บทที่ 349 จงอ๋องกับเหวินอี้

จื่อเยวี่ยนเทน้ำชาส่งให้เหวินอี้

มู่ซืออวี่เลือกเก้าอี้ที่นั่งสบายมาตัวหนึ่งแล้วนั่งลง ส่วนจื่อซูและจื่อเยวี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ นาง

เหวินอี้เริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับจงอ๋องให้พวกเขาฟัง

เป็นที่ทราบโดยทั่วกันว่าจงอ๋องเป็นโอรสมังกร เกิดจากสตรีจากหอนางโลม แต่ไม่มีใครรู้ว่าเดิมทีนางเป็นคนจากตระกูลขุนนาง ทว่าโชคชะตาไม่ยุติธรรม จักรพรรดิทรราชคนหนึ่งทำให้นางตกต่ำจนต้องมาอยู่ในหอนางโลม

มารดาของเหวินอี้และมารดาของจงอ๋องเป็นพี่สาวน้องสาวกัน

“ครอบครัวมารดาของข้าตกอับจนต้องมาอยู่ที่หอนางโลม จักรพรรดิทรราชคนนั้นไม่ยอมปล่อยพวกเขาสองพี่น้อง ผ่านไปสักพักท่านน้าของข้าก็ให้กำเนิดจงอ๋องออกมา ทันทีที่เด็กคลอดก็ถูกป้อนยาพิษ ส่วนข้า ท่านแม่ปกป้องข้า ปกปิดเรื่องที่นางตั้งครรภ์ สุดท้ายจึงคลอดข้าออกมาในหมู่บ้านแร้นแค้นแห่งหนึ่ง เพื่อช่วยจงอ๋อง ท่านน้าของข้าพยายามค้นหาวิธีแก้พิษทุกหนทาง ท้ายที่สุดจึงได้รับเทียบยาจากหมอพิษคนหนึ่ง…”

เหวินอี้ไม่พูดต่อ

มู่ซืออวี่พลันเศร้าขึ้นมา นางเอ่ยถามไปว่า “หรือที่พี่ใหญ่เซี่ยบอกจะเป็นเรื่องจริง พวกเขาใช้เจ้าข่มพิษให้เขาหรือ?”

“เทียบยาบอกไว้ว่าต้องให้ญาติสนิทเป็นคนนำตัวยา ข้าจึงเป็นมนุษย์พิษ ทุกครั้งที่พิษกำเริบ เขาต้องดื่มเลือดข้าหนึ่งถ้วย แรกเริ่มเดิมทีอาการกำเริบเพียงหนึ่งครั้งต่อปี ต่อมาก็เป็นสองครั้งต่อปี สามครั้งต่อปี…” เหวินอี้กำมือแน่น “บัดนี้กลายเป็นหนึ่งครั้งต่อเดือน”

“ถึงแม้จะต้องใช้คนใกล้ชิดเป็นตัวนำยา เหตุใดต้องเลือกท่าน?” จื่อซูถาม

“เพราะข้าเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุด” เหวินอี้เอ่ย “ทั้งท่านน้าและท่านแม่ร่างกายไม่แข็งแรง ไม่อาจทนรับพิษหลายชนิดเพียงนั้นได้ ข้ายังเยาว์วัย อยู่ในช่วงที่เหมาะที่สุดในการเปลี่ยนเป็นมนุษย์พิษ”

มู่ซืออวี่มองใบหน้าซีดเซียวของเหวินอี้

ตอนแรกคิดว่าเป็นโรคพร่องติดตัวมาตั้งแต่เกิด กลับกลายเป็นว่าต้องทนแบกรับความไร้มนุษยธรรมมานานปี หลังจากได้ยินเรื่องราวนี้ เธอไม่รู้ว่าควรยกย่องความรักใคร่กลมเกลียวของมารดาพวกเขา ที่แม้กระทั่งลูกชายของตนก็สามารถสละได้ หรือสงสารสิ่งที่เหวินอี้ต้องเผชิญเรื่องนี้กันแน่

ตอนที่ได้พบกับเหวินอี้เป็นครั้งแรก เขาดูราวกับอดอยากมาหลายวัน เขาต้องหนีออกมาจากจวนจงอ๋องเป็นแน่!

