ตอนที่ 439
บทที่ 439 ในเสบียงมีปูนขาว
October 22, 2026
มู่ซืออวี่ตามผู้ติดตามไปยังเรือนเซียวเหยา
ฟ่านหยวนซีนั่งดื่มชาอยู่บนศาลา เสือดาวตัวหนึ่งหมอบอยู่ข้าง ๆ เขา
เมื่อมู่ซืออวี่ปรากฏตัว เสือดาวตัวนั้นก็ลุกขึ้นมาทันที ทั้งยังมองนางอย่างดุร้าย พอฟ่านหยวนซีเตะมัน เสือดาวตัวนั้นจึงยอมนั่งลงอีกครั้ง ราวกับรู้ความนัยของเจ้าของ
“คารวะท่านอ๋อง”
“ข้าเรียกเจ้ามา ไม่ได้ให้เจ้ามาคำนับ” ฟ่านหยวนซีเอ่ยเบา ๆ “นั่งลงพูดคุยเถอะ”
“ขอบคุณท่านอ๋อง”
“จะเข้าเมืองเมื่อไหร่?” ฟ่านหยวนซีเอ่ยถาม “ข้าถามแทนเหวินอี้ เห็นพวกเจ้าเข้ากันได้ดี ตอนนี้เขาอยู่แต่ที่จวนทั้งวัน ไม่ยอมออกไปที่ใด หากเจ้าเข้าเมืองหลวง เหวินอี้ถึงจะมีคนให้พูดคุยด้วย”
“หากคุณชายเหวินเบื่อหน่าย ท่านก็หาเรื่องให้เขาทำสิ” มู่ซืออวี่เอ่ย “ด้วยความสามารถของท่านอ๋อง เพียงแค่ซื้อกิจการสักอย่างให้เขาดูแลนั้นยากมากหรือ?”
“ข้าลองแล้ว เขาไม่สนใจกิจการธรรมดา ๆ เหล่านั้น” ฟ่านหยวนซีเอ่ยต่อ “ข้าเห็นว่าตอนที่เขาทำงานให้เจ้า เขามีความสุขมาก”
“เช่นนั้นข้าก็ช่วยไม่ได้แล้ว” นางยักไหล่ วางท่าทีราวกับอับจนปัญญา “ตอนนี้ข้ายังไปเมืองหลวงไม่ได้ รอข้าไปเมืองหลวงแล้ว จะเชิญเหวินอี้มาเป็นหัวหน้าการเงินให้ข้า”
“ตำแหน่งนั่นคืออะไร?”
“คือผู้จัดการดูแลบัญชีทั้งหมด”
“เจ้าคิดจะให้เขาเหนื่อยตายหรือ?”
“เบื้องล่างมีผู้ทำบัญชีกลุ่มหนึ่งอยู่แล้ว เขาเพียงแค่รับผิดชอบดูแลพวกเขาอีกที และตรวจดูว่าบัญชีมีปัญหาหรือไม่เป็นบางครั้ง ไม่เหนื่อยมากไปหรอก ท่านอ๋องยังมีอะไรจะสั่งอีกหรือไม่?”
“ข้าหิวแล้ว เจ้าไปทำอาหารให้ข้ากินที”
ฝีมือทำอาหารของมู่ซืออวี่เป็นเลิศ ฟ่านหยวนซีเคยได้ทานเพียงไม่กี่ครั้ง จนกระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่ลืมเลือนรสชาตินั้น
นอกจากรสชาติอันโอชะแล้ว อาหารที่นางทำยังมีกรุ่นกลิ่นและรสชาติที่ชวนให้นึกถึงบ้าน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ว่าชั่วชีวิตของเขาหรือเหวินอี้ก็ไม่สามารถคิดฝันออกมาได้
“ท่านอ๋อง ท่าไม่ดีแล้ว…”
หนึ่งในคนของเขาวิ่งเข้ามาพลางตะโกนเสียงดัง
ก่อนที่ฟ่านหยวนซีจะได้เอ่ยปาก คนสนิทก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน “พูดดี ๆ อะไรคือท่านอ๋องท่าไม่ดีแล้ว? เจ้าอยากตายหรือ?”
“มิได้ ๆ ไม่ใช่ท่านอ๋องท่าไม่ดีแล้ว แต่เป็นผู้ประสบภัยเหล่านั้นท่าไม่ดีแล้ว” ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นเอ่ยอย่างกระวนกระวาย “ผู้ประสบภัยคนนั้นนำเสบียงกลับไปทำอาหาร จากนั้นก็ปวดท้องอย่างหนัก ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองซูโจวจึงตกอยู่ในความวุ่นวายโกลาหล ใต้เท้านายอำเภอนำกองกำลังมาดูแล้ว ข้าน้อยจึงรุดมารายงานท่านอ๋องก่อน เชิญท่านอ๋องไปดูสถานการณ์ขอรับ”
“แม่ทัพซูกับใต้เท้าลู่เล่า?”
“พวกเขาก็รุดไปดูแล้วเช่นกันขอรับ”
“ข้าจะไปดู” ฟ่านหยวนซีสาวเท้าจากไป
มู่ซืออวี่เอ่ยกับจื่อซูและจื่อเยวี่ยน “พวกเราก็ไปดูเถอะ”
เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในเมืองซูโจว การแจกจ่ายอาหารบรรเทาทุกข์จึงต้องหยุดชะงักลงก่อน
เจ้าหน้าที่ทางการแบกคนที่บิดตัวด้วยความเจ็บปวดและร้องโอดโอยอยู่กับพื้นไปยังจวนว่าการทันที จากนั้นก็เชิญท่านหมอทั่วทั้งเมืองมารักษาพวกเขา
“เป็นอย่างไร?” ซูเซิ่งเอ่ยถามท่านหมอ
ท่านหมอกล่าวตอบ “จะต้องกินของที่เป็นพิษเข้าไปแน่ขอรับ”
ลู่อี้ส่งโจ๊กให้ท่านหมอ “ท่านตรวจดูนี่หน่อย”
ท่านหมอลองดมกลิ่น คิ้วพลันขมวดขึ้นมา เขาลองชิมไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบถุยของที่อยู่ในปากออกมาทันที “ถุย ๆ! เหตุใดในนี้จึงมีหินปูนเผาอยู่เล่า?”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” ฟ่านหยวนซีรุดเข้ามา
“คารวะท่านอ๋อง…” ทุกคนค้อมคำนับ
“เอาละ ข้าอยากทราบว่าเกิดอะไรขึ้น!” ฟ่านหยวนซีเอ่ยอย่างเยือกเย็น “พวกเราช่วยเหลือคนมาหลายที่แล้ว ล้วนไม่มีผู้ใดเป็นอะไร พอมาถึงเมืองซูโจวกลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ผู้ใดบอกข้าได้บ้างว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“เรียนท่านอ๋อง พวกเราพบหินปูนเผาในโจ๊ก” ลู่อี้รายงาน