บทที่ 253 นางมีเมตตาเช่นนี้ เขาต้องรักษาไว้ให้ดี

ถงซื่ออยู่กับหูซื่ออีกสองสามวัน

หูซื่อย้ายบ้านใหม่ ไม่คุ้นชินหลายอย่าง ถงซื่อจึงช่วยสานสัมพันธ์อยู่ในหมู่บ้านเพื่อให้หูซื่อปรับตัวได้ง่ายขึ้น

คนในหมู่บ้านบางคนไม่ได้จัดการได้ง่าย ๆ ต้องบอกนางไว้เช่นกัน

ผู้ใดควรค่าให้คบค้า ผู้ใดควรคบเพียงผิวเผิน ผู้ใดซ่อนมีดในรอยยิ้ม ถงซื่อต้องบอกหูซื่อให้กระจ่างชัด เดี๋ยวคนใสซื่ออย่างนางจะโดนเอารัดเอาเปรียบได้ง่าย ๆ

“ท่านกลับบ้านท่านแม่หนสุดท้ายเมื่อไหร่?”

สองพี่น้องซักผ้าริมธาร เสวนาถึงเรื่องทั่วไป

“สามปีก่อนเห็นจะได้” หูซื่อครุ่นคิดสักพักก็กล่าวว่า “ข้าในช่วงนี้ไม่อาจปลีกตัว ไม่ได้กลับไปเลย”

นางอยากจะขอยืมเงินมารดาเพื่อหาหมอให้หวงเฉิงเฟิง ทว่ามารดาของนางไม่พอใจนับตั้งแต่ที่กลับมามือเปล่าแล้ว พอได้ยินว่าอยากมายืมเงินก็ไล่ตะเพิดนางทันที กระทั่งอาหารยังไม่ทิ้งไว้ให้

หูซื่อเองก็หน้าบาง แล้วนางจะกล้ากลับไปสร้างปัญหาได้อย่างไร?

“เจ้าอยากกลับไปหรือ?”

“จะบอกว่าข้าเนรคุณก็ได้ แต่ข้าไม่อยากกลับไปหรอก” ถงซื่อก้มหน้าก้มตาซักผ้า

“ข้าจะพูดเช่นนั้นได้อย่างไร? เราก็เหมือนกันนั่นแหละ” หูซื่อกล่าว

คนหนึ่งมีบิดาก็เหมือนไม่มี อีกคนมีมารดาก็เหมือนไม่มี ซ้ำยังเป็นสตรีเหมือนกัน พึ่งพาอาศัยกันและกันมาแต่เด็กจนโต ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองแน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องร่วมสายเลือดเสียอีก

ณ เรือนตระกูลลู่ ลู่อี้ถอดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่แล้วเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน มู่ซืออวี่ย้ายมาอยู่ในเมืองแล้ว เขาย่อมกลับมากินข้าวเที่ยงได้

เขามาที่ครัว ก่อนจะพบมู่ซืออวี่ยืนผัดกับข้าวอยู่หน้าเตา ส่วนลู่จื่ออวิ๋นกำลังจุดไฟ

เรือนตระกูลลู่ค่อนข้างใหญ่ งานทำความสะอาดนั้นปกติแล้วเป็นของพ่อบ้านแม่บ้าน ทว่ามู่ซืออวี่ยังชอบทำอาหารให้ครอบครัว นางยืนกรานจะเข้าครัวเอง

ลู่อี้มองใบหน้างดงามตรึงใจของนางด้วยสายตาแสนอ่อนโยน

แม้ตลอดมาเขาจะไม่ว่างมาอยู่กับนาง แต่เขาก็รู้ทุกสิ่งที่นางทำ เรื่องที่นางจัดแจงให้หูซื่อเป็นเจ้าบ้านหญิงก็ผ่านมือเขาเช่นกัน

นางช่างแสนดี แม้แต่หัวใจอันหนาวเหน็บของเขายังอบอุ่นขึ้น

มู่ซืออวี่หันมาเห็นลู่อี้ยืนอยู่ที่ประตู “ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เพิ่งกลับมา” ลู่อี้เดินไปหานาง “ข้าจะช่วยยกจานออกไป”

มู่ซืออวี่เลื่อนสายตาลง พบว่าใบหน้าน้อย ๆ ของลู่จื่ออวิ๋นเต็มไปด้วยเขม่าควัน นางกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เอาล่ะลูกแมวลายตัวน้อย เจ้าไปล้างมือแล้วจัดสำรับกินข้าวได้”

“วันนี้มีปลาเปรี้ยวหวานที่ข้าชอบด้วย” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าวเสียงหวาน “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่”

“บอกข้ามาก็พอว่าชอบกินอะไร ขอเพียงแม่ทำได้ แม่จะขุนเจ้าให้อ้วนกลมเลยเชียว” สายตาของมู่ซืออวี่เปี่ยมความรักใคร่เอ็นดู

จือเชียนล้างมือจากข้างนอก แล้วเดินเข้ามานั่งข้างลู่จื่ออวิ๋น และกล่าวกับมู่ซืออวี่ว่า “ข้าได้ยินเขากล่าวกันว่าช่วงนี้ฝนจะตกหนัก ฮูหยินเตรียมตัวไว้ด้วย”

“อากาศช่วงนี้ไม่ดีจริง ๆ” มู่ซืออวี่พยักหน้าเห็นด้วย “ข้าจะพาพวกลุงหลี่ไปซื้อแป้งข้าวมามากกว่านี้อีก แล้วก็ทำความสะอาดรางน้ำในเรือนด้วย”

อากาศหนาวเย็นลงทุกขณะ ต้องเตรียมชุดผ้าฝ้ายให้ทุกคน

มู่ซืออวี่คำนวณว่าจะต้องซื้อดอกฝ้ายกลับมามากเพียงไร หนก่อนที่ถามไถ่ มานั้นพบว่าดอกฝ้ายไม่ได้ซื้อได้ง่าย ๆ นัก

“เมื่อวาน นักการเกาทลายร้านค้าหน้าเลือดได้หนึ่งแห่ง พวกเขาจงใจโก่งราคา ค้ากำไรโดยอาศัยโอกาสที่ดอกฝ้ายขาดแคลนในช่วงนี้ ศาลาว่าการยึดดอกฝ้ายมาได้มากมาย บอกว่าจะขายให้ผู้คนในราคาปกติ ข้าขอไต้เท้านายอำเภอซื้อมาครึ่งหนึ่งแล้ว ภายหลังน่าจะมีผู้นำมาส่ง”