บทที่ 333 จดหมายจากเฟิงเจิง

ณ เมืองซูโจว

มู่ซืออวี่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน นางยังไม่ทันได้ดื่มชาร้อนสักถ้วย คนรับใช้ก็บอกว่ามีจดหมายจากเมืองฮู่เป่ย นางจึงวางถ้วยชาลงแล้วพูดว่า “รีบเอามาเลย”

จื่อซูถามจากด้านข้าง “อวิ๋นเอ๋อร์หรือนายน้อยฉาวอวี่เป็นผู้เขียนมา?”

“เจ้าลองเดาสิ” มู่ซืออวี่ยกยิ้มขณะอ่านจดหมาย

“บ่าวเดาไม่ออก จื่อเยวี่ยน เจ้าคิดอย่างไร?” จื่อซูถามจื่อเยวี่ยนที่อยู่ด้านข้าง

จื่อเยวี่ยนอมยิ้มแล้วพูดว่า “อวิ๋นเอ๋อร์ไม่สามารถเขียนอักขระได้เยอะนัก ส่วนนายน้อยฉาวอวี่สามารถเขียนได้ แต่ก็ไม่น่าจะยาวมากนัก ไม่น่าจะใช่ทั้งคู่”

รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่ซืออวี่พลันหายไป สีหน้ากลับกลายเป็นลำบากใจ

จื่อซูและจื่อเยวี่ยนมองหน้ากัน

“มีอันใดผิดปกติเกิดขึ้นหรือเปล่าเจ้าคะ?” จื่อเยวี่ยนถาม

“เฟิงเจิงเป็นผู้เขียน” มู่ซืออวี่ตอบ “มีคนแย่งชิงคนในร้านของเราไป”

“ผู้ใดไร้ยางอายถึงเพียงนั้น?”

“จะมีใครหน้าไหนที่ทำเช่นนี้ได้? นอกเสียจากเจิ้งซินเยว่” มู่ซืออวี่พับกระดาษจดหมาย “ข้าต้องเขียนจดหมายกลับไป เฟิงเจิงจะได้ไม่กังวลไปมากกว่านี้”

มู่ซืออวี่เขียนจดหมาย จากนั้นมอบให้จื่อซู แล้วให้นางนำไปส่งให้เซี่ยคุน

‘เรือนกรุ่นฝัน’ ในเมืองฮู่เป่ยมีผู้ช่วยทั้งหมดสี่สิบคน และเด็กฝึกงานอีกสิบสองคน เมื่อนางกลับไป นางจะเลือกเด็กฝึกงานสองสามคนมาสอนทักษะให้ แต่จนถึงตอนนี้ เด็กฝึกงานเหล่านั้นทำได้แค่สัมผัสกับเครื่องมือไม้ธรรมดาเท่านั้น คนที่เป็นผู้นำได้ ยังคงเป็นเด็กฝึกงานเพียงไม่กี่คนที่นางเลือกไว้ก่อนหน้านี้เช่นเฟิงเจิงและหวังต้าชุน

ไม่สำคัญว่าเจิ้งซินเยว่จะต้องการแย่งคนไป นอกจากเฟิงเจิงและหวังต้าชุนแล้ว มู่ซืออวี่ก็ไม่ได้กลัวเสียเด็กฝึกงานและเพื่อนคนอื่น ๆ ไป ต่อให้เฟิงเจิงและหวังต้าชุนจะถูกแย่งตัวไป นางก็ไม่กังวลเช่นกัน เพราะนางมีอำนาจมากพอที่จะจัดการ

“ซืออวี่” เจิ้งซูอวี้เดินเข้ามาจากด้านนอก “สินค้าของเราไม่เพียงพอ”

“สินค้าใด?”

“ไม่นานมานี้ ข้าซื้อไม้ชุดหนึ่งจากตระกูลฉิน จ่ายเงินมัดจำไปแล้ว ทว่าวันนี้เราได้รับแจ้งว่าเรือสินค้าอับปางลง ทางนั้นไม่สามารถส่งมอบได้” เจิ้งซูอวี้นั่งลงข้าง ๆ ขณะพูดอย่างหงุดหงิด

“เรื่องเป็นเช่นนี้เอง” มู่ซืออวี่ถามต่อ “แล้วนอกจากตระกูลฉินแล้ว มีตระกูลอื่นที่มีสินค้านี้หรือไม่?”

“ไม้จันทน์แดงค่อนข้างหายาก ตระกูลฉินเป็นพ่อค้าไม้รายใหญ่ที่นี่ ครอบครัวของพวกเขาผลิตสิ่งนี้มาสามชั่วอายุคน นั่นเป็นเหตุผลที่เราร่วมมือกับพวกเขาตั้งแต่แรก เรากำลังให้บริการจงอ๋อง ทุกขั้นตอนจึงต้องทำให้ดีที่สุดและต้องมีปริมาณมากพอ พ่อค้ารายย่อยเจ้าอื่นไม่อาจตอบสนองความต้องการของเราได้เลย”

“มีพ่อค้าไม้รายอื่นอยู่แถวนี้หรือไม่?”

“ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“ก่อนอื่นท่านต้องสอบถามเรื่องเรือสินค้าของตระกูลฉินอับปางก่อน เราลงนามในข้อตกลงกับพวกเขา และตอนนี้พวกเขาผิดสัญญา พวกเขาต้องให้วิธีแก้ปัญหากับเรา ข้าจะส่งคนไปค้นหาว่ามีพ่อค้าไม้รายใหญ่รายอื่นอยู่หรือไม่ เดี๋ยวข้าจะใช้นกพิราบส่งจดหมาย บอกให้เฟิงเจิงนำสินค้ามาให้ข้า เมืองฮู่เป่ยเป็นดินแดนของเรา ง่ายต่อการหาสินค้า”

“ดี”

การขนส่งไม้มาจากเมืองฮู่เป่ยนั้น ประการแรกคือปริมาณค่อนข้างเยอะ เฟิงเจิงต้องใช้เวลาสองสามวันในการจัดเตรียมแล้วจึงนัดคนให้นำมาส่ง ใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือนจึงจะได้รับสินค้า

นี่คือวิธีแก้ที่ดีที่สุดที่นางต้องทำ

แต่ถ้าต้องการดำเนินการก่อสร้างเลย วิธีที่ดีที่สุดคือต้องมีวิธีอื่น

ณ โรงไม้ตระกูลฉิน เมื่อเจิ้งซูอวี้เข้ามา ก็พบว่าคนงานหลายคนในร้านส่วนใหญ่เป็นหน้าใหม่ ดูเหมือนว่าตระกูลฉินจะมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีครั้งใหญ่

“เถ้าแก่ของพวกเจ้าอยู่หรือไม่?”