บทที่ 238 แม่เฒ่าเจียงเชิญท่านหมอมาดูอาการ

เสียงสุนัขเห่าปลุกมู่ซืออวี่ตื่นขึ้นมา

นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และพบว่าข้างนอกฟ้าสว่างแล้ว

ระยะนี้จิตใจของนางตึงเครียด ไม่ได้หลับสนิทมาหลายคืน ทว่าเมื่อวานนี้ความกังวลได้มลายหายไปเพราะสัตว์ร้ายตนนี้ก่อกวนทั้งคืน นางจึงนอนหลับเป็นตาย

นางค่อย ๆ ลุกขึ้น บิดกายหนึ่งที

สัตว์ร้ายตนนี้…

ขนาดว่ายังไม่ถึงขั้นสุดท้าย หากวันหนึ่งถึงขั้นนั้นแล้ว จะไม่ถูกเขากลืนกินลงไปทั้งตัวจนไม่เหลือแม้กระทั่งกระดูกหรือ?

“เสี่ยวเฮย อย่าส่งเสียง ท่านแม่เหนื่อยแล้ว ให้นางนอนนานขึ้นอีกหน่อย” เสียงหวานเจื้อยแจ้วของลู่จื่ออวิ๋นดังขึ้น

“โฮ่ง โฮ่ง”

“ชู่ว! อย่าส่งเสียงสิ”

มู่ซืออวี่ยิ้มน้อย ๆ “เจ้าเด็กซื่อบื้อคนนี้”

ยังเป็นเด็กที่น่ารักจริง ๆ

เมื่อเดินออกไปข้างนอกก็เห็นอันอี้หางและเซี่ยคุนกำลังพูดคุยกัน ลู่อี้กำลังตัดฟืนอยู่บริเวณลานบ้าน ลู่จื่ออวิ๋นและลู่ฉาวอวี่กำลังเล่นกับเสี่ยวเฮย ส่วนจือเชียนนั้นไม่รู้ว่าไปไหนแล้ว

ทันทีที่ออกมา สายตาหลายคู่ต่างจับจ้องมาที่นาง

มู่ซืออวี่รู้สึกทำตัวไม่ถูก ได้แต่ลูบผมแล้วกระชับเสื้อผ้าของตน

อันอี้หางรู้สึกว่าอยู่ที่นี่ไม่เหมาะสมนัก จึงกล่าวกับเซี่ยคุนไม่กี่คำแล้วกลับไป

“อาหารเช้าอยู่ในเตา ทุกคนทานแล้ว เห็นเจ้ากำลังหลับสบาย ข้าจึงไม่ได้ปลุกเจ้า” ลู่อี้เดินเข้ามาหานาง “มาสิ ข้าจะเติมน้ำให้เจ้าอาบ”

มู่ซืออวี่เดินตามหลังลู่อี้ไป

“คุณชายอันมาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือ?”

“เขาบอกพี่เซี่ยว่าอยากจะเร่งวันแต่งงานเข้ามา” ลู่อี้เติมน้ำ “พี่เซี่ยบอกว่าจะปรึกษากับเจ้าก่อนจึงจะตัดสินใจ”

“เลื่อนเข้ามาเป็นเมื่อไหร่หรือ?”

“วันที่ห้าเดือนหน้า”

“เช่นนั้นก็เหลือเพียงครึ่งเดือนน่ะสิ พวกเราเตรียมการตอนนี้จะทันหรือ?”

“ทันน่ะทันอยู่แล้ว เพียงแต่พี่เซี่ยกับจือเชียนอยู่ห้องเดียวกันไม่ได้แล้ว ต้องแยกห้องให้เขาห้องหนึ่ง”

“เรื่องนี้จัดการง่าย! ห้องนั้นที่เดิมทีเตรียมไว้ให้ท่านแม่ของข้า เราก็ให้เขาใช้ก่อน แม่ข้าไม่คิดจะมาอยู่กับเราอยู่แล้ว ถือว่ายังว่างอยู่”

“แม่นางอันอวี้เคลื่อนไหวไม่สะดวก ต่อไปพวกเราจะต้องดูแลนาง”

ลู่อี้ไม่ได้รังเกียจอันอวี้ เพียงแต่กำลังอธิบายความเป็นจริง

“ข้าคิดว่าปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ หลายปีมานี้อันอวี้มีชีวิตมาได้ด้วยตนเอง แม่ของนางเดิมทีก็ไม่สนใจไยดีนางแม้แต่น้อย นางแต่งเข้ามาแล้ว ระยะแรกพวกเราอาจจะไม่ค่อยคุ้นเคยกันนัก หากพวกเราอยู่กับนางไปเรื่อย ๆ ให้นางค่อย ๆ ปรับตัวให้คุ้นเคยก็จะดีขึ้นเอง อีกอย่างดวงตาของนางก็รักษาได้ไม่ใช่หรือ? ไม่แน่ว่าอีกไม่นานก็หายดีแล้ว”

ลู่อี้ลูบแก้มนางเบา ๆ “เหตุใดเจ้าจึงจิตใจดีเช่นนี้?”

“หากเป็นคนอื่นก็ต้องทำเช่นนี้” มู่ซืออวี่รู้สึกเขินอายกับคำพูดของเขา

“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย”

หลาย ๆ คนไม่ได้คิดเช่นนั้น

ท่านหมอลี่กล่าวว่า ถ้าอยากจะรักษาดวงตาของอันอวี้ให้หายดี หากไม่มีเงิน 500 ตำลึงย่อมเป็นไปไม่ได้

500 ตำลึงไม่ใช่เงินน้อย ๆ

เงินสินสอดก็ 100 ตำลึงไปแล้ว อีกอย่าง การจัดงานแต่งต้องใช้เงินมากกว่า 10 ถึง 12 ตำลึง ใช้เงินจำนวนมากเช่นนี้เพื่อช่วยผู้ติดตามคนหนึ่งแต่งภรรยาไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ ก็สามารถทำได้

ครอบครัวของพวกเขาไม่ได้มีเงินเป็นภูเขาทองคำ ในมือของมู่ซืออวี่มีเงินเพียงไม่กี่ร้อยตำลึงเงินเท่านั้น หลังจากรักษาอันอวี้แล้ว นางอาจไม่มีอะไรเหลือเลย

“เงินหาใหม่ได้ แต่ความสุขใช่ว่าจะพบเมื่อไหร่ก็ได้” มู่ซืออวี่โอบเอวลู่อี้แล้วซบลงกับอกเขา “ถึงแม้พวกเราจะรู้จักพี่เซี่ยไม่นาน แต่ข้ารู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนดีมาก ในเมื่อโชคชะตานำพาเรามาให้เป็นสหาย ย่อมต้องหวังว่าเขาจะคว้าความสุขเอาไว้ได้”

ตอนที่พบกับเซี่ยคุน เขานั่งอยู่ในตรอกแห่งหนึ่ง ใช้ชีวิตในโลกของตนให้ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ไม่สนใจโลกภายนอก ความเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างเช่นนี้ย่อมทำให้รู้สึกว่าโลกทั้งโลกละทิ้งเขา เซี่ยคุนไม่มีสิ่งใดให้คำนึงถึง ทว่าตอนนี้เขามีคนที่ต้องคำนึงถึงแล้ว

ลู่อี้โอบเอวนางกลับไปแล้วเอ่ยกระซิบข้างหู “น้ำใกล้จะเย็นแล้ว เจ้าค่อยกอดข้าทีหลังได้หรือไม่?”