บทที่ 326 สาขาย่อยเกิดเรื่องแล้ว

ณ เมืองซูโจว

มู่ซืออวี่มองตู้เสื้อผ้าทางซ้าย จากนั้นจึงมองตู้เสื้อผ้าที่อยู่อีกฝั่งของร้าน

“เป็นอย่างไร สับสนของเลียนแบบกับของจริงล่ะสิ” เจิ้งซูอวี้เอ่ยอยู่ข้าง ๆ “ครั้งแรกที่ข้าเห็นของชิ้นนี้ ข้าเองก็ประหลาดใจเช่นกัน”

“นอกจากตู้เสื้อผ้าแล้ว ยังมีสินค้าเลียนแบบอย่างอื่นอีกหรือไม่?”

“ยังมีอีกไม่น้อยเลย” เจิ้งซูอวี้กล่าว “ข้าได้ยินคนพูดว่า สินค้าเลียนแบบเหล่านี้ค่อนข้างเป็นที่นิยม ทันทีที่ออกมาก็ขายเกลี้ยงทันที เขาเพิ่มเงินถึงได้ตู้ใบนี้มาจากอีกคน”

“ผู้ใดออกแบบ?”

“เจี่ยงจงน่ะสิ”

“ให้เจี่ยงจงนำภาพแบบของเขามาให้ข้า”

เจี่ยงจงกำลังทำสินค้าชิ้นใหม่อยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินว่านางอยากได้ภาพแบบ เขาจึงนำมาให้ด้วยตนเอง

เมื่อเขาเห็นสินค้าสองชิ้นที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ เจี่ยงจงก็เอ่ยขึ้นว่า “มีที่ใดทำได้ไม่ดีหรือไม่ขอรับ?”

“ตู้เสื้อผ้าสองหลังนี้ เจ้าคิดว่าหลังไหนดีกว่า?” มู่ซืออวี่ถาม

เจี่ยงจงเคาะบนบานประตู เดินไปรอบ ๆ หนึ่งครั้ง สุดท้ายจึงพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“หลังนี้ไม่ใช่ที่ข้าทำ ถึงแม้สีของไม้ดู ๆ ไปแล้วจะต่างกันไม่มาก แต่ไม่ใช่ไม้ชนิดเดียวกัน ตู้เสื้อผ้าในร้านเราป้องกันแมลง อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ แต่ตู้เสื้อผ้าทางซ้ายไม่มี นอกจากนี้สินค้าร้านของเราในมุมลับจะมีลวดลายเฉพาะของร้านเราสลักอยู่ตามที่อาจารย์บอกเอาไว้ แต่หลังทางซ้ายไม่มีขอรับ”

“เจ้าคิดว่าคุณภาพของสินค้าเลียนแบบนี้เป็นอย่างไร?”

“นอกจากเป็นไม้ธรรมดาทั่วไปแล้ว อย่างอื่นพอใช้ได้ขอรับ ข้ารู้สึกว่าคนที่ทำสินค้าชุดนี้ออกมานั้นพอมีพรสวรรค์อยู่บ้างจริง ๆ” เจี่ยงจงตอบตามจริง

“ซูอวี้ หากคนของท่านสามารถหาสินค้าชุดนี้ออกมาได้ คิดว่าคงสามารถหาคนที่หลอกลวงเราได้เช่นกัน เรื่องนี้ต้องรบกวนท่านแล้ว” มู่ซืออวี่เอ่ยขึ้น “พวกเราต้องลากคนผู้นี้ออกมาให้ได้”

เรื่องการตามหาคนทำสินค้าลอกเลียนแบบถูกส่งมอบให้เจิ้งซูอวี้ มู่ซืออวี่จึงไม่ไปยุ่งกับเรื่องนี้อีก

ประการแรกคือ นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเมืองซูโจวมากนัก เจิ้งซูอวี้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาพักหนึ่งแล้วย่อมมีเส้นสาย สามารถตรวจสอบได้ง่ายกว่า

ประการที่สองคือ ในเมื่อเจิ้งซูอวี้เป็นผู้รับผิดชอบดูแลสาขานี้ มู่ซืออวี่ก็ไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายให้มาก นางมาที่นี่เพื่อออกแบบเรือนย่อยของจวนจงอ๋อง ไม่ใช่เพื่อมาแบ่งอำนาจของเจิ้งซูอวี้หรือทำให้อีกฝ่ายทำงานลำบาก

เดิมทีนึกว่าเรื่องสินค้าลอกเลียนแบบจะตรวจสอบออกมาได้ง่าย ๆ แต่เจิ้งซูอวี้กลับมาบอกนางว่าคนเหล่านั้นไม่ขายอีกแล้ว คิดจะตามเถาไปหาแตง กลับพบว่าเถานั้นถูกถอนรากถอนโคนไปแล้ว ร่องรอยแม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่เหลือไว้

ยามบ่าย มู่ซืออวี่กำลังตรวจสมุดบัญชีของร้านสาขาย่อย เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกจึงออกไปดู

มีบางอย่างลอยมาทางศีรษะนาง

ทว่าจื่อซูเอามือมาบังไว้ทันที

สิ่งที่ลอยมาเป็นกล่องไม้กล่องหนึ่ง หากกล่องไม้นั่นกระทบศีรษะนาง วันนี้เห็นทีว่าจะเสียโฉมแล้ว

ทั้งร้านตกอยู่ในความวุ่นวาย อีกทั้งคนก่อปัญหายังทุบทำลายข้าวของภายในร้านไม่หยุด

คนงานในร้านกำลังสู้อยู่กับคนก่อปัญหา

“แจ้งทางการ” มู่ซืออวี่หันไปสั่งจื่อเยวี่ยน

จื่อเยวี่ยนยังไม่ได้เดินออกไปสักก้าว ตอนนี้เองคนของทางการก็มาปิดล้อมสถานที่ไว้

“นำตัวไปให้หมด” หัวหน้านักการออกคำสั่ง

เจ้าหน้าที่ทางการหลายคนเข้ามารุมล้อมมู่ซืออวี่และลูกน้องทันที