บทที่ 43 วายร้ายตัวน้อย

มู่ซืออวี่เองก็สงสัยเช่นกัน ที่บ้านของพวกนางมีเงินเหลืออยู่ไม่มาก แม้จะยังคงมีอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากเท่ากับเงินในมือของลู่ฉาวอวี่แน่นอน เช่นนั้นแล้วเขานำเงิน 20 ตำลึงมาจากที่ใด?

ท่ามกลางสายตาแห่งความอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ลู่ฉาวอวี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถุงเงิน

มู่ซืออวี่จ้องมองไปยังถุงเงินนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

ถุงเงินขยับได้ หรือจะมีสิ่งใดอยู่ในนั้น?

“เอามา!” กงซื่อเอื้อมมือออกมาคว้าไว้ด้วยความตื่นเต้น

ลู่ฉาวอวี่เปิดปากถุง หยิบบางอย่างขึ้นมา ก่อนจะโยนไปทางหวังซื่อ “คว้าเอาเสีย!”

หวังซื่อที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งตกลงบนใบหน้า สิ่งนั้นลื่นไหลเป็นอย่างมาก ที่สำคัญยังสามารถเคลื่อนไหวได้ด้วย

นางไม่สามารถเสแสร้งเป็นผู้ป่วยได้อีกต่อไป หลังจากที่รีบลืมตาขึ้น นางก็กรีดร้องออกมาทันที

“กรี๊ด!! งู!”

กงซื่อและลู่เฉิงเฉวียนตกตะลึง!

และหัวหน้าหมู่บ้านเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น

หวังซื่อที่ป่วยหนักจนดูใกล้ตายกระโดดขึ้นจากเตียง ท่าทางดูเหมือนไม่ใช่ผู้ป่วยอีกต่อไป หากยังมองไม่ออกว่านี่เป็นเพียงเรื่องเสแสร้ง เขาก็คงไม่ได้รับตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านมานานหลายปี

“อ๊าย! งู! งู! อย่าเข้ามา!” หวังซื่อกระโดดลงจากเตียงพลางซ่อนตัวอยู่ด้านหลังลู่เฉิงเฉวียน

ลู่เฉิงเฉวียนเองก็ตกตะลึงไม่น้อย เขาหยิบของแข็งที่ใกล้มือที่สุดก่อนจะขว้างไปยังงูที่กำลังเลื้อยเข้ามา

มู่ซืออวี่จ้องมองลู่ฉาวอวี่ ผู้ก่อความวุ่นวายในครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกผิดอยู่เลยสักนิด

อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงสายตาของมู่ซืออวี่ที่จ้องมองมา เด็กชายจึงมองข้ามไปพลางแสดงท่าทีรังเกียจนางเช่นเดิม

“ไร้สาระ! ไร้สาระเสียจริง!” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวอย่างโกรธเคือง “ลู่เฉิงเฉวียนข้าไว้ใจเจ้ามาก แต่เจ้ากลับตอบแทนความไว้ใจข้าเช่นนี้หรือ? ครอบครัวของเจ้านี่น่ารังเกียจเสียจริง!”

“หัวหน้าหมู่บ้าน เรื่องราวทั้งหมดไม่ได้เป็นเช่นนั้น… ข้า…” ลู่เฉิงเฉวียนอยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้

ครอบครัวเขายากจนเป็นอย่างยิ่ง เมื่อแม่ของภรรยาและภรรยาคิดวิธีการนี้ขึ้นมา ในตอนแรก เขาก็อยากจะหยุดยั้งพวกนาง แต่เมื่อนึกถึงเด็กทั้งสองที่หิวโหยและผอมโซ ในที่สุดเขาก็ยอมทำตาม

เขาบอกตัวเองว่าจะทำเรื่องแบบนี้เพียงครั้งเดียว นับจากนี้จะไม่ทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้อีก

อย่างไรก็ตาม เมื่อถูกเปิดโปงแล้ว ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็ไร้ประโยชน์

เวลานี้เขาพยายามหาช่องว่างเพื่อที่จะแทรกเข้าไปด้านใน

“ฉาวอวี่ เจ้าไม่ควรทำเช่นนี้ เหตุใดจึงเอาสิ่งอันตรายเข้ามาที่นี่?” หัวหน้าหมู่บ้านตำหนิ

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน พวกเขาต้องการเงิน 20 ตำลึง ครอบครัวของเราไม่มีเงินมากถึงเพียงนั้น วันนี้ข้าจับงูตัวนี้ได้ หมายจะนำไปทำน้ำแกงในวันพรุ่งนี้ งูนี้ไม่มีพิษ ข้าไม่สามารถหาเงินมาให้พวกเขาได้ จึงนึกถึงงูตัวนี้ขึ้นมา ว่าจะนำมาแลกเปลี่ยน ทว่าร่างกายของมันลื่นมาก ข้าไม่อาจจับให้อยู่นิ่งได้”

หัวหน้าหมู่บ้านหน้าซีดทันที “นี่เป็นความเข้าใจผิดของข้าเอง เจ้าช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน”

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าต้องขออภัยที่สร้างเรื่องจนทำให้ท่านต้องวุ่นวาย ขอบคุณท่านอย่างยิ่งที่ทำงานหนัก” มู่ซืออวี่กล่าวต่อหัวหน้าหมู่บ้านด้วยแววตาเปี่ยมความรู้สึกผิด “ข้าจะระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้น และจะพยายามไม่สร้างปัญหาให้ท่าน อย่างที่ท่านเห็นในวันนี้ ข้าไม่ได้สร้างปัญหาให้กับผู้ได้ก่อน แต่กลับมีปัญหามาเยือนข้าถึงหน้าประตู”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าอีกต่อไป” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวด้วยความไม่พอใจ “ลู่อี้ เอางูนั้นออกไปเสีย”

ลู่อี้จับงูตัวน้อยใส่ลงไปในถุงแล้วดึงสายมัดให้แน่น ก่อนจะผูกทับอีกหนึ่งชั้นด้วยผ้ารัดเอวของเขา

หัวหน้าหมู่บ้านตำหนิลู่เฉิงเฉวียนและหวังซื่ออยู่พักหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม กงซื่อมาจากหมู่บ้านอื่น และอายุของนางก็ไล่เลี่ยกับหัวหน้าหมู่บ้าน ดังนั้นจึงไม่ง่ายที่จะตำหนินางต่อหน้าคนอื่น หัวหน้าหมู่บ้านจึงทำได้เพียงต่อว่าลู่เฉิงเฉวียนและหวังซื่อเท่านั้น

“ตอนนี้เรื่องราวก็ได้รับการแก้ไขแล้ว พวกเราขอตัวก่อนได้หรือไม่?” ลู่อี้กล่าวอย่างเฉยเมย

“แค่กแค่ก…” มู่ซืออวี่ไอออกมา “แค่กแค่ก… แค่กแค่ก… ดูเหมือนว่าข้าจะเป็นหวัด พ่อของลูกคงต้องพาข้าไปพบหมอแล้ว”