ต่อมามีเจ้าหน้าที่ค้นหาคนไปทั่วทุกแห่ง แสดงว่าคนคนนั้นก็คือเหวินอี้ ตอนนั้นนางไม่ได้คิดอะไร หากรู้ว่าผู้ที่จงอ๋องค้นเป็นใคร บางทีนางอาจจะไม่พาตัวเขาไป

“พี่ใหญ่เซี่ยบอกว่ายังพอมีหนทาง บางที…”

“หมอที่ท่านน้าพบตายไปนานแล้ว ตอนนี้ยังมีใครแก้ปัญหาของพวกเราได้อีก? ข้าเพียงแค่ยื้อเวลาออกไปไม่ให้จงอ๋องทำร้ายพวกท่านเท่านั้น แต่จงวางใจ ข้าจะไม่ให้เขาทำร้ายพวกท่าน”

“ข้าเชื่อใจพี่ใหญ่เซี่ย เขาไม่เหมือนคนที่เอ่ยคำพูดเลื่อนลอยออกมา ถึงแม้เขาจะหาไม่พบ แต่เขาจะไม่ยอมแพ้ หากมีคนสามารถเตรียมพิษที่ยับยั้งพิษนี้ได้ เช่นนั้นก็สามารถถอนพิษได้”

แต่คงไม่ได้ง่ายดายเพียงนั้น

“ข้ามีคำถามหนึ่งเจ้าค่ะ” จื่อซูถามด้วยความสงสัย “มารดาของท่านอ๋องและคุณชายยังมีชีวิตอยู่หรือ?”

“ท่านแม่ของข้าไม่อยู่มาสองสามปีแล้ว” เหวินอี้ตอบ “ส่วนท่านน้าของข้า ข้าไม่รู้ นางหายตัวไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเรื่องราวระหว่างเหวินอี้และจงอ๋อง มู่ซืออวี่จู่ก็พอเข้าใจว่าเหตุใดจงอ๋องจึงกลายเป็นเช่นนี้

ความเหี้ยมโหดของจงอ๋องมีต้นเหตุจากก้นบึงจิตใจของเขามากน้อยเพียงใด มีต้นเหตุจากพิษในร่างกายของเขามากแค่ไหน และมีกี่ส่วนที่ทำให้คนสูงศักดิ์ในเมืองหลวงเหล่านั้นคลายความหวาดระแวงในตัวเขา บางทีอาจมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้

“ท่านหมอมาแล้วขอรับ” เจี่ยงจงที่อยู่ข้างนอกพูดขึ้น “สะดวกให้ท่านหมอเข้าไปตอนนี้ไหมขอรับ?”

“เข้ามาเถอะ” มู่ซืออวี่กล่าว

ท่านหมอพันแผลให้เหวินอี้

จากนั้นมู่ซืออวี่ก็พาสาวใช้สองคนกลับที่พัก

ภายในรถม้า จื่อซูและจื่อเยวี่ยนยังคงถอนหายใจให้กับชะตาชีวิตของเหวินอี้

“เป็นองค์ชายเช่นกัน บางคนอยู่ดีกินดีในพระราชวัง บางคนลำพังจะรักษาชีวิตไว้ยังยากเย็น บางคนไม่แม้กระทั่งได้ชื่อว่าเป็นองค์ชาย” จื่อเยวี่ยนเอ่ยขึ้น “โชคชะตาช่างเล่นตลกกับชีวิตคนจริง ๆ”

เมื่อกลับไปถึงที่พัก มู่ซืออวี่ก็เอ่ยกับคนเฝ้าประตู “หากพี่ใหญ่เซี่ยกลับมาให้มารายงานข้า”

“ขอรับ ฮูหยิน”

เซี่ยคุนไม่ปล่อยให้นางต้องรอนาน ไม่นานก็กลับมา

ไม่จำเป็นต้องรอให้คนเฝ้าประตูมารายงานมู่ซืออวี่ เขาตรงมาหานางทันที

“ฮูหยินอยากถามเรื่องพิษในกายจงอ๋องและคุณชายเหวินกระมัง”