บทที่ 257 ลู่อี้บาดเจ็บ

ณ จวนเจียงเหล่า ห้องหนังสือ…

เจียงเหล่ามองม้วนกระดาษขาด ๆ ตรงหน้า ดวงตามัวขับประกายคมปลาบ

“เจ้าพบมันที่ใด?”

ลู่อี้ที่ยืนอยู่ตรงข้ามเจียงเหล่ากล่าวเสียงเข้ม “โจรผู้นั้นตายแล้ว ผู้สมรู้ร่วมคิดน่าจะพบเขาจากร่องรอยที่ทิ้งไว้ก่อนตาย ยามข้าไล่ตามไป ผู้สมรู้ร่วมคิดหนีไปแล้ว มีเพียงม้วนกระดาษขาด ๆ ตกอยู่ในบ้านโจรผู้นั้น”

ทว่าม้วนกระดาษดูเก่ามาก เสียหายจนไม่อาจตรวจสอบสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นได้ มีเพียงอักษรแปลก ๆ บางตัวและลวดลายต่าง ๆ ปรากฏให้เห็นเลือนราง

“เจ้าไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ลุล่วงเรียบร้อย แต่เมื่อได้เศษกระดาษเช่นนี้มาก็นับว่าชดเชยความผิดกันไป” สายตาของเจียงเหล่าตกลงที่แขนของลู่อี้ “บาดเจ็บหรือ?”

“บาดแผลเล็กน้อย อย่าสนใจเลยขอรับ” ลู่อี้หลุบตาลง

“เจ้าไปทำแผลก่อน รอข้าเรียกมาอีกที”

“ขอรับ”

“หากนายอำเภอฉินถาม รู้ใช่ไหมว่าต้องพูดอย่างไร?”

“ของในบ้านของท่านถูกขโมย และต้องหาว่าสิ่งใดถูกขโมยไปขอรับ”

“ดีมาก ไปเถอะ”

ลู่อี้เดินออกจากห้องหนังสือ เขาพบเข้ากับเฉินซือจวินและสาวใช้ชิวสุ่ย

“ใต้เท้าลู่บาดเจ็บหรือ!” เฉินซือจวินอุทาน “ชิวสุ่ย ไปตามท่านหมอมาเร็ว”

“ไม่ต้องหรอก” ลู่อี้ประสานมือคำนับเฉินซือจวิน “ก็แค่แผลถลอกเท่านั้น”

จือเชียนช่วยประคองลู่อี้ “นายท่าน ทางนี้ขอรับ”

มีเพียงจือเชียนที่รู้ว่านี่ไม่ใช่บาดแผลถลอก มิหนำซ้ำ อาวุธลับของอีกฝ่ายยังเคลือบยาพิษ

เจียงเหล่าผู้นี้เองก็แปลกจริง ๆ ลู่อี้เป็นเพียงจู่ปู้ ไฉนจึงต้องให้เขาจัดการเรื่องเหล่านี้ด้วย?

เจียงเหล่ายืนมองภาพนี้จากหน้าต่าง

“นายท่าน ดูเหมือนว่าคุณหนูจะรู้สึกกับท่านลู่แบบ…” คนสนิทข้างกายเขากล่าวขึ้น “ท่านอยากจัดการกับท่านลู่หรือไม่ขอรับ?”

“เจ้าไม่เห็นหรือว่านางฝันเฟื่องไปเอง ความสัมพันธ์ระหว่างลู่อี้กับภรรยาเขาเป็นอย่างไร?”

“ข้าได้ยินมาว่าความสัมพันธ์รักใคร่กันดีมากขอรับ ตัวติดกันทีเดียว”

“แค่นั้นก็พอแล้ว ลู่อี้เป็นคนฉลาด รู้ว่าต้องทำอย่างไร” เจียงเหล่ากล่าว “กระดาษม้วนนี้… เจ้าไปหาช่างฝีมือฟื้นสภาพมันเสีย”

ลู่อี้เดินได้สองสามก้าว ร่างของเขาก็ทรุดล้มลง

“นายท่าน” จือเชียนแตกตื่น

“ชิวสุ่ย เชิญท่านหมอเร็วเข้า” เฉินซือจวินออกคำสั่ง “ใครก็ได้ รีบมาช่วยพยุงใต้เท้าลู่ไปห้องรับแขกที”

จือเชียนรู้ว่าขณะนี้ไม่สมควรไปไหน เขาเชื่อฟังการจัดการของเฉินซือจวิน ตามติดลู่อี้อย่างใกล้ชิด ไม่กล้าจากไปแม้เพียงก้าวเดียว

เฉินซือจวินเข้าไปในห้องหนังสือ “ท่านตาเจ้าคะ หลานถือวิสาสะให้ใต้เท้าลู่พักที่นี่เอง ท่านตาอย่าโทษเขาเลยนะเจ้าคะ”

“เจ้าช่วยแบ่งเบาความกังวลของตา แล้วจะโทษเจ้าได้อย่างไร แต่การที่เจ้าออกหน้าเสนอตัวก็ไม่สมควร ต่อจากนี้ให้พ่อบ้านช่วยดูแลแล้วกัน” เจียงเหล่ากล่าวเรียบ ๆ

“เจ้าค่ะ”

มู่ซืออวี่อยู่ในเมืองซูโจวมาสิบวันแล้ว ถามไถ่ข่าวสารได้เกือบครบถ้วน ขั้นตอนต่อไปก็คือกลับไปคิดว่าจะเปิดร้านในเมืองซูโจวได้อย่างไร

ถูกต้อง นางตัดสินใจเปิดร้านสาขาในเมืองซูโจวแล้ว

ในเมืองซูโจวจะมีพ่อค้ารายใหญ่มากมาย นางพบว่านอกจากสกุลจู สกุลอื่น ๆ อย่างหรงและเฝิงต่างไม่ได้ให้ความสนใจกับผลกำไรในเมืองซูโจวนัก อาจเป็นเพราะว่าธุรกิจของพวกเขาใหญ่มาก มีเมืองมากมายรุ่งเรืองเฟื่องฟูกว่าซูโจว พวกเขาจึงไม่ได้คิดจะตั้งฐานกำไรในซูโจว และเพราะเช่นนี้เอง มู่ซืออวี่จึงเห็นลู่ทางในเมืองซูโจว และคิดกลับไปวางแผนเปิดร้านสาขา

“หยุด!” เจี่ยงจงกระชับบังเหียนม้า

“เกิดอะไรขึ้น?” มู่ซืออวี่แหวกม่านออกดู

“เถ้าแก่เนี้ย มีคนเซมาล้มหมดสติหน้ารถม้าเราขอรับ” เจี่ยงจงกล่าว

พอรถม้าหยุดลง มู่ซืออวี่ออกมาจากรถม้าและพบว่าบนพื้นมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งนอนสลบหน้าซีดอยู่

เด็กหนุ่มผู้นั้นแต่งกายเรียบง่ายเหมือนบัณฑิตผู้อ่อนแอ แม้ใบหน้าจะขาวซีดจนน่าเวทนา เห็นได้ไม่ยากว่ารูปลักษณ์ของเขาบอบบางมาก

“พาไปโรงหมอก่อน”

“ขอรับ”