บทที่ 478 การกระทำต่ำช้า

เมื่อจวงซื่อได้ยินข่าวร้าย นางก็โซซัดโซเซล้มหงายหลังทันที

เจี่ยงถงพยุงมารดาเอาไว้ พลางพูดทั้งสะอึกสะอื้น “ท่านแม่ ท่านอย่าทำให้ข้ากลัวสิ”

“เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งพบเขา แม้เขาจะผ่ายผอมลงไปมาก ทว่าจิตใจยังคงเข้มแข็ง แต่… เหตุใดจู่ ๆ เขาก็ไม่อยู่แล้วเล่า?” จวงซื่อร้องไห้ฟูมฟาย “ลูกชายของข้า เจ้าจะให้แม่ทำอย่างไร?”

เจิ้งซูอวี้และมู่ซืออวี่มองหน้ากัน

สีหน้าของพวกนางเจือไปด้วยความเศร้าโศก

“แม่นางเจี่ยง ช่วยพยุงท่านป้าลุกขึ้นก่อนเถอะ!” มู่ซืออวี่เอ่ย

เจี่ยงถงเห็นคนอื่น ๆ ที่พากันมาด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ข้างนอกเช่นกัน นางข่มความเศร้าลงไปแล้วพยุงมารดาเข้าไปในเรือน

จวงซื่อร้องไห้ปานหัวใจแตกสลาย ร้องจนแทบหมดลม เจี่ยงถงช่วยพยุงนางเข้าไปในห้อง ร้องไห้ไปพลางเอ่ยปลอบไปพลาง ทว่าคำปลอบโยนไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“ท่านแม่ ข้างนอกยังมีแขก ข้าจะไปรับรองพวกเขาก่อน อีกประเดี๋ยว… ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อน ท่านต้องดูแลตนเองดี ๆ ท่านยังมีลูกสาวอยู่อีกคนนะ”

เจี่ยงถงเดินออกมา จากนั้นก็เห็นว่ามู่ซืออวี่และเจิ้งซูอวี้นั่งอยู่ที่โต๊ะหิน

“แม่นางเจี่ยง พวกเราไม่ควรรบกวนพวกท่านในตอนนี้ แต่เรื่องพี่ชายของท่านจะต้องกระจ่าง ข้าไม่อาจให้เขาตายเปล่าได้ ท่านบอกพวกเราถึงเรื่องที่ทราบได้หรือไม่?”

“พี่ชายข้าตาย ทว่ามือสังหารลอยนวลหลบหนีไปแล้ว ข้าไม่อาจยินยอมเช่นกัน ข้าเป็นเพียงสตรีอ่อนแอผู้หนึ่ง คงหาตัวศัตรูออกมาไม่ได้ พวกท่านอยากถามสิ่งใดก็ถามมาเถอะ ตราบใดที่ข้ารู้ ย่อมบอกพวกท่านแน่นอน”

“เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายของเจ้ากันแน่?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม

เจี่ยงถงกล่าวว่า “เมื่อสองเดือนก่อน พี่ชายข้าพบคนสองคน… วันนั้นพวกเขาดื่มมากเกินไป เมื่อพี่ชายของข้ากลับมาจากห้องสุขาก็พบว่าหนึ่งในนั้นล่วงเกินพี่สะใภ้ข้าและพลั้งมือฆ่านาง พี่ชายของข้าตื่นกลัวจนสร่างเมา เขาเริ่มต่อสู้กับคนผู้นั้น ชายผู้นั้นบ้าไปแล้ว เขาคว้ากรรไกรในตะกร้าขึ้นหมายจะแทงพี่ชายข้า เมื่อพี่ชายของข้าเบี่ยงตัวหลบ กรรไกรนั่นจึงแทงเข้าที่เด็กทารก…”

“เดรัจฉาน!” เจิ้งซูอวี้เอ่ยด้วยความโมโห “เด็กคนนั้น…”

“ตายแล้ว” เจี่ยงถงเอ่ย “พี่สะใภ้และเด็กตายแล้ว พี่ชายของข้าเสียสติ พลั้งมือฆ่าคนผู้นั้นเข้า ในตอนนั้นเอง ชายอีกคนก็ตื่นขึ้นมา…”

“ชายผู้นั้นกล่าวว่าอย่างไร?”

“เขาบอกว่าพี่ชายของข้าฆ่าคน หากไม่อยากถูกทางการจับ ควรหลีกเลี่ยงการเป็นจุดสนใจ เขารู้จักสถานที่ที่พี่ชายข้าจะซ่อนตัวได้พักหนึ่ง ทั้งยังกล่าวอีกว่าคนที่ถูกฆ่าเป็นเพียงคนนอก ขอเพียงซ่อนศพไว้ให้ดี ย่อมไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หากเขาไม่พูด พี่ชายข้าไม่พูด ข้าและท่านแม่ไม่พูด ก็จะไม่มีผู้ใดรู้เรื่องนี้”

มู่ซืออวี่และเจิ้งซูอวี้มองหน้ากัน

พวกนางพบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

นี่เหมือนกับคดีลวงชิงทรัพย์พวกนั้นไม่มีผล

หากมู่ซืออวี่คาดเดาไม่ผิด ‘ศพ’ นั่นอาจจะไม่ได้ตายจริง ๆ แต่เป็นหลุมพรางที่ล่อให้เจี่ยงจงตกลงไป บัดนี้พอพวกนางเริ่มตรวจสอบ คนพวกนั้นจึงรู้ว่ากระดาษมิอาจห่อไฟได้ จึงฆ่าเจี่ยงจงปิดปาก ไหนจะวัดแห่งนั้นอีก จู่ ๆ พระหายตัวไปหมดวัดเช่นนี้ จะต้องมีเงื่อนงำเป็นแน่

“ร่างพี่สะใภ้กับเด็กฝังไว้ที่ใด?”

“พวกเขาตายอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม พวกเราจึงไม่กล้าทำสิ่งใดและหาสุสานฝังเอาไว้”

“ร่างพี่ชายของเจ้ายังอยู่ที่ศาลาว่าการ เจ้าหน้าที่จะต้องชันสูตรเสียก่อน หากไม่มีปัญหาอะไรแล้วถึงจะส่งกลับมา”

“ข้าทราบแล้ว”

“ที่บ้านเจ้ายังมีสิ่งใดที่พี่ชายเจ้าทิ้งไว้อีกหรือไม่ อย่างเช่นหนังสือ จดหมาย สมุดบัญชี… หรืออะไรก็ตามที่มีอักษรเขียนอยู่บนนั้น”

“ข้าจะไปดูในห้องเขา”