บทที่ 306 คดีหญิงสาวหายตัวไป

“ตอนที่ใต้เท้าฉินยังอยู่ ท่านติดตามเขาอยู่พักหนึ่ง ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลยหรือ?” มู่ซืออวี่สงสัย

“ข้าไม่รู้ว่าใต้เท้าฉินเคยได้ยินหรือไม่ ถึงแม้ได้ยินก็ทำอะไรไม่ได้ สตรีที่หายตัวไป หากไม่อยู่ในเขตอำนาจศาลของเมืองซูโจว ก็อยู่ในเขตของเมืองเปี้ยนโจว”

“เช่นนั้นท่านคิดจะทำอย่างไร?”

“ตรวจสอบดูแล้วค่อยว่ากัน ข้าต้องตรวจสอบ ไตร่ตรองไปทีละก้าว”

มู่ซืออวี่มองลู่อี้ “ข้ารู้ว่าบางทีข้าก็สงสัยอะไรแปลก ๆ ทว่าหากเรื่องนี้ซับซ้อนปานนั้นจริง ๆ เหตุใดแม่นางหวังจึงล้มลงต่อหน้ารถม้าครอบครัวเราด้วย มันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ หรือ?”

ลู่อี้คว้ามือนางมากุมแล้วลูบหลังมือของนางเบา ๆ “ข้านึกว่าฮูหยินสงสารเรื่องที่เกิดขึ้นกับนาง”

“ข้าสงสารสิ แต่ก็ไม่อาจไม่คิดมากได้ ข้าเป็นห่วงท่านจึงได้สงสัย แต่ข้ายังยืนยันคำเดิม ความปลอดภัยของท่านสำคัญยิ่งกว่า ฉะนั้นไม่ว่าท่านจะทำอะไร ให้ท่านปกป้องตนเองเป็นอันดับแรก”

“ฮูหยินวางใจได้ ข้าจะจดจำคำเจ้าไว้ในใจ ไม่ว่าข้าจะทำอะไร ข้าจะปกป้องตนเองก่อน ไม่ให้เจ้าต้องโศกเศร้าเสียใจ”

แต่ไหนแต่ไรมาลู่อี้ไม่เคยเป็นคนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน เขาเป็นขุนนาง เพียงเพราะอยากมอบชีวิตที่ดีกว่าเดิมให้ภรรยา ในเมื่อรู้ว่าจะทำให้นางเป็นกังวล เหตุใดยังต้องทำอีกเล่า?

มู่ซืออวี่เล่าสถานการณ์ของหวังซิ่วเยว่ให้ฟังแล้วปล่อยเรื่องนี้ให้ลู่อี้เป็นคนจัดการ

เซี่ยคุนถือไหสุราตรงไปที่ตรอกแห่งหนึ่ง ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าขอทานผู้หนึ่ง

“สุราหอมหมื่นลี้ที่เจ้าชอบดื่ม อายุสิบปี”

เดิมทีขอทานผู้นั้นนั่งสัปหงกอยู่ตรงนั้น ทว่าเมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยคุน เขาพลันเงยหน้าขึ้น ปรายตามองเซี่ยคุนแวบหนึ่ง

“นายท่านเซี่ยคิดจะทำอะไรอีกหรือ?”

“ข้าต้องการข้อมูลของหญิงสาวที่หายตัวไปสองปีมานี้”

“เฮอะ นายท่านเซี่ย ให้ข้าเตือนท่านสักคำ ท่านควรแนะนำเจ้านายของท่านว่าอย่าได้แตะต้องคดีนี้ ไม่เช่นนั้นจะต้องเกิดปัญหายุ่งยากแน่แท้”

“คำพูดของเราถือเป็นที่สิ้นสุด สิ่งที่เจ้าเอ่ยไม่นับ เจ้าเพียงแค่หาข่าวมาให้ข้า พรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าอีก”

เซี่ยคุนหมุนตัวทำท่าจะกลับไป

ขอทานผู้นั้นเปิดไหสุราออก เงยหน้ากระดกสุราเข้าไป

“สุราดี! สุราชั้นเลิศ!”

“เซี่ยคุน ท่านไม่คำนึงถึงความแค้นของท่านแล้วหรือไร?” ขอทานผู้นั้นเช็ดริมฝีปากแล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง “นายอำเภอเล็ก ๆ คนหนึ่งจะทำอะไรได้? ท่านติดตามเขาแล้วมีประโยชน์อะไร?”

“เขาไม่หยุดอยู่แค่เพียงนายอำเภอเล็ก ๆ เป็นแน่” เซี่ยคุนหยุดฝีเท้า เปล่งเสียงหนักแน่นออกมา

“ดี หากท่านอยากเดิมพัน ข้าจะเดิมพันกับท่าน”

เซี่ยคุนผ่านร้านสาวทอผ้า เห็นอันอวี้ที่กำลังจดจ่อกับบางสิ่งผ่านทางหน้าต่าง ปราการน้ำแข็งในแววตาของเขาละลายหายไป บนใบหน้าเขาพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

อันอวี้เป็นเหตุบังเอิญ ในเมื่อเขารับเหตุบังเอิญนี้เข้ามาแล้ว เขาย่อมปกป้องนางไปตลอดชีวิต

ลู่อี้มีอนาคตก้าวไกลไร้ขีดจำกัด เขาจึงต้องเสี่ยง ‘เดิมพัน’ ในครั้งนี้

มู่ซืออวี่ได้รับจดหมายจากเจิ้งซูอวี้ผ่านนกพิราบ เจ้าตัวเร่งให้นางไปหา

หากกล่าวถึงเรื่องของเวลาแล้ว มู่ซืออวี่ควรไปได้แล้วจริง ๆ แต่เพราะเพิ่งได้รับคำสั่งซื้อรายการใหญ่เข้ามาหลายรายการ นางจึงกลัวว่าคนที่มีในมือจะไม่เพียงพอ เมื่อแผนการดำเนินงานได้ข้อสรุปแล้ว นางจึงจะรีบตามไป

นางส่งจดหมายไปให้เจิ้งซูอวี้ ในจดหมายนั้นบอกว่า ‘รออีกสิบวัน’

“เหวินอี้อยู่ที่ใด?” มู่ซืออวี่ไม่พบเหวินอี้อยู่ในห้องตำรา

“เมื่อครู่นี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย จู่ ๆ ก็ไม่เห็นคนเสียแล้ว” เฟิงเจิงมองไปรอบ ๆ

คนงานคนหนึ่งบอกว่า “เขาบอกว่าวันนี้มีเรื่องที่ต้องจัดการ จึงขอออกไปก่อน พรุ่งนี้จึงจะกลับมา”

“เอาเถอะ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเขา” มู่ซืออวี่นึกถึงเรื่องที่เหวินอี้เข้าไปในเรือนวสันต์ขึ้นมาได้ นางได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ ‘เขาคงไม่ตามรอยมู่เจิ้งอี้กระมัง?’

วันต่อมา เหวินอี้กลับมาด้วยสีหน้าซีดเซียว มู่ซืออวี่เห็นสีหน้าของเขา หัวใจพลันเต้นตึกตัก

“เหวินอี้”