บทที่ 339 ร่วมมือกับตระกูลฉิน

“เลือดเสือ”

มู่ซืออวี่ถอนหายใจ

“ข้าอาจจะไม่ถูกกับเสือก็ได้”

เจิ้งซูอวี้ตกใจมาก นางรีบวิ่งไปหลังฉากกั้นห้อง มองมู่ซืออวี่ที่กำลังเอนกายอยู่ตรงนั้นแล้วถามว่า “เสือมาจากที่ใด ที่นี่ไม่ใช่หุบเขาหรือกลางป่าลึก จะเผชิญหน้ากับสัตว์ดุร้ายเช่นนั้นได้อย่างไร?”

“จวนจงอ๋อง” มู่ซืออวี่เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเหนื่อยล้า

เจิ้งซูอวี้เงียบไปทันที

นางตื่นตระหนกจนลืมไปว่ามีจงอ๋องที่ไม่ใช่คนปกติอยู่ด้วย

“แล้วท่านไม่เจ็บเลยหรือ?”

“ไม่หรอก นี่มันเลือดเสือ”

“ดีแล้ว ไม่สิ ดีตรงไหนกัน เสือตายแล้วหรือ? ผู้ใดฆ่ามัน จงอ๋องไม่ได้ทำให้ท่านเดือดร้อนใช่หรือไม่?” เจิ้งซูอวี้ถามคำถามหลายข้อติดต่อกันอย่างกังวล

“เสือถูกจงอ๋องฆ่า เขาไม่ได้ทำให้ข้าเดือดร้อน ไม่ต้องกังวล”

เมื่อเจิ้งซูอวี้รู้สึกโล่งใจแล้ว นางก็กลับออกไปนั่งดื่มชาด้านนอกแล้วรอให้มู่ซืออวี่อาบน้ำเสร็จ

หลังจากดื่มชาไปหนึ่งถ้วย มู่ซืออวี่ก็เดินออกมาพลางคาดเอวไปด้วย

“เห็นท่านหน้าตาแจ่มใส เป็นเพราะมีสินค้าในคลังแล้วใช่หรือไม่?”

เจิ้งซูอวี้เปลี่ยนใบชาใหม่ หลังรินชาใส่ถ้วยแล้วก็ส่งสัญญาณให้มู่ซืออวี่มานั่งดื่มชาตรงข้ามนาง

“ข้าออกโรงเองทั้งที จะให้ท่านผิดหวังได้อย่างไร ว่าแต่เฟิงเจิงแจ้งข่าวอะไรมาหรือไม่ หากไม่ได้แจ้ง ก็ส่งข่าวไปให้เขาว่าไม่ต้องเตรียมการแล้ว”

“เดี๋ยวข้าจะขอให้พี่ใหญ่เซี่ยส่งจดหมายไปแจ้งทีหลัง แต่อาจจะเริ่มดำเนินการแล้ว”

“นายน้อยฉินได้ให้ข้อเสนอขอความร่วมมือ ข้าคิดว่ามันน่าจะเป็นไปได้ ท่านลองคิดดูว่าจะร่วมมือกับพวกเขาหรือไม่”

เจิ้งซูอวี้อธิบายข้อเสนอของฉินเหวินหานให้มู่ซืออวี่ฟัง

มู่ซืออวี่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไรจึงพูดว่า “เขาต้องการเป็นตัวแทนจำหน่ายของเรา”

“ตัวแทนจำหน่ายคืออะไร?” เจิ้งซูอวี้ไม่เข้าใจเพราะไม่เคยได้ยินคำนี้

“เขาต้องการให้เราขายสินค้าในมือของเราให้พวกเขา นายน้อยช่างคิด ตระกูลฉินของพวกเขาทำธุรกิจค้าไม้ แม้ว่าจะมีความมั่นคงมาก แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ขยับขยายหาช่องทางใหม่ หากพวกเขามาเป็นตัวแทนจำหน่ายของเรา เราก็ขายสินค้าให้เขา ไม่เพียงแต่พวกเขาจะทำเงินได้เท่านั้น แต่ธุรกิจของเรายังขยายตัวได้อีกมากด้วย ความจริงแล้วข้าไม่มีปัญหาหรอก เราสองคนเป็นผู้หญิง หากจะขยายสาขาก็เปิดได้มากที่สุดไม่กี่สาขาเท่านั้น ทั้งยังไม่มีทางขยายตลาดสินค้าไปทางใต้เหนือแม่น้ำใหญ่ได้ ในเมื่อตระกูลฉินมีอำนาจทางนี้อยู่แล้ว พวกเราก็สามารถใช้ประโยชน์จากพวกเขาเถอะ”

“เช่นนั้นแสดงว่าท่านยอมตกลงหรือ?”

“ตกลงสิ! เพียงแต่ต้องคุยกันเรื่องการจัดสรรปันส่วนกำไรกันอีกที”

“ดีมาก น่ายินดีที่ได้ร่วมมือกับคนฉลาด ข้าเองก็เคยสู้กับเจิ้งซินเยว่ ทั้งยังเอาชนะนางได้ทุกครั้ง แต่… ช่างเถอะ ตอนนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรแล้ว อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็มีชีวิตดีแล้ว”

มู่ซืออวี่มองหน้าเจิ้งซูอวี้

หากนางไม่พบวี่แววของความโศกเศร้าในดวงตาของอีกฝ่าย บางทีประโยคที่ว่า ‘อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็มีชีวิตดีแล้ว’ คงจะน่าเชื่อถือมากกว่านี้

เจิ้งซูอวี้อาจไม่ใส่ใจคนตระกูลเจิ้งเหล่านั้น แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ใส่ใจพ่อแท้ ๆ ของตน

“หากท่านร่ำรวยขึ้น เขาจะต้องเสียใจ เขาจะร้องไห้ ขอให้ท่านยอมนับญาติกับเขาแน่นอน” มู่ซืออวี่ปลอบโยน

“ใช่ เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะไม่สนใจเขาแล้วปล่อยให้เขาเสียใจไปตลอดชีวิต”

เจิ้งซูอวี้รู้ว่าพ่อของนางมีทายาทคนใหม่แล้ว บางทีอาจจะเป็นลูกชายที่เขาตั้งตารอมานาน แล้วเขาจะยังอยากนับญาตินางได้อย่างไร

แม้ว่านางจะร่ำรวย และทำธุรกิจใหญ่กว่าธุรกิจของตระกูลเจิ้ง แต่เขาก็คงไม่เสียใจ เพราะตระกูลเจิ้งถือเป็นตระกูลที่ร่ำรวยอยู่แล้ว ไม่ได้ต้องการเงินมากนักหรอก ฉะนั้นในสายตาของเขา การได้ลูกชายย่อมสำคัญที่สุด

นางยังมีน้องสาวคนเล็กคอยปลอบโยน นางไม่อาจปล่อยให้น้องสาวคนเล็กกังวลได้

ตอนที่เจิ้งซูอวี้ตัดสินใจออกจากตระกูลเจิ้ง นางก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเจิ้งอีกแล้ว หากไม่ใช่เพราะวิญญาณของเจิ้งซินเยว่ตามมาหลอกหลอน นางคงมีชีวิตที่มีความสุขอย่างที่นางต้องการ และคงจะจำสกุลเจิ้งไม่ได้เสียด้วยซ้ำ