บทที่ 485 ลู่ทางในการเรียนของเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์

มู่ซืออวี่ฟังพวกเขาอธิบายที่มาของ ‘หอซือเป่า’

ผู้ก่อตั้งหอซือเป่าคืออดีตหัวหน้ากองพระราชสำนัก ตอนที่นางเกษียณเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา จึงสร้าง ‘หอซือเป่า’ สำหรับทำเสื้อผ้าให้เหล่าผู้สูงศักดิ์ขึ้น ด้วยชื่อเสียงของมัน คนจึงหลั่งไหลมายังที่นี่เรื่อย ๆ ท้ายที่สุดก็กลายเป็นสถานที่ที่แม้แต่ผู้มั่งมียังไม่อาจเข้าไปได้ง่าย ๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างหอซือเป่าและพระราชวังใกล้ชิดกันมาก หัวหน้ากองพระราชสำนักคนปัจจุบันเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสท่านนี้ ดังนั้นหากในวังมีเหตุเร่งด่วนอันใดก็จะมาขอนางเย็บปักจากหอซือเป่าไปช่วย

“อันอวี้ เจ้าคิดว่าที่นั่นเป็นอย่างไร?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม “ได้ยินพวกเจ้ากล่าวเช่นนี้แล้ว ข้ารู้สึกว่าที่นี่ไม่ธรรมดาเลย อวิ๋นเอ๋อร์ยังเล็ก ข้าไม่อยากให้นางเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ซับซ้อน”

“หอซือเป่ากว้างใหญ่ ความสัมพันธ์ระหว่างคนในราชสำนักค่อนข้างซับซ้อน ขอเพียงเราเรียนรู้งานฝีมือเงียบ ๆ ไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งอื่น ย่อมไม่มีผู้ใดมารบกวน ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ได้รับการแนะนำมาจากอาจารย์ฟ่านให้ซ่งกูกูซึ่งเป็นคนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง หากติดตามนางย่อมสามารถเรียนรู้อะไรได้มากมายจริง ๆ”

“ท่านแม่ ข้าอยากลองดู” ลู่จื่ออวิ๋นเอื้อมไปจับแขนมารดา “อาจารย์กล่าวว่าซ่งกูกูมีทักษะฝีมือที่เป็นเอกลักษณ์ หากได้ร่ำเรียนวิชาและทักษะเฉพาะตัวจากนาง เช่นนั้นจะเป็นโชคดีของข้า”

“พี่หญิง หากท่านไม่ให้เสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ไปตอนนี้ ภายหลังจะต้องเสียใจเป็นแน่ หากท่านกลัวว่าจะมีคนรังแกนาง เช่นนั้นโปรดอย่าห่วง นางเป็นบุตรสาวตระกูลขุนนาง หากผู้อื่นคิดจะรังแก พวกเขาย่อมรู้ว่าใต้เท้าลู่ไม่ยอมแน่” อันอวี้เอ่ย “หากมีอะไรเกิดขึ้นหรือเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ชอบ พวกเราก็แค่ออกมา ที่นั่นจะกังขังนางไว้ได้หรือ?”

“ใช่แล้ว เป็นเช่นนั้น” ลู่จื่ออวิ๋นเห็นพ้องต้องกัน

“พวกเจ้าเข้าขากันดีเสียจริง หากข้าไม่ยอมรับปาก จะไม่กลายเป็นคนใจร้ายหรือ? หากเป็นอย่างที่อันอวี้กล่าว เช่นนั้นก็ลองดูเถอะ แต่หากเจ้าไม่มีความสุขก็ไม่ต้องทำ” มู่ซืออวี่เอ่ยกับเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์

งานเลี้ยงครอบครัวจบลงแล้ว เด็ก ๆ กลับไปที่ห้องของตนเองเพื่อพักผ่อน ลู่จื่อชิงมีแม่นมและบ่าวรับใช้คอยดูแล พวกเขาอาศัยอยู่ที่เรือนข้าง ๆ หากมีเรื่องใดเกิดขึ้นก็สามารถแจ้งนางได้ทันที

ทันทีที่มู่ซืออวี่นั่งลง ลู่อี้ก็บีบไหล่นางอย่างเอาใจ

“ลำบากเจ้าแล้ว”

