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด

“หญิงขอทานเร่ร่อนจากที่ใดกัน?” แม่นมผู้นั้นเอ่ยขณะที่นางเปิดประตูหลังออกมา

แม่เฒ่าเจียงเห็นประตูกำลังเปิดออกจึงวิ่งหนีไป

หลังจากวิ่งมาไกลพอสมควรแล้ว นางก็หยุดฝีเท้าก้มลงมองถุงเงินในมือ ในใจยังรู้สึกขุ่นเคือง

เงินเล็กน้อยเท่านี้ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องไปหาหมอ กระทั่งใช้ซื้อข้าวซื้อบะหมี่ยังซื้อได้ไม่มากนัก เป็นเช่นนี้คงไม่ได้การ! ขาของตงหยวนจะต้องได้รับการรักษา มิเช่นนั้นต่อไปคงไร้ประโยชน์แล้วจริง ๆ

“คดีวันนี้ช่างทำให้คนหวาดเสียวจริง ๆ” คนที่เดินผ่านไปเอ่ยถึงเรื่องคดีของหลินต้าจ้วง

แม่เฒ่าเจียงได้ยินก็หยุดชาวบ้านที่เดินผ่านคนนั้นไว้ “พวกเจ้าบอกว่าหลินต้าจ้วงไม่ได้ถูกลู่อี้ฆ่างั้นรึ?”

“ใช่น่ะสิ หลินต้าจ้วงลักลอบคบชู้กับภรรยาคนอื่น เขาเลยถูกสามีบ้านนั้นฆ่าเอาน่ะสิ”

“เช่นนั้นลู่อี้ไม่เป็นอะไรแล้วหรือ?”

“ไม่เป็นอะไรแล้ว ต้องขอบคุณท่านหมอชื่อเสียงโด่งดังจากเมืองซูโจวผู้นั้น ท่านหมอผู้นั้นชื่ออะไรนะ? ใช่แล้ว ท่านหมอลี่ ท่านหมอท่านนั้นเก่งกาจมาก สิ่งที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรตรวจสอบออกมาไม่ได้ เขากลับตรวจสอบออกมาได้”

“ท่านหมอลี่?” แม่เฒ่าเจียงรู้สึกประหลาดใจระคนยินดี

“ท่านป้า ท่านอยากไปหาท่านหมอลี่รึ? เช่นนั้นท่านต้องรีบหน่อยแล้ว ข้าได้ยินว่าท่านหมอลี่จะพักอยู่ที่เมืองฮู่เป่ยเพียงห้าวัน หลังจากห้าวันก็จะกลับไปเมืองซูโจวแล้ว”

“ท่านป้า ท่านมีเงินไปหาหมอหรือไม่? ท่านหมอลี่ผู้นี้คิดค่ารักษาแพงมากนะ!”

แม่เฒ่าเจียงเอาแต่คิดว่าไม่จำเป็นต้องไปหาท่านหมอลี่ที่เมืองซูโจวแล้ว เพราะท่านหมอลี่ผู้นั้นอยู่ที่นี่แล้ว แต่เงินเล่าจะทำอย่างไร? จริงสิ ได้ยินว่าลูกชายคนรองของนางมาหางานทำในเมือง เช่นนั้นเขาต้องมีเงินอยู่บ้างกระมัง?

ผู้จ้างมู่ต้าซานไม่ใช่ตระกูลอื่นใดแต่เป็นตระกูลเจิ้ง

เมื่อเจิ้งซินเยว่เดินผ่านไป มู่ตาซานก็รีบหยุดเดินแล้วค้อมหัวคำนับ “คุณหนูใหญ่”

แน่นอนว่าเจิ้งซินเยว่ย่อมไม่เก็บคนงานสัญญาจ้างระยะยาวต่ำต้อยคนหนึ่งมาใส่ใจ นางก้าวเหยียบบนหลังมู่ต้าซานแล้วขึ้นไปบนรถม้า

แม่เฒ่าเจียงเห็นฉากนี้เข้าพอดี สายตาของนางเต็มไปด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยาม

ตอนที่มู่ต้าซานกล่าวว่าเขาจะเข้าไปทำงานในเมือง แม่เฒ่าเจียงยังคิดว่าเขาจะมีอนาคตไกล บัดนี้ดูเหมือนว่านางจะหวังมากเกินไป ขยะอย่างมู่ต้าซานจะมีอนาคตไกลได้อย่างไร ชีวิตเช่นนี้เทียบไม่ได้แม้แต่สุนัขตัวหนึ่งด้วยซ้ำ

หลังจากรถม้าแล่นออกไปแล้ว มู่ต้าซานกำลังจะกลับไปทำงานที่จวนเจิ้งต่อ แต่ได้ยินเสียงคนเรียกเสียก่อน

เขาหันกลับไปมองก็เห็นแม่เฒ่าเจียงสาวเท้าเข้ามา

มู่ต้าซานขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย

“อะไรกัน เจ้าไม่รู้จักกระทั่งแม่ตัวเองแล้วหรือไร?” แม่เฒ่าเจียงจ้องมู่ต้าซานเขม็ง

ถึงแม้มู่ต้าซานจะมีความคิดเรียบง่าย ทว่าเขาไม่เชื่อฟังนางอย่างเคยแล้ว

เขาทราบดีว่าในหัวใจของมารดาผู้นี้นั้นเขาไม่นับเป็นอันใดเลย วันนี้ที่มาหาเขาก็ไม่ใช่เพราะยังจำได้ว่ามีลูกชายคนรอง แต่เป็นเพราะมีเรื่องอยากไหว้วานมากกว่า

“ข้ายังต้องทำงาน ท่านแม่มีเรื่องอะไร? หากไม่มีเรื่องอื่นข้าจะไปแล้ว หากพ่อบ้านเห็นว่าข้าเกียจคร้าน ข้าจะถูกหักค่าจ้าง”

“ตอนนี้เจ้าได้ค่าจ้างรายเดือนเท่าไหร่หรือ?”

“ไม่มาก”

“ไม่มากแล้วมันเท่าไหร่?”