บทที่ 421 เกมหมากรุกกระดานใหญ่

เดิมทีโจวป๋อเหวินคุกรุ่นไปด้วยความไม่พอใจและความโกรธ ทว่าตอนนี้กลับมลายหายไปหมดสิ้นแล้ว

หลังจากเวินเหวินซงพาโจวป๋อเหวินเข้ามาข้างใน อันดับแรกเขาให้บ่าวรับใช้นำเตาอุ่นมือมาเพิ่มความอบอุ่นกับมือเขาเสียก่อน จากนั้นจึงให้บ่าวรับใช้นำเตาถ่านเข้ามาเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับห้อง

“มีเรื่องอะไรหรือ?” เวินเหวินซงอังมืออยู่หน้าเตาถ่าน “ถึงแม้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ท่านก็ไม่จำเป็นต้องมายืนรออยู่อย่างโง่เขลาเช่นนั้น เพียงแค่ส่งคนส่งข่าวมาก็พอแล้ว”

“ท่านพ่อของข้าถูกนักการจับไปแล้ว ท่านรู้หรือไม่?” โจวป๋อเหวินเมาอย่างหนัก แต่กลับถูกคนปลุกขึ้นมาให้ไปหาคน ต้องลมหนาวเย็นที่พัดผ่านอยู่ด้านนอกเป็นเวลานาน ตอนนี้ศีรษะของเขาปวดขึ้นเป็นเท่าทวีคูณแล้ว

เวินเหวินซงประหลาดใจ “จริงหรือ?”

“แน่นอน” โจวป๋อเหวินขมวดคิ้ว “ท่านไม่ใช่นายอำเภอคนต่อไปหรือ?”

“ถึงแม้ท่านจะกล่าวเช่นนี้ แต่ข้าก็ยังไม่ได้เข้ารับตำแหน่งหรอก” เวินเหวินซงกล่าว “วันนี้ข้าออกไปแต่เช้าตรู่ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดท่านพ่อของท่านถูกจับเล่า?”

“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน” โจวป๋อเหวินตอบ “เมื่อครู่ข้ายังอยู่ในเรือนวสันต์ ท่านแม่ส่งคนมาหาข้า บอกว่าท่านพ่อถูกจับแล้ว ข้ายังคงสับสนอยู่”

“ผู้ใดจับเขาไป?”

“ข้าไม่อยู่ที่จวน ข้าไม่รู้!”

เวินเหวินซงตะโกนออกไปข้างนอก “ใครก็ได้ เข้ามา!”

นักการคนหนึ่งเดินเข้ามา เวินเหวินซงจึงสอบถามเรื่องโจวฟู่กุ้ย

นักการอธิบายทุกอย่างออกมาตามตรง

“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าออกไปก่อนเถอะ!” เวินเหวินซงสะบัดมือ

ทันทีที่นักการออกไป เขาจึงเอ่ยต่อ “คนที่จับเขาไปคือต้าหนิว นั่นเป็นคนสนิทของใต้เท้าลู่ เชื่อฟังเพียงเขาเท่านั้น กระทั่งคำพูดของข้ายังไม่ฟัง ดูเหมือนจะเป็นคำสั่งของใต้เท้าลู่แล้ว เรื่องนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปยังคงต้องรอใต้เท้าลู่กลับมาเสียก่อน ข้าต้องสอบถามเขาจึงจะรู้ได้”

“ใต้เท้าลู่จะกลับมาเมื่อใด?”

“ตอนนี้ยังไม่ทราบ เขาไปหมู่บ้านไป่หลี่แล้ว ที่นั่นมีหิมะถล่ม สถานการณ์ยังไม่แน่ชัด” เวินเหวินซงตบบ่าโจวป๋อเหวิน “ท่านอย่าร้อนใจไป กลับไปรอฟังข่าวเถิด ใต้เท้าลู่ยังไม่กลับมา เรื่องท่านพ่อของท่านคงยังไม่ไต่สวน จะต้องไม่มีผู้ใดทำอะไรเขาอย่างแน่นอน อย่างน้อยตอนนี้แสดงให้เห็นว่าเขายังปลอดภัย”

“ท่านกล่าวได้ถูกต้อง สหายเวิน ท่านพ่อของข้านั้น ข้าต้องรบกวนท่านดูแลแล้ว”

…

เมื่อจือเชียนกลับมา มู่ซืออวี่กำลังทำปิ้งย่าง นางสอบถามสถานการณ์ทางด้านลู่อี้ จึงได้รู้ว่าลู่อี้ช่วยเหลือคนเอาไว้ได้แล้ว

“ถึงแม้จะช่วยออกมาแล้ว ทว่ายังคงได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้พวกเราต้องส่งสมุนไพรไปที่นั่น” จือเชียนเอ่ย “เดิมทีหมู่บ้านไป่หลี่ก็ห่างไกลจากตัวเมือง ตอนนี้ที่นั่นไม่มีสมุนไพร ทำได้เพียงให้พวกเรารวบรวมสมุนไพรจากในเมืองแล้ว”

“เช่นนั้นเจ้ารีบไปเถอะ!”

หลายวันต่อมา ในที่สุดลู่อี้ก็กลับมา

มู่ซืออวี่ลูบใบหน้าของเขาอย่างเจ็บปวดใจ “ผอมลงไปไม่น้อยเลย”

ลู่อี้คว้ามือของนางไว้ “มีฮูหยินคอยเป็นห่วงเป็นใยข้าเช่นนี้ ภัยครั้งนี้ไม่สูญเปล่าแล้ว”

“เหนื่อยมาหลายวัน ยังมีอารมณ์มาเอ่ยคำหวานอีก ท่านควรพักผ่อนสักหน่อย ใต้ตาของท่านดำมืดไปหมด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าท่านจะด่วนจากไปเสียก่อนน่ะสิ”

ลู่อี้ยังไม่มีเวลาให้พักผ่อน

เขาเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน เวินเหวินซงก็มาหา

เขาดื่มน้ำแกงบำรุงที่มู่ซืออวี่ทำให้เป็นเวลาหลายชั่วยามลงไปไม่กี่อึก แล้วตามเวินเหวินซงออกไป

“ยื้อต่อไปไม่ไหวแล้วหรือ?” ลู่อี้เอ่ยถาม