บทที่ 418 ก่อนส่งมอบตำแหน่ง

เรื่องนี้นับได้ว่าได้ข้อสรุปแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะเอ่ยอะไรอีกต่อไป

ลู่อี้ปล่อยเวินเหวินซงไว้ตามลำพัง ทั้งสองคนพูดคุยอยู่ในห้องเป็นเวลานาน เมื่อเขาออกมาอีกครั้ง สีหน้าของเวินเหวินซงก็ผ่อนคลายลงไปมากแล้ว

เมื่อเวินเหวินซงกลับมาถึงบ้าน คนรับใช้ของเขารายงานว่า ‘นายน้อยโจวมาแล้ว’

“เชิญเข้ามาเร็วเข้า”

โจวป๋อเหวินเดินกรุยกรายตามบ่าวรับใช้ของเขาเข้ามา ราวกับเห็นที่นี่เป็นบ้านของตนเอง ประหนึ่งมีสายสัมพันธ์พี่น้องกับเวินเหวินซงอย่างแน่นแฟ้น

“ได้ยินว่าใต้เท้าลู่กลับมาแล้ว” โจวป๋อเหวินนั่งลงข้าง ๆ เวินเหวินซง

“ข่าวสารของสหายโจวช่างดียิ่ง หรือว่าที่ศาลาว่าการของเรามีคนของท่าน?” เวินเหวินซงแย้มยิ้ม ทว่าดวงตากลับไร้ร่องรอยของความอบอุ่น

โจวป๋อเหวินสะบัดมือ “ที่ไหนกัน คนของข้าเผอิญเห็นรถม้าของใต้เท้าลู่เข้าเมืองมาพอดีน่ะสิ พวกเราทำการค้า ย่อมต้องสอดส่ายสายตาดู หูก็ต้องฟังรอบด้าน”

“สหายโจวช่างล้ำลึก” เวินเหวินซงรินชาจอกหนึ่ง “ดื่มชาเถิด”

“ดื่มชาย่อมได้ ทว่า…” โจวป๋อเหวินโน้มตัวไปใกล้ ๆ เวินเหวินซง “ใต้เท้าลู่กลับมาแล้ว เช่นนั้นการค้าของเรา… คงไม่กระทบอะไรใช่หรือไม่?”

เวินเหวินซงกระดิกนิ้วเรียกโจวป๋อเหวิน “ท่านเข้ามาใกล้ ๆ ข้ามีอะไรจะบอกกล่าวท่าน”

โจวป๋อเหวินโน้มตัวเข้าไปอย่างตื่นเต้น “อะไรหรือ?”

“ใต้เท้าลู่ไปเมืองหลวงครานี้…”

สายตาของโจวป๋อเหวินสว่างวาบขึ้นมา “จริงหรือ? ท่านกำลังจะได้เป็นนายอำเภอแล้วหรือ?”

เวินเหวินซงโบกพัดในมือตน สีหน้าอิ่มเอมใจราวกับกำลังบอกว่า หลอกท่านแล้วจะมีประโยชน์อะไร

“ดียิ่งนัก สหายเวิน”

โจวป๋อเหวินคุยกับเวินเหวินซงอีกพักหนึ่ง จากนั้นจึงรุดกลับไปที่บ้าน

โจวฟู่กุ้ยอยู่ที่บ้านพอดี เมื่อเห็นสีหน้าท่าทีตื่นเต้นของโจวป๋อเหวิน เขาจึงกล่าวด้วยสีหน้ารังเกียจ “ตราบใดที่ฟ้ายังไม่ถล่มทลายลงมา ไม่จำเป็นต้องร้อนรนปานนั้น เกิดอะไรขึ้น?”

“ท่านพ่อ ใต้เท้าลู่จะได้เข้าไปเป็นขุนนางในเมืองหลวงแล้ว ปลัดอำเภอเวินที่ข้าสาบานเป็นพี่น้องด้วย เดี๋ยวก็จะได้เป็นนายอำเภอแล้ว” โจวป๋อเหวินเอ่ยไปยิ้มไป “ครานี้สายตาอันกว้างไกลของข้าแม่นยำหรือไม่?”

“ไม่เลวเลย!” โจวฟู่กุ้ยกล่าวชมเชย “ในที่สุดก็จับจุดได้เสียที”

“เช่นนั้นการค้าของพวกเรา…”

โจวฟู่กุ้ยลังเลไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นก็ให้ใต้เท้าเวินเข้าร่วม”

ใต้หล้ามีผู้ทำการค้ามากมาย ทุกคนล้วนต้องการร่ำรวย ทว่าร่ำรวยไม่เพียงขึ้นอยู่กับโชคเท่านั้น ยังขึ้นอยู่กับเล่ห์เหลี่ยมลูกไม้อีกด้วย

โจวฟู่กุ้ยยามเยาว์วัยกอดต้นขาถูกคนจึงทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า บัดนี้มีโอกาสมาวางกองตรงหน้าอีกครั้ง แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ปล่อยไปง่าย ๆ ขอแค่เพียงพวกเขาคว้าโอกาสครั้งนี้ไว้ได้ บางทีอาจพาตระกูลโจวขึ้นไปอีกระดับ

หลายวันต่อมา เวินเหวินซงส่งข้อมูลกิจการของตระกูลโจวให้ลู่อี้

“รวบแหเลยหรือไม่ขอรับ?”

“รวบ” หลังจากอ่านดูแล้วลู่อี้จึงกล่าวอย่างนิ่งขรึม “เพิ่งผ่านพ้นฤดูหนาว ชีวิตของราษฎรไม่ง่ายเลย ควรแก่การฆ่าหมูรับปีใหม่แล้ว”

‘หมู’ ตัวนี้คือผู้ใด ทุกคนล้วนเข้าใจตรงกัน

กิจการของตระกูลโจวฉากหน้าดูเหมือนใสสะอาด

ทว่าภายในกลับมีเรื่องราวดำมืดมากมาย…