บทที่ 448 ความรับผิดชอบของหัวหน้ากลุ่มการค้า

ชิวซวงเดินเข้ามาพร้อมกับชายวัยกลางคนสีหน้าซีดเซียวผู้หนึ่ง

“เถ้าแก่เฉียน” เจิ้งซูอวี้เห็นเขาจึงกล่าวทัก “นี่ท่าน…”

เถ้าแก่เฉียนน้อมคำนับตัวสั่นเทิ้ม “หัวหน้ากลุ่มเจิ้ง ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอร้องท่าน”

“ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไป จิบชาแล้วค่อย ๆ พูดเถิด” เจิ้งซูอวี้เห็นว่าริมฝีปากของเขาแห้งแตก สีหน้าไม่สู้ดีนัก

นางหันไปมองมู่ซืออวี่

มู่ซืออวี่รู้จักเถ้าแก่เฉียน เถ้าแก่เฉียนเองก็รู้จักนางเช่นกัน ทว่าในตอนนี้ เขาไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นมู่ซืออวี่ บางทีสภาพจิตใจของชายผู้นี้อาจจะย่ำแย่กว่าที่คิด

เถ้าแก่เฉียนยกถ้วยชาในมือขึ้นจิบ สุดท้ายจึงใจเย็นลงบ้าง

“มีอะไรกินหรือไม่?” เขาเอ่ยถาม

เจิ้งซูอวี้สั่งให้ชิวซวงไปนำอาหารมาทันที

“ท่านไม่ได้ทานอะไรมานานแล้วหรือ?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม “หากไม่ได้ทานอะไรนานแล้ว เช่นนั้นท่านต้องทานโจ๊กรองท้องเสียก่อน ชิวซวง เจ้าไปซื้อโจ๊กมา”

“เถ้าแก่เนี้ยมู่!” เถ้าแก่เฉียนพลันหันมาให้ความสนใจกับมู่ซืออวี่ “ดูเหมือนข้าน้อยจะสายตาฝ้าฟาง ไม่ได้สังเกตว่าท่านอยู่ที่นี่ เสียมารยาทแล้ว”

“เถ้าแก่เฉียน พวกเราไม่ได้รู้จักกันเพียงแค่วันสองวัน ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถ้อยคำเกรงใจเหล่านี้ ข้าเห็นท่านมีท่าทางไม่สู้ดี ท่านเผชิญเรื่องยุ่งยากอะไรหรือไม่?” มู่ซืออวี่ถาม

“หากเถ้าแก่เนี้ยมู่อยู่ที่นี่ เรื่องของข้าน้อยก็มีทางแก้แล้ว” เถ้าแก่เฉียนเอ่ย “เถ้าแก่เนี้ยมู่จำได้หรือไม่ว่าข้าทำกิจการเกี่ยวกับหยก”

“แน่นอน หยกชิ้นนั้นที่ท่านแนะนำข้าครั้งก่อนสวยมาก” มู่ซืออวี่กล่าว “ท่านมีปัญหาเกี่ยวกับกิจการหรือ?”

“เฮ้อ…” เถ้าแก่เฉียนตอบ “ต้องโทษข้าที่โลภมาก”

“อย่าร้อนใจไป ทานอะไรก่อนเถอะ พวกเราล้วนอยู่ที่นี่ ไม่ต้องรีบร้อน” เจิ้งซูอวี้เอ่ย

หอที่ทำการของเมืองฮู่เป่ยอยู่ที่นี่ เดิมทีที่นี่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน แต่ตอนนี้กลับมีร้านรวงผุดขึ้นมาทุกหนแห่งในบริเวณรอบ ๆ มีทุกอย่างตั้งแต่อาหาร ของเล่น เสื้อผ้า และอื่น ๆ อีกมากมาย

ชิวซวงซื้อโจ๊กกลับมาอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เถ้าแก่เฉียนทานโจ๊ก มู่ซืออวี่และเจิ้งซูอวี้ก็จัดการงานที่ยังคั่งค้างอยู่ต่อไป

อย่าคิดว่าพวกนางดูแลกลุ่มการค้าเพียงอย่างเดียว มีหลายสิ่งหลายอย่างที่พวกนางต้องจัดการ เช่นเดียวกันกับคนทำงานในชุมชน นางต้องรับผิดชอบดูแลสมดุลของทุกวิชาชีพ และยังต้องเป็นคนกลางระหว่างเจ้าของกิจการสองกิจการ ทว่างานเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องจุกจิกทั้งนั้น หัวหน้ากลุ่มการค้ามีอำนาจมากมาย ความรับผิดชอบจึงต้องมากตามไปด้วย มีเรื่องให้ต้องกังวลไม่น้อย

แต่ก็มีข้อดีเช่นกัน นั่นก็คือกิจการในเมืองฮู่เป่ยมีศูนย์กลาง หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น หรือหากทางการต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขา ย่อมสะดวกที่จะปรึกษาหารือกันมากกว่า

“เรือนวสันต์ต้องการเข้าร่วมกลุ่มการค้าของเรา นี่…” เจิ้งซูอวี้ยื่นหนังสือคำร้องให้นาง “ข้าตัดสินใจไม่ได้จริง ๆ”

“ยินยอม” มู่ซืออวี่เอ่ยโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิด

“หา?” เจิ้งซูอวี้มองมาด้วยสายตาประหลาดใจ “เจ้าเป็นภรรยาขุนนาง จะยินยอมอย่างนี้เลยหรือ? หากเป็นสตรี ไม่ใช่ว่าผู้ใดก็ทำใจยอมรับไม่ได้หรือ?”

“วิชาชีพทุกประเภทเกิดขึ้นได้เพราะการดำรงอยู่ของมันเป็นที่ต้องการ หากไม่มีเรือนวสันต์ก็จะมีเรือนวาโยสารท เรือนวาโยคิมหันต์ เรือนวาโยเหมันต์อยู่ดี หรือต่อให้ไม่มีสิ่งเหล่านี้ บุรุษก็ยังปีนหน้าต่างแม่ม่ายได้ อาจมีการก่อเหตุอีกมากมายตามมา สินค้าของเรือนวสันต์มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย พวกเราไม่สามารถควบคุมได้ แต่ว่า…”