บทที่ 357 เวลาผ่านไปเร็วยิ่งนัก

“ข้ากลับมาเอาของ” อันอี้หางกล่าวจบ เขาก็เอ่ยกับอันอวี้ “พี่จะส่งเจ้ากลับ”

“ไม่ต้องล่ะ ท่านพี่” นางส่ายหัว “ข้ากลับเองได้”

อันอี้หางไปส่งน้องสาวที่ประตู แล้วกล่าวว่า “ภายหน้าหากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก เจ้าส่งคนมาเรียกข้าที่สำนักบัณฑิตก็พอ แล้วข้าจะมาเอง”

“เดี๋ยวท่านก็ต้องสอบขุนนางแล้ว เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ข้าไม่อยากให้ท่านมาพะวง ท่านวางใจเถอะ ข้าไม่คิดเล็กคิดน้อยแล้ว”

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำเรื่องโหดร้ายอะไรอีก อันอวี้ก็ไม่สนใจแล้ว นางไม่ใช่แม่นางน้อยที่ถูกจูงจมูกง่าย ๆ อีกแล้ว

“น้องเขยดูแลเจ้าได้ดียิ่งนัก” อันอี้หางเอ่ย “พี่วางใจแล้ว”

หลังจากอันอวี้จากไป อันอี้หางก็กลับไปที่ห้องของอวี้ซื่อ เขากล่าวนิ่ง ๆ ว่า “ท่านแม่ ต่อไปหากท่านต้องการสิ่งใดก็ให้มาหาข้า ไม่ต้องไปรบกวนน้องสาวข้า นางแต่งออกไปแล้ว นางมีชีวิตของนางแล้ว”

“นางเป็นลูกสาวข้า ต่อไปจะไม่ติดต่อกับข้าแล้วหรือ?” คนเป็นแม่รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

“หากท่านยังเป็นเช่นนี้ รังแต่จะทำให้นางหมดเยื่อใยเสี้ยวสุดท้ายกับครอบครัว นางเป็นลูกสาวของท่าน ไม่ใช่คนรับใช้ที่ท่านสั่งอะไรก็ต้องทำตาม”

…

อันอวี้กลับไปยังร้านสาวทอผ้า

ฟ่านอวี๋ประหลาดใจ “เหตุใดเจ้ากลับมาแล้วเล่า? อาการของแม่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

“นาง…” อันอวี้หลุบตาลง “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อาจารย์ ข้ามาสายไปพักหนึ่ง ดังนั้นวันนี้ข้าจะกลับช้าเสียหน่อย ข้าจะต้องตามทันอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

ฟ่านอวี๋เห็นอันอวี้มีเรื่องหนักใจก็อดที่จะกังวลไม่ได้

ลู่จื่ออวิ๋นดึงแขนเสื้อฟ่านอวี๋ “อาจารย์ไม่ต้องเป็นกังวลนะเจ้าคะ แม่ของน้าอันมักจะวุ่นวายอยู่เรื่อย ครั้งนี้นางอาจโกหกน้าอันตามเคย ไม่ต้องสนใจนางหรอกเจ้าค่ะ”

“เด็กคนนี้ช่างลำบากจริง ๆ” ฟ่านอวี๋พูดขึ้น

“เดิมทีเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้มีท่านลุงเซี่ยที่รักนางแล้ว นางไม่เป็นทุกข์แม้แต่น้อย” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว

“เจ้านี่นะ อายุยังน้อย เหตุใดจึงมีความคิดมากมายเช่นนี้” ฟ่านอวี๋บีบแก้มของลู่จื่ออวิ๋น “งานที่ได้รับมอบหมายวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง? นำมาให้ข้าดูซิ”

ลู่จื่ออวิ๋นหัวเราะคิกคักแล้ววิ่งกลับไปยังกรอบผ้าที่ตนกำลังปักอย่างรวดเร็ว

“อาจารย์” ฮั่วอวิ๋นซิ่วในฐานะศิษย์คนโตของฟ่านอวี๋ นางติดตามฟ่านอวี๋ไปยังที่ต่าง ๆ มามากมาย

แน่นอนว่านางรับรู้หลาย ๆ เรื่องของอาจารย์

ในมืออวิ๋นซิ่วตอนนี้ถือผ้าสองพับไว้

“นี่เป็นผ้าที่ท่านอาจารย์เหวินให้มาเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์เหวินกล่าวว่า เขามีสหายที่ทำการค้าเกี่ยวกับผ้า ไม่นานมานี้จึงได้รับผ้าหายากมาหลายพับ นี่เป็นตัวอย่างที่เขานำมาให้อาจารย์ดูเจ้าค่ะ”

ฟ่านอวี๋รับมาด้วยรอยยิ้ม ความอ่อนโยนปรากฏในแววตาของนาง

“ขอบคุณเขาหรือยัง?”

“ขอบคุณแล้วเจ้าค่ะ”

“อืม”

นางลูบผ้าเหล่านั้นอย่างทะนุถนอม

ฮั่วอวิ๋นซิ่วมองฟ่านอวี๋อย่างเป็นกังวล

ในฐานะคนนอก ฮั่วอวิ๋นซิ่วรู้สึกว่าไม่ควรค่าที่ฟ่านอวี๋จะทำเช่นนี้

เหตุใดนางต้องมาเสียเวลาหลายปีให้กับบุรุษที่ไม่รู้จักความรักระหว่างชายหญิงเช่นเขา เห็นได้ชัดว่านางสามารถมีชีวิตที่สุขสบายได้ ไม่ใช่ชีวิตที่มองไม่เห็นอนาคตเช่นนี้

การสอบฤดูใบไม้ร่วงเดือนแปดเวียนมาถึง ลู่เซวียนและอันอี้หางต่างก็เป็นหนึ่งในผู้เข้าสอบ

เพื่อที่จะได้ดูแลลู่เซวียนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ลู่อี้จึงให้จือเชียนคอยติดตามน้องชายเขาเพื่อดูแลเรื่องที่จำเป็นทั่วไป

ฉู่หลิงมองลู่เซวียนขึ้นไปบนรถม้าและรีบยัดยันต์แผ่นหนึ่งใส่มือเขา “ข้าไปที่วัดเพื่อขอสิ่งนี้มาเชียวนะ เจ้าพกติดตัวเอาไว้”

“ขอบคุณสหายฉู่” ลู่เซวียนกล่าว “ตอนที่ข้าไม่อยู่ เจ้าก็อย่าไปสนใจคนในสำนักบัณฑิตเหล่านั้นเล่า”

“ข้ารู้แล้วน่า” ฉู่หลิงเอ่ยรับ “ข้าไม่ได้โง่นะ คนที่พูดจาเรื่องเจ้าเสีย ๆ หาย ๆ ตอนนี้ก็มีไม่มากแล้ว ขอแค่เพียงพวกเขาไม่มายุ่งกับข้า ข้าก็จะไม่วุ่นวาย ข้าว่าง่ายใช่หรือไม่?”

อันอี้หางและลู่เซวียนเดินทางไปด้วยกัน

อวี้ซื่อดึงอันอี้หางไปกล่าวกำชับเรื่องต่าง ๆ ราวหนึ่งพันเรื่องได้

เซี่ยคุนและอันอวี้ก็อยู่ข้าง ๆ เช่นกัน

หลังจากรถม้าของพวกเขาเคลื่อนออกไป อวี้ซื่อหันกลับมาก็พบว่าเซี่ยคุนได้พาอันอวี้กลับไปแล้ว