บทที่ 32 โชคดีที่พ่อเจ้ายังอยู่

มู่ซืออวี่และลู่อี้หันไปมองลู่จื่ออวิ๋นที่กำลังเกาะอยู่ตรงนั้น ก่อนจะโยนของที่อยู่ในมือทั้งหน้าทั้งหลังทิ้งไป แล้วรีบวิ่งไปหาทันที

พวกเขายังไม่ทันจะวิ่งไปถึง เสียงหน้าต่างแตกดัง ‘ปึง!’ ก็ดังขึ้นมา

ร่างเล็กบอบบางน่ารักของลู่จื่ออวิ๋นร่วงลงไปกระแทกหินก้อนเล็กทันที

“โอ๊ย!” นางร้องออกมาด้วยความตกใจกลัว

มู่ซืออวี่หน้าเผือดสี เร่งฝีเท้าแต่ก็ไปไม่ทัน

นางเพียงแค่หวังว่าความเร็วของลู่อี้จะเร็วมากพอที่จะช่วยลดการได้รับบาดเจ็บของเด็กน้อยได้

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับนางแล้ว ภาพนี้ราวกับหยุดชะงักเอาไว้ หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมาด้านนอก

ลู่เซวียนก็วิ่งออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่ร่างกายของเขาอ่อนแอเกินไป แค่ก้าวออกไปไม่กี่ก้าวเขาก็ไม่มีแรงแล้ว เท้าชายหนุ่มอ่อนแรงจนต้องล้มพับนั่งลงกับพื้น เขาได้แต่มองไปทางลู่จื่ออวิ๋นด้วยสายตาหวาดกลัว

“อวิ๋นเอ๋อร์! เป็นอะไรหรือไม่?” ถงซื่อที่นั่งอยู่ด้านในเห็นสถานการณ์นี้ก็ลงมาจากเตียง แต่เพราะเจ็บบาดแผล ทำให้นางไม่สามารถไปไหนได้ “ลูกอวี่ อวิ๋นเอ๋อร์ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

ลู่อี้ม้วนตัว เหยียดแขนออกไปรับลู่จื่ออวิ๋นจากด้านล่าง

ตุ้บ!

ลู่จื่ออวิ๋นร่วงลงมาสู่อ้อมแขนของเขาพอดี

มู่ซืออวี่เพิ่งมาถึง เมื่อเห็นว่าหน้าของลู่จื่ออวิ๋นซีดลงด้วยความตกใจ นางก็คุกเข่าลงแล้วจับมือเล็ก ๆ ของลูกสาวขึ้นมา “อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ริมฝีปากของลู่จื่ออวิ๋นสั่นเครือ นางหลั่งน้ำตาออกมา ก่อนจะทิ้งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของมู่ซืออวี่ “ท่านแม่…”

ลู่อี้อุ้มลู่จื่ออวิ๋นส่งให้นาง

มู่ซืออวี่รีบปลอบเสียงนุ่ม “ไม่เป็นไรแล้วนะ ต่อไปอย่าทำเรื่องอะไรที่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้อีก โชคดีที่วันนี้พ่อของเจ้าอยู่ด้วย มิเช่นนั้นเจ้าอาจะตกลงมา ไม่เป็นไรแล้ว… ไม่เป็นไรแล้ว…”

ลู่เซวียนยันพื้นลุกขึ้นพลางมองดูแม่และลูกสาวโอบกอดกัน หลังจากนึกตามที่ลู่อี้พูด ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกของลู่อี้แล้ว

ไม่สนใจว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร เพียงแค่ขอให้นางจริงใจต่ออวิ๋นเอ๋อร์และฉาวอวี่ นั่นก็เพียงพอที่จะเป็นท่านแม่ของเด็กสองคนนี้ได้แล้ว

“ลูกอวี่…” ถงซื่อล้มลงที่พื้นแต่ก็ลุกขึ้นได้ นางเดินมายืนที่หน้าต่างแล้วถามขึ้นว่า “อวิ๋นเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ท่านแม่วางใจเถิด นางแค่ตกใจ ไม่ได้รับอันตรายใด ๆ ท่านรีบกลับไปนั่งเถิด แผลก็ยังไม่หายดี ระวังปากแผลจะเปิดออกมาล่ะ” มู่ซืออวี่ตอบถงซื่อ

ถงซื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตอบกลับมาอย่างวางใจ “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

มู่ซืออวี่อุ้มลู่จื่ออวิ๋นให้ลุกขึ้นยืน นางเห็นว่าแขนของลู่อี้ดูแปลกไปจึงเอ่ยถามทั้งที่คิ้วขมวดว่า “แขนของเจ้าได้รับบาดเจ็บรึ?”

“ไม่” ลู่อี้ตอบเสียงเบา “เจ้าอยู่กับอวิ๋นเอ๋อร์ไปเถิด ขาดเหลืออะไรค่อยบอกข้า ข้าจะมาทำให้”

“ทำรึ ทำอะไร? มือเจ้าได้รับบาดเจ็บแล้วนั่น” มู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว “ปล่อยวางก่อนเถิด เราไม่ได้เร่งรีบอะไร รออีกสักสองสามคืนก็ได้”

“ท่านพี่ ข้ายังมียาอยู่บ้าง รีบทายาก่อนเถิด” ลู่เซวียนเดินเข้ามา

“ไม่ได้บาดเจ็บมากถึงเพียงนั้น ผ่านไปสักสองสามวันมันก็ดีขึ้นแล้ว”

สำหรับตระกูลลู่แล้ว ยาถือว่าเป็นสิ่งที่แพงมาก

“เจ้าต้องทายา จะได้ดีขึ้นไว ๆ” มู่ซืออวี่เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “อวิ๋นเอ๋อร์ตกลงมาจากหน้าต่างพอดีกับตอนที่ท่านเข้าไปรับนางไว้ได้ในอ้อมแขน ท่านยังจะทำงานอยู่รึ มือนี้ไม่มีประโยชน์แล้วสิ”

“ลูกเขย เจ้าทายาเถิด เจ้าเป็นเสาหลักของครอบครัว จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ้าไม่ได้นะ” ถงซื่อกล่าวอย่างเห็นด้วย

“ข้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ อวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้ตัวหนัก ข้าไม่ได้บาดเจ็บอะไร” ลู่อี้แกว่งแขนไปมาเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีปัญหาอะไร

“ท่านพ่อ… ข้าขอโทษ… ” ลู่จื่ออวิ๋นที่เพิ่งหยุดร้อง พอเห็นว่าแขนของลู่อี้ใช้การไม่ได้จึงร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านทายาได้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้ท่านแขนหัก”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ลู่ฉาวอวี่และมู่เจิ้งหานเพิ่งจะแบกฟืนกลับมาถึง