บทที่ 273 ละเมอหาแม่

ลู่ฉาวอวี่นอนอยู่บนเตียง ผื่นแดงขึ้นทั่วทั้งใบหน้าจนเหมือนกุ้งต้ม หน้าตาน่ารักน่ามองของเขาแทบจำไม่ได้ แม้กระทั่งมู่ซืออวี่เองก็เกือบจำเขาไม่ได้แล้ว

นางเอื้อมมือออกไปแตะเขา ทว่าป้าผางที่อยู่ข้าง ๆ ดึงข้อมือไว้

“ฮูหยินลู่ ท่านหมอบอกว่าโรคนี้ติดกันได้ง่ายดายยิ่งนัก ท่านอย่าแตะเขาเลยเจ้าค่ะ”

“เขาป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ?” มู่ซืออวี่ถาม

“ระหว่างทางเขาดูเหมือนจะมีอาการคันคะเยอเล็กน้อย ดูเหมือนไม่เป็นอะไร ทว่าตอนมาถึงเมืองฮู่เป่ย เรากำลังกลับมาถึงสำนักศึกษาเหวินชาง ขณะที่กำลังเก็บข้าวเก็บของเตรียมจะกลับบ้าน จู่ ๆ เขาก็สลบไป พวกเรารีบเชิญท่านหมอมาตรวจอาการเขาทันที ท่านหมอแจ้งว่าเขาติดโรคติดต่อมาจากผู้อื่น อาการของโรคนี้จะมีไข้และมีผื่นขึ้น หากผ่านพ้นไปได้ก็จะไม่เป็นไร แต่หากทนไม่ได้ก็จะ…”

ป้าผางกล่าวได้เพียงครึ่งทาง เมื่อเห็นเหวินอวี่เซวียนส่ายหัวให้ นางก็ไม่กล้าเอ่ยต่อไปแล้ว

“ยาเล่า?”

“ต้มมาแล้วเจ้าค่ะ”

มู่ซืออวี่รับยาต้มมาจากมือของป้าผาง

“ที่นี่มอบให้ข้า ข้าจะดูแลเขาเอง” มู่ซืออวี่กล่าว “เพียงแต่ท่านอาจารย์เหวิน วันนี้เกรงว่าข้าต้องรบกวนท่านแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเช่นนี้ เราคงไม่สะดวกเคลื่อนย้าย”

“ฮูหยินไม่จำเป็นต้องเกรงใจ หากจะกล่าวแล้วล้วนต้องโทษข้า ข้าไม่ได้ดูแลเขาให้ดี” เหวินอวี่เซวียนกล่าว “หากท่านต้องการสิ่งใดก็ให้เรียกข้า”

มู่เจิ้งหานที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า “ท่านพี่ อย่าได้กล่าวโทษท่านอาจารย์ ตอนนั้นคาราวานกลุ่มนั้นมีท่าทีแปลก ๆ ท่านอาจารย์ไม่ให้พวกข้าไปยุ่งกับพวกเขา แต่เราเห็นเด็กคนหนึ่งอยู่เพียงลำพัง ดูแล้วน่าสงสารยิ่งนัก จึงไปเล่นกับเขาอยู่ครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงว่า…”

“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือรักษาฉาวอวี่ ข้าไม่ได้คิดที่จะกล่าวโทษผู้ใด” มู่ซืออวี่เอ่ยขึ้น “ข้าต้องการน้ำอุ่น ผ้าสะอาด เสื้อผ้าใหม่สักชุด ข้าจะเช็ดตัวให้ฉาวอวี่ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่เป็นชุดใหม่ พวกท่านเองก็อย่าได้เข้ามาในห้องนี้อีก รอกระทั่งฉาวอวี่หายดีแล้วค่อยว่ากัน นอกจากนี้ ข้ายังต้องการเหล้าขาว ท่านอาจารย์ น้องหาน พวกท่านต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ตอนนี้นำไปเผาจะดีที่สุด เผื่อเอาไว้ก่อนเถอะ”

“ได้ ข้าจะฟังคำพูดของเจ้า”

มู่ซืออวี่หันไปเอ่ยกับจือเชียนอีกครั้ง “เจ้ากลับไปที่เรือนลู่ หากมีผู้ใดถามอย่าเพิ่งบอกเรื่องที่ฉาวอวี่ป่วย หากพวกเขามาหาข้า เจ้าก็บอกว่าข้าไปหารือเรื่องกิจการ”

“ขอรับ”

หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว มู่ซืออวี่จึงเริ่มเช็ดตัวให้ลู่ฉาวอวี่ด้วยสิ่งของที่เหวินอวี่เซวียนนำมาให้ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา จากนั้นจึงเริ่มฆ่าเชื้อในห้อง

“ท่านแม่…” ลู่ฉาวอวี่ละเมอทั้งที่ยังไร้สติ

“แม่อยู่นี่” มู่ซืออวี่คว้ามือของลู่ฉาวอวี่มากุมเอาไว้ “อย่าเกา เดี๋ยวจะมีรอยแผล”

“ท่านแม่… ทรมาน…”

“แม่รู้ แม่จะเกาให้เจ้า เกาแล้วก็จะไม่คันแล้ว”

มู่ซืออวี่เห็นลู่ฉาวอวี่ทรมานเช่นนี้ หัวใจของนางราวกับถูกทิ่มแทงด้วยมีดแหลมคม

ปกติแล้วเขามักจะเคร่งขรึมเกินกว่าวัย ไม่เคยให้นางต้องกังวลใจ หลาย ๆ ครั้งยังคลายความกังวลใจให้นาง ครั้นเห็นเขาอ่อนแอตัวซีดเซียวเช่นนี้แล้วค่อยเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไปขึ้นมาบ้าง

ทว่านางกลับปวดใจยิ่งกว่าเดิม

“ท่านแม่…” ลู่ฉาวอวี่ตัวร้อนทั้งตัว ลมหายใจที่พรูออกมาล้วนร้อนผ่าว “กอด… กอดข้า…”

มู่ซืออวี่กอดลู่ฉาวอวี่ไว้

นางรู้ว่าเขาป่วยเป็นโรคติดต่อ ทว่าในยามนี้นางไม่อาจสงบใจคิดไตร่ตรองอะไรได้ เพียงแค่ต้องการกอดเขาเอาไว้แน่น ๆ ให้เขารู้ว่านางอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา

เหวินอวี่เซวียนนั่งอยู่ในห้องตำรา สดับฟังเสียงฝนพรำข้างนอก

“เฮ้อ…”

ป้าผางเข้ามาพร้อมกับอาหารแล้วเอ่ยกับเหวินอวี่เซวียน “ท่านอาจารย์ยังคงเป็นห่วงฉาวอวี่หรือ? ร่างกายของท่านไม่สู้ดีนัก อย่าได้กังวลมากเกินไป ข้าเชื่อว่าฉาวอวี่จะไม่เป็นอะไรไปแน่นอน”

“เจ้าก็เหนื่อยแล้วเช่นกัน รีบไปพักผ่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ”