บทที่ 24 เนื้อนั่นข้าเป็นคนให้นางเอง

“อย่าตีนาง… หยุดเดี๋ยวนี้…” มู่เจิ้งหานกอดถงซื่อก่อนจะร้องเสียงดัง “แม่ข้าบาดเจ็บขนาดนี้แล้ว เหตุใดยังต้องตีนางอีก คิดจะฆ่ากันงั้นหรือ”

“ใช่ ข้าจะเอามันให้ตาย จะได้ไม่ต้องมาเป็นหอกข้างแคร่ ลอบทำลายครอบครัวข้าอีก”

แม่เฒ่าเจียงส่งเสียงคำราม เมื่อเห็นว่าหลานชายส่งเสียงดังจึงละมือจากลูกสะใภ้ มุ่งเป้าไปกระทืบมู่เจิ้งหานแทน

แต่เขาไม่ยินยอมโดยง่าย ได้แต่ร้องโวยวายเสียงดัง เมื่อเห็นว่าท่านย่าจะเข้าไปทำร้ายแม่ของเขา มู่เจิ้งหานก็จ้องมองไปที่หญิงชราด้วยสายตาเคียดแค้น

แม่เฒ่าเจียงเริ่มหวั่นกลัวเมื่อถูกจ้องเช่นนั้น แต่นั่นก็ทำให้เท้าของนางลงแรงหนักยิ่งกว่าเดิม หญิงชราไม่ได้สนใจว่านี่คือหลานชายของตัวเองหรือไม่ คนที่กล้าอวดดีกับนางมันต้องโดนดี!

มู่ต้าซานร้องห้ามอย่างหวาดกลัว “ท่านแม่ อย่าทำร้ายหานเอ๋อร์ เขาเป็นหลานชายของตระกูลเรานะ”

“ไม่ต้องมาพูด นังผู้หญิงเลวก็ให้กำเนิดลูกเลว ๆ ออกมาอย่างไรล่ะ มองตรงไหนที่เหมาะจะเป็นคนตระกูลมู่ของเรา!” แม่เฒ่าเจียงสาปส่งต่อไป

ปัง!

มีเสียงกระแทกดังมาจากประตูหน้าบ้าน

โครม!

จากนั้นประตูบานนั้นก็พังลง

ทุกคนเห็นว่าเป็นมู่ซืออวี่ที่ย่างสามขุมเข้ามาด้วยความโกรธ

ท่าทางแบบนั้นของคนมาใหม่ทำให้แม่เฒ่าเจียงลนลาน หญิงชราส่งสายตาระแวดระวังไปที่มู่ซืออวี่ “เจ้าจะทำอะไร เหตุใดถึงมาที่นี่?”

“เดี๋ยว! นังเด็กนี่! เจ้าจะทำอะไร?” ถังซื่อมาขวางหน้ามู่ซืออวี่ไว้

แต่หญิงสาวกลับผลักถังซื่อออกไปด้านข้าง “หลบไปให้พ้น!”

ถังซื่อไม่คาดคิดว่าจะเจอเรื่องเช่นนี้ นางกระเด็นไปไกลก่อนจะล้มลงกับพื้น ได้แต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย! นี่มันอะไรกันเนี่ย ดูสิ เป็นหลานสาวมาทำร้ายป้าสะใภ้ตัวเองได้อย่างไร”

“หุบปากไปซะ!” มู่ซืออวี่มองถังซื่ออย่างเย็นชา “ข้าไม่ได้มาหาท่าน อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยน ถ้าพูดมากข้าจะสั่งสอนให้เงียบเอง”

นั่นจึงทำให้ถังซื่อรีบปิดปากฉับ ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก

ให้ตายเถอะ!

ผู้หญิงน่ากลัวคนนี้มาถึงนี่ได้อย่างไรกัน ท่าทางราวกับผีห่าซาตานขึ้นมาจากนรกอย่างไรอย่างนั้น

ครั้นเห็นเช่นนั้นแล้วมู่ซือเจียวก็ไม่กล้าหาเรื่องใส่ตัว ตอนนี้มีคนอื่นอยู่เยอะ ยังไม่ใช่คราวที่นางจะต้องรนหาที่ หญิงสาวซ่อนตัวอยู่ด้านหลังท่านย่า ลอบส่งสายตาขุ่นเคืองให้ลูกพี่ลูกน้อง

“แม่หนูอวี่ นี่เป็นเรื่องในครอบครัวเรา ไม่ใช่อะไรที่เจ้าจะมายุ่งด้วยได้” มู่ต้าไห่แสดงอำนาจของตัวเองในฐานะลุงใหญ่

“อ้อ ที่ทุบตีแม่กับน้องชายข้าแบบนี้ ยังจะกล้ามาบอกว่าข้าไม่เกี่ยวอีกงั้นหรือ” มู่ซืออวี่เยาะเย้ย “ข้าเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้วระหว่างทางที่มาที่นี่ ให้เขามาช่วยตัดสินก็แล้วกัน”

“นี่มันเรื่องในบ้านเรา เหตุใดต้องไปรบกวนหัวหน้าหมู่บ้านด้วย” มู่ต้าไห่พูดเสียงเย็น “เรื่องไร้สาระอะไรกัน”

“ถ้าข้าไม่เชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาก็คงมีคนตายน่ะสิ พอถึงตอนนั้นคงได้เชิญเจ้าหน้าที่มาสอบสวนแทนแล้ว” มู่ซืออวี่พูดพลางเดินไปหาถงซื่อและมู่เจิ้งหาน

มู่เจิ้งหานนั้นแม้จะถูกทุบตีจนน่วมแต่ก็ยังมีสติและรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เวลานี้เขามองพี่สาวที่เย็นชากับตนมาตลอดด้วยสายตาราวกับว่านี่คือความฝัน

“มีใครบาดเจ็บงั้นหรือ?” ท่านหมอจูวิ่งมาพร้อมกล่องยา “ข้าได้ยินมาว่ามีคนเจ็บที่นี่ คนเจ็บอยู่ที่ไหน?”

“ท่านหมอ ทางนี้เจ้าค่ะ” มู่ซืออวี่ร้องเรียก

คนเป็นหมอรีบสาวเท้าไปทางต้นเสียง แล้วเขาก็ขมวดคิ้วมองมู่ซืออวี่ “นี่เจ้าอีกแล้วหรือ เหตุใดถึงได้มีเรื่องอีกแล้ว?”