บทที่ 324 หัวใจของหวงเฉิงเฟิง

“ร่างกายของข้า ข้ารู้ดี คิดจะลุกจากเตียงก็ยากแล้ว เหตุใดต้องเอาเงินไปผลาญด้วย” หวงเฉิงเฟิงกล่าว “หากข้าใช้เงินไปหมด แล้วทิ้งแม่เด็ก ๆ กับลูกสาวสองคนไว้ข้างหลัง พวกเขาจะใช้ชีวิตอย่างไร?”

ท่านหมอจูส่ายหัวเบา ๆ

เขาเป็นหมอ มีคนไข้ประเภทใดบ้างเล่าที่เขาไม่เคยพบเห็น?

มีทั้งเห็นแก่ตัว ไร้ซึ่งความเห็นแก่ตัว คิดไปเองฝ่ายเดียว ยึดตนเองเป็นที่ตั้ง มองเพียงแวบเดียวก็เห็นความคิดได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

“ท่านฟังข้า ตราบใดที่ท่านรักษาตนเองให้ดี ถึงแม้ท่านจะไม่อาจกลับไปใช้ชีวิตอย่างคนปกติ ท่านก็จะดีกว่าตอนนี้ หากท่านดูแลร่างกายของท่านให้ดี ท่านยังสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้ นั่นไม่ง่ายกว่ายอมปล่อยวางตนเองไปเช่นนี้หรือ?”

หูโม่ลี่จ้องมองหวงเฉิงเฟิง “ฟังท่านหมอเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าจะพาลูกสองคนจากไปเดี๋ยวนี้ จะไม่อยู่ขวางหูขวางตาท่านอีก”

หลังจากงานเลี้ยงงานแต่ง มู่ซืออวี่รั้งอยู่สองวันเพื่อสอนหูโม่ลี่และลูกสาวของอีกฝ่ายทำของทานเล่นที่เรียนรู้และทำได้ง่าย ๆ ภายหน้าพวกนางจะได้มีฝีมือในการหาเลี้ยงชีพ

ถึงแม้สตรีครอบครัวหวงจะไม่ฉลาดมากนัก ทว่าพวกนางอาศัยความขยันหมั่นเพียร ทำของทานเล่นออกมาได้สำเร็จ ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ สองพี่น้องสามารถตั้งแผงหน้าเรือนกรุ่นฝันได้ เช่นนี้จะได้ประหยัดค่าเช่าที่ไปอีกทาง กิจการดำเนินไปได้ไม่เลว อย่างไรเสียเรือนกรุ่นฝันก็เป็นแหล่งลูกค้าชั้นดี ผู้คนที่ผ่านไปมาล้วนแต่เป็นคนมั่งมี ขอแค่เพียงรสชาติดีพอ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่ากิจการจะดำเนินต่อไปไม่ได้

หลังจากท่านหมอจูพาถงซื่อกลับมาแล้ว เตาซานเหนียงก็ไม่โผล่มาอีก ถังจิ้งอยากอยู่ต่อ ทว่าสุดท้ายแล้วท่านหมอจูก็แนะนำให้เขาไปเป็นลูกศิษย์ของหมอคนอื่น ส่วนเขาเลือกลูกศิษย์ใหม่อีกครั้ง

ลูกศิษย์ถือว่าเป็นลูกชายครึ่งหนึ่ง เขาต้องการลูกศิษย์ที่เคารพอาจารย์ ถังจิ้งฉลาดหลักแหลมมาก อีกทั้งยังปากหวาน แต่เป็นเพราะเตาซานเหนียง ท่านหมอจูไม่วางใจที่จะใช้เขาอีก เขาไม่อยากตัดเส้นทางต้นกล้าที่ดีคนนี้ ฉะนั้นจึงได้แต่จัดการเช่นนี้

มู่ซืออวี่จัดการเรื่องราวที่บ้านเสร็จก็พาเหวินอี้และเซี่ยคุนไปยังเมืองซูโจว

ไม่กี่วันต่อมา เจิ้งซูอวี้ก็มารอทักทายนางอยู่ที่ประตู

“ข้าล่ะหวังว่าท่านจะมาสักที” เจิ้งซูอวี้บ่นกระปอดกระแปด “หากท่านยังไม่มา ข้าคงไปเมืองฮู่เป่ยเพื่อไปหาท่านแล้ว พวกเราตกลงเวลากันไว้แล้ว ท่านกลับเลื่อนแล้วเลื่อนอีก ทำให้ข้าทำงานลำบากมากท่านรู้หรือไม่?”

“ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ขอโทษพันครั้งหมื่นครั้ง เถ้าแก่เนี้ยเจิ้งจิตใจกว้างใหญ่ไพศาล อย่าได้ถือสาหาความคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างข้าเลย” มู่ซืออวี่แย้มยิ้มอย่างขอโทษขอโพย “พวกเราเดินทางไกลมาคราวนี้ เหนื่อยล้าแล้วจริง ๆ ไม่เช่นนั้นให้พวกเราไปพักผ่อนก่อนเป็นอย่างไร?”

“จัดเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ไปเถอะ! ข้าจะพาท่านไปทานอาหารรสเผ็ดอร่อย ๆ เสียก่อน ให้ท่านได้รับรู้ถึงความกระตือรือร้นของข้าเสียก่อน อีกประเดี๋ยวจะได้ทารุณท่านได้อย่างสบายใจ”

สายตาของเจิ้งซูอวี้เลื่อนไปหยุดอยู่ที่เหวินอี้

นางเคยพบเหวินอี้มาก่อน เพียงแค่คิดขึ้นมาว่าคนผู้นี้ผอมบางเกินไปแล้ว

นางลดเสียงของตนลงแล้วเอ่ยกับมู่ซืออวี่ “ท่านใช้งานคนงานคนนั้นหนักเกินไปหรือไม่? เหตุใดข้ารู้สึกว่าคุณชายเหวินผอมลงอีกแล้ว?”

“ไม่เกี่ยวกับข้า เป็นเขาที่เลือกกินเอง ท่านบอกไม่ใช่หรือว่ามีอาหารโอชะรออยู่? หากยอดเยี่ยมอย่างที่ท่านว่าจริง ๆ ไม่แน่ว่าอาจจะแก้โรคเบื่ออาหารของเขาขึ้นมาบ้างก็ได้”

“โรคเบื่ออาหาร? ยังมีโรคเช่นนี้ด้วยหรือ?”

มู่ซืออวี่หันหน้ากลับไปเอ่ยกับเหวินอี้ “คุณชายเหวิน ท่านอยากกลับไปเยี่ยมบ้านสักหน่อยหรือไม่? อย่างไรเสียพวกเราก็เพิ่งมาถึง ยังไม่มีอะไรให้ทำมากมาย ไม่รีบร้อนถึงเพียงนั้น”

“ไม่จำเป็นล่ะ” เหวินอี้กล่าว “ญาติสนิทข้าตายไปนานแล้ว ข้าไม่มีสิ่งใดให้ต้องอาลัยอาวรณ์ กลับไปรังแต่จะโศกเศร้ายิ่งกว่าเดิมเสียเปล่า ๆ”

หลังจากพักไปสองวันแล้ว วันที่สามจึงเริ่มลงมือทำงาน

เจิ้งซูอวี้ช่างสมกับเกิดมาเป็นคนทำการค้า นางจัดการสาขาย่อยในเมืองซูโจวที่ใหญ่กว่าสาขาหลักเสียอีก หากไม่ใช่เพราะที่นี่ไม่มีมู่ซืออวี่ เห็นทีรายได้คงมากกว่าหลายเท่าตัว

หลังจากมู่ซืออวี่รับรู้สถานการณ์ของสาขาซูโจวแล้ว นางก็ให้เจิ้งซูอวี้นำภาพแบบที่นางเขียนไปให้จวนจงอ๋อง คนของจวนจงอ๋องจะได้ตัดสินใจ

จากนั้นจึงฝึกฝนคนใหม่ ๆ เพื่อให้ร้านสาขาย่อยได้มีผู้ช่วยเพิ่มมากขึ้น เจี่ยงจงจะได้ไม่เหน็ดเหนื่อยเกินไป

นอกจากเจิ้งซูอวี้ผู้ที่มีอานาจมากที่สุดของสาขาย่อยแล้ว เจี่ยงจงในฐานะหัวหน้าฝ่ายออกแบบก็เป็นผู้ที่ได้รับความเคารพมากที่สุด

มู่ซืออวี่ดูสิ่งของที่เจี่ยงจงออกแบบระยะนี้ นับได้ว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเป็นอย่างมาก แสดงให้เห็นว่าเขาเรียนรู้ได้ครบถ้วนแล้ว