บทที่ 245 เซี่ยคุนบอกว่ายังเป็นเพียงแม่นางน้อย

อันอวี้กระชับเสื้อผ้าของนาง เมื่อนางได้ยินคนผลักประตูเข้ามา ลมหายใจของนางพลันถี่กระชั้น

“ข้า… กลับมาแล้ว”

ทันทีที่เข้ามาในห้อง เซี่ยคุนก็เอ่ยขึ้นทันที

เขารู้ว่าอันอวี้มองไม่เห็น เมื่อกลับมาจึงเปล่งเสียง นางจะได้ไม่ตื่นตระหนกและคลายความกังวลลงบ้าง

อันอวี้ได้ยินเสียงของเซี่ยคุนก็โล่งใจ

สำหรับนางแล้ว ทุกสิ่งที่นี่ล้วนไม่คุ้นเคย นางทำตัวไม่ค่อยถูกนัก โดยเฉพาะวันนี้ นางเพิ่งแต่งงาน เพิ่งมีสามี จะพะว้าพะวงวุ่นวายใจก็ไม่แปลก

“ข้า ข้าจะไปตักน้ำมาให้ท่าน” อันอวี้ลุกขึ้น

“เจ้าไม่ต้องขยับ” เซี่ยคุนคว้าแขนนางไว้ “ข้าอาบน้ำแล้ว”

“เช่นนั้นข้า…” อันอวี้หน้าแดงเรื่อ เอื้อมไปจับเสื้อผ้าของเซี่ยคุน “ข้าทำอะไรเพื่อท่านได้บ้าง?”

เซี่ยคุนเมาแล้ว แต่ทุกคนล้วนทราบสถานการณ์ของอันอวี้ดี จึงไม่มีการปลุกห้องเจ้าสาว*[1] อีกทั้งยังไม่ได้เซ้าซี้ให้เขาดื่มมากเกินไป

“ให้เจ้าสร้างความคุ้นเคยอีกสักสองสามวันก่อนค่อยว่ากัน แต่ก่อนเป็นอย่างไร บัดนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น ไม่จำเป็นต้องกดดันตนเองเกินไป” เซี่ยคุนกล่าว “ข้าตักน้ำอุ่นมาให้เจ้าแล้ว เช็ดเนื้อเช็ดตัวเถอะ”

อันอวี้รู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งกว่าเดิม

นางยังไม่ได้ทำสิ่งใดเพื่อเขา แต่เขากลับตักน้ำมาให้นาง เช่นนั้นนางแต่งงานเป็นภรรยาเขาแล้วมีประโยชน์อะไร?

“ผ้าอยู่นี่ ข้าเอามาให้” เซี่ยคุนบอก “ข้าจะรอเจ้าข้างนอก หากต้องการสิ่งใดก็เรียกข้า”

“พี่ใหญ่เซี่ย” อันอวี้เอ่ยรั้งเซี่ยคุนไว้ “ท่าน… เหตุใดจึงได้ดีกับข้าเช่นนี้?”

“เจ้าเป็นภรรยาข้า ในเมื่อข้าแต่งงานกับเจ้าแล้ว ข้าย่อมต้องดีต่อเจ้าไปทั้งชีวิต เจ้าอย่าได้คิดมาก พวกเขาพูดคุยด้วยง่าย อีกทั้งยังชอบเจ้ามาก หากเจ้าต้องการสิ่งใดเพียงแค่เอ่ยออกมา”

จากนั้นอันอวี้ก็ได้ยินเสียงประตูปิดลง

อุณหภูมิของน้ำกำลังอุ่นพอดี บุรุษผู้นี้ช่างเอาใจใส่ยิ่งนัก

อันอวี้รู้สึกว่านอกจากพี่ชายของนางแล้ว ยังมีอีกคนที่นางคำนึงถึง บางทีการแต่งงานกับพี่ใหญ่เซี่ยอาจจะเป็นบทเริ่มต้นชีวิตของนาง และนางจะต้องรักษาความสุขที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้เป็นอย่างดี

“พี่ใหญ่เซี่ย ข้าเสร็จแล้ว” อันอวี้ตะโกนออกไปข้างนอก

เซี่ยคุนผลักประตูเปิดเข้ามา จากนั้นนำน้ำที่ใช้แล้วไปทิ้งให้

ใบหน้าของอันอวี้แดงก่ำ นางค่อย ๆ ปลดชุดแต่งงานออก

เมื่อเซี่ยคุนกลับเข้ามาก็เห็นแม่นางน้อยคนหนึ่งสวมชุดโปร่งบาง นั่งปล่อยผมยาวสยายทำตัวไม่ถูกอยู่ที่ปลายเตียง

“ข้า…”

ปึง! ประตูปิดลงทันที

เซี่ยคุนเดินเข้ามา ยกขานางขึ้นไปบนเตียง จากนั้นบอกให้นางนอนลง

“พี่ใหญ่เซี่ย…” อันอวี้สั่นเทิ้มไปทั้งตัว

เซี่ยคุนมองเข้าไปในแววตาหม่นมัวของนาง จากนั้นจึงเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้ายังเล็ก นอนซะ”

อันอวี้กะพริบตาปริบ ๆ “ข้า ข้าสิบหกแล้ว”

“ยังคงเป็นเพียงแม่นางน้อย” เซี่ยคุนจัดแจงร่างกายของนางให้เข้าที่ “นอนเถิด”

อันอวี้รู้สึกได้ว่าเซี่ยคุนห่มผ้าให้นาง จากนั้นจึงนอนลงข้าง ๆ

เขาไม่แตะต้องนางจริง ๆ

ไม่กี่วันก่อนท่านแม่เดินเข้ามาในห้องของนาง จากนั้นกล่าวบางสิ่งกับนางเรื่องคืนเข้าหอ บอกนางว่าสถานการณ์ของนางพิเศษ นางไม่ต้องทำสิ่งใด เพียงแค่ทำตามเซี่ยคุนก็เป็นอันใช้ได้แล้ว

ตอนนี้เซี่ยคุนพักผ่อนแล้ว นางแค่ต้องทำตามใช่หรือไม่?

นางกำผ้าห่มแน่น จากนั้นนอนหลับไปด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย

แม่นางน้อยอายุสิบหกปีไม่เคยร่วมเตียงกับบุรุษใดมาก่อน เมื่อนางได้กลิ่นเฉพาะตัวบุรุษของเซี่ยคุนโชยมา นางก็ทั้งเขินอายและมีความสุข

อันอวี้หลับไปแล้ว เซี่ยคุนจึงลืมตาขึ้นมา

เขาไม่แตะต้องอันอวี้ ไม่ใช่เพียงเพราะนางยังเยาว์เกินไป แต่เป็นเพราะ… อยากให้อันอวี้ได้เลือกอีกครั้ง