บทที่ 265 เขาปฏิเสธนาง

ลู่ฉาวอวี่และมู่เจิ้งหานกำลังจะไปเมืองหยางหลิ่ว ย่อมมีสิ่งของมากมายที่ต้องตระเตรียม มู่ซืออวี่พาทั้งสองไปซื้อของมามากมาย ส่วนของนั้นให้ทางร้านค้าส่งมาที่เรือน

“ท่านแม่ เราไม่ต้องการอะไรที่นี่หรอกกระมัง?” ลู่ฉาวอวี่เห็นว่ามู่ซืออวี่จะพาทั้งสองเข้าหอจูเป่าจึงหยุดนางไว้

“เจ้าไม่ต้องการก็จริง แต่ข้าได้ยินเจ้าบอกว่าป้าผางที่ดูแลเจ้าเป็นห่วงเจ้ามาก ข้าอยากซื้ออะไรให้นางบ้าง นอกจากนั้น นี่จะปีใหม่แล้ว ข้าอยากซื้ออะไรให้อาจารย์เจ้าด้วย”

“อาจารย์เหวินไม่รับของขวัญหรอก” ลู่ฉาวอวี่กล่าว “ของขวัญที่ผู้อื่นส่งมา อาจารย์เหวินส่งคืนทั้งหมด”

“เช่นนั้นข้าจะทำอาหารไปให้เขา จะได้คืนไม่ได้” มู่ซืออวี่กล่าว “ยามที่พวกเจ้าอยู่ในสำนักศึกษา ป้าผางก็ดูแลพวกเจ้าตลอด ของขวัญให้นางก็ไม่อาจละเลยได้ ต้องเตรียมให้พร้อม”

ของในหอจูเป่านี้เป็นรองเพียงหอหลิงอวิ๋น มู่ซืออวี่เลือกได้ปิ่นปักผมสามชิ้น ต่างหูสี่คู่ และกำไลสองวง

ลู่ฉาวอวี่กับมู่เจิ้งหานมองหน้ากัน

พวกเขาเห็นได้ว่าหากสตรีคิดจะซื้อของก็เหมือนถูกฉีดเลือดไก่ซึ่งไม่อาจหยุดมือ ปกติแล้วมู่ซืออวี่ประหยัดอดออมพอตัว ทว่าหนนี้นางจ่าย 50 ตำลึงเงินในรวดเดียว

“ฮูหยิน เชิญทางนี้”

ผู้ช่วยในร้านเชิญหญิงสาวแต่งตัวดีผู้หนึ่งเข้ามาในหอจูเป่า

หญิงสาวคนนั้นผงะไปยามเห็นมู่ซืออวี่ ก่อนจะเลือกซื้อของต่อไปราวกับไม่ได้เห็นมู่ซืออวี่

ทว่ามู่ซืออวี่เห็นนางแล้ว

หลี่หงซู…

นางดูโทรมลงไปมาก แววตาสิ้นประกาย ดูอย่างไรก็เหมือนหญิงผู้แต่งงานออกเรือนไปแล้ว ไร้ชีวิตชีวาเฉกเช่นแอ่งน้ำนิ่ง

ไม่น่าเล่า เจิ้งซูอวี้จึงปฏิเสธไม่แต่งงานเข้าสกุลเฉียนหลังจากกลับมาพบนาง เพราะไม่อยากเป็นอย่างนางในปัจจุบันนี่เอง!

มู่ซืออวี่หยิบแหวนขึ้นมาวงหนึ่ง

มือของหลี่หงซูยื่นมาคล้ายจะหยิบพอดี

ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะต่างเบือนหน้าหลบไป

“เถ้าแก่ ข้าอยากได้แหวนวงนี้” มู่ซืออวี่กล่าว “ราคาเท่าไหร่?”

“10 ตำลึง” เถ้าแก่ตอบ

หลี่หงซูกล่าวเบา ๆ ว่า “ข้าให้ 12 ตำลึง”

มู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว “งั้นท่านเอาไป ข้าไม่อยากได้แล้ว”

หลี่หงซูหน้าเสีย “หมายความว่าอย่างไร? นี่ดูถูกข้า? เวทนาข้าหรือไร?”

ก่อนที่มู่ซืออวี่จะทันได้พูด มู่เจิ้งหานก็กล่าวขึ้น “ท่านนี่ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว พี่สาวข้าไปทำอะไรผิดต่อท่านอีก? ท่านชอบชิงของจากผู้อื่นหรือไร?”

หลี่หงซูแค่นยิ้ม “เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องให้นางมาสงสารข้า”

“คุณหนูหลี่ ไม่สิ ฮูหยินฟาง ข้าคิดว่าท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าแค่คิดว่าหากท่านจ่าย 12 ตำลึง และข้าเองก็ไม่อยากจ่ายเงินซื้อแหวนที่ 10 ตำลึงก็ซื้อได้ด้วยราคาสูงลิ่ว ข้าไม่อยากแข่งกับท่าน ท่านสูงส่งเพียงนี้ ข้าจะเวทนาท่านได้อย่างไร? แทนที่จะสงสารท่าน ไปสงสารขอทานข้างถนน คนไร้บ้านข้างทางยังดีเสียกว่า” มู่ซืออวี่กล่าว “ฉาวอวี่ น้องหาน ไปกันเถอะ”

หลี่หงซูมองร่างของพวกเขาเดินจากไป ดวงตาแดงรื้นขึ้นมา

สาวใช้ข้างกายนางมองมาอย่างกังวล

“ฮูหยิน ท่านยังอยากได้มันอยู่หรือไม่?”

“อยากได้อะไร? ไม่อยากได้แล้ว” หลี่หงซูกระฟัดกระเฟียด “ไป กลับบ้าน!”

สาเหตุที่หลี่หงซูเสียการควบคุมเช่นนี้ ไม่ใช่แค่เพราะการเสื่อมถอยของสกุลหลี่ในปัจจุบันนี้เกี่ยวข้องกับมู่ซืออวี่ แต่ยังเป็นเพราะเมื่อครู่นางเห็นสามีนางกับเจิ้งซินเยว่ที่ข้างนอกนั่น

นางโมโหอยู่แล้ว และแน่นอนว่ายิ่งโมโหไปใหญ่เมื่อมาพบตัวการเรื่องทั้งหมดอย่างมู่ซืออวี่