“เพียงแค่นี้หรือ?” มู่ซืออวี่เอ่ยเสียงเรียบ “ไยไม่รู้จักเอ่ยถ้อยคำหวาน ๆ บ้าง? คำเรียบ ๆ เพียงสามคำซื้อความลำบากตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาของข้าได้หรือ ความเหนื่อยยากของข้าราคาถูกเกินไปแล้ว”

“ผู้ใดบอกว่ามีเพียงสามคำนี้เล่า? ยังมีข้าอีกคน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ามีล้วนเป็นของเจ้า” ลู่อี้สวมกอดนางจากด้านหลัง “ทุกช่วงเวลาก่อนหน้านี้เป็นวันคืนที่ข้าทุกข์ทนที่สุด พวกเจ้าอยู่ไกลสุดขอบโลก เกิดอะไรขึ้นข้าล้วนไม่รู้ และไม่สามารถช่วยได้ ราวกับพยายามไขว่คว้าเมฆหมอกมาไว้ในมือ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว ครอบครัวเราได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะลำบากยากเย็นเพียงใด ข้าก็ไม่กลัว”

“ใต้หล้านี้ยังมีสิ่งใดที่ใต้เท้าลู่หวาดกลัวด้วยหรือ?”

“มี! ทั้งยังมีมากเมื่อมองไม่เห็นเจ้า มองไม่เห็นเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์ มองไม่เห็นฉาวอวี่ มองไม่เห็นเสี่ยวชิงเอ๋อร์ ข้าล้วนกังวลทุกสิ่ง…”

มู่ซืออวี่หัวเราะออกมา “ใต้เท้าลู่ ตอนที่ข้าไม่อยู่ ท่านไปแอบเรียนวิชาเหล่านี้กับผู้อื่นมาใช่หรือไม่? ข้าจะบอกให้นะ หากข้ารู้ว่าท่านมีสตรีรู้ใจข้างนอกละก็ ข้าไม่ปล่อยท่านไว้แน่”

“สามีเจ้าน่าสงสารถึงเพียงนี้ ทุกวันล้วนแต่กินไม่ได้นอนไม่หลับ อีกทั้งยังถูกขุนนางกลุ่มหนึ่งรุมทึ้งอยู่ตลอด แต่ละวันต้องกังวลว่าสหายร่วมงานจะขุดหลุมพรางอะไรไว้ เช่นนี้จะไปมีสตรีรู้ใจได้อย่างไรกัน?”

สามีภรรยาสนทนาพูดคุยอยู่เงียบ ๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเปลี่ยนมาคลอเคลียกันอย่างรักใคร่ แม้แต่พระจันทร์ยังมิอาจทนมองฉากหวาน ๆ นั่นได้

วันต่อมา มู่ซืออวี่พาลู่จื่ออวิ๋นไปปฏิบัติตามธรรมเนียมมอบของขวัญวันพบหน้าที่ ‘หอซือเป่า’

หอซือเป่าตั้งอยู่ใกล้เมืองชั้นในมากที่สุด ที่นั่นเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก ในทำเลที่ผืนดินมีค่าดั่งทองคำเช่นนี้ หอซือเป่าครอบคลุมพื้นที่สองหมู่เป็นอย่างต่ำ

หอแห่งนี้สง่างามโอ่โถง ภายในได้รับการประดับประดาอย่างวิจิตรงดงาม

นับตั้งแต่ยามเฝ้าประตูไปจนถึงคนที่อยู่ข้างใน เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ล้วนออกแบบมาอย่างประณีต ผ้าแต่ละชิ้นล้วนเป็นผ้าเนื้อดี

เหล่าสตรีทั้งหลายมีรอยยิ้มน้อย ๆ ประดับอยู่บนใบหน้า ทุกอากัปกิริยาล้วนเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศของสตรีชั้นสูง นี่เป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวของคนจากในวังอันสูงศักดิ์

ไม่เสียทีที่เป็นอดีตหัวหน้ากองพระราชสำนัก นางทำให้ที่แห่งนี้กลายเป็นวังอีกแห่งได้อย่างง่ายดาย

“ฮูหยิน ที่นี่ท่านเข้าไปไม่ได้ ฮูหยินมาหาผู้ใด โม่เยียนนำทางไปได้เจ้าค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งหยุดมู่ซืออวี่เอาไว้

“แม่นางโม่เยียน” อันอวี้เดินเข้ามาหา “ท่านนี้คือฮูหยินลู่ นางมาหาซ่งกูกู ที่นี่ให้ข้าจัดการเถอะ ข้าจะพานางไปเอง”