บทที่ 491 เจ้าควรมา

สายตาของนางหยุดลงที่ขาของลู่เซวียน

ทว่าเพราะมีผ้าห่มคลุมไว้ นางจึงไม่เห็นว่าภายในเป็นอย่างไร

ฉู่หนิงจูมองหน้าลู่เซวียนอีกครั้งก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ นอกเสียจากสีหน้าที่ดูซีดเซียวเล็กน้อย

“เจ้ามาได้อย่างไร?” ลู่เซวียนมองนาง

“ข้าได้ยินว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ จึงอยากมาดูหน่อย” ฉู่หนิงจูนำยาขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “นี่เป็นยาที่ข้าได้รับมาจากหมอหลวง ใช้รักษาบาดแผลภายนอกได้ชะงัดนัก”

“ขอบคุณ” ลู่เซวียนเอ่ย “เหตุใดยังยืนอยู่เล่า? นั่งลงเถอะ!”

“ข้าดูบาดแผลของเจ้าได้หรือไม่?” ดวงตาของฉู่หนิงจูแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ

“มันน่าเกลียดเกินไป” คนเจ็บเอ่ยนิ่ง ๆ “เจ้าอย่าดูเลย จะทำให้กลัวเปล่า ๆ”

“เจ้าคิดเสียว่าข้าเป็นฉู่หลิง เหมือนเมื่อก่อน…”

“ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่ใช่ฉู่หลิง อีกทั้งแม่นางน้อยผู้หนึ่งก็ไม่ควรมองขาของบุรุษ ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

“นี่เป็นความแค้นระหว่างเขาและเกิ่งเชียนจวิน ไม่เกี่ยวข้องกับนาง

“จะไม่เกี่ยวข้องได้อย่างไร?” ฉู่หนิงจูพึมพำ “หากไม่ใช่เพราะข้า…”

“เจ้าพบข้าแล้ว ก็อย่างที่เห็น ข้าเพียงได้รับบาดเจ็บ พักฟื้นสักระยะหนึ่งก็คงดีขึ้น ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง” ลู่เซวียนเอ่ยขัดนาง “เจ้ากลับไปเถอะ!”

“เจ้ายินดีแต่งงานกับข้าหรือไม่?” ฉู่หนิงจูกำชายเสื้อของตน รวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยออกมา

ลู่เซวียนมองคนพูดด้วยความประหลาดใจ

คุณหนูฉู่เริ่มอับอาย ไม่อาจรอคอยคำตอบของเขาไหว นางรักษาหน้าตนเองไว้ไม่ได้แล้ว

“เจ้าก็รู้ว่า… ข้าชอบเจ้า”

“เจ้าและข้าสถานะแตกต่างกันมาก” ลู่เซวียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าไม่อาจมอบสถานะหวางเฟยให้เจ้าได้ หากคุณหนูผู้สูงศักดิ์จากจวนกั๋วกงอย่างเจ้าแต่งงานกับข้า ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องครอบครัวเจ้าไม่ยินยอมเลย เพราะต่อให้พวกเขายินยอมขึ้นมาจริง ๆ ผู้อื่นก็จะหัวเราะเยาะเจ้าที่แต่งงานลดขั้นอยู่ดี”

เขาชอบฉู่หนิงจูหรือไม่?

แน่นอนว่าชอบ

หากกล่าวว่าไม่หวั่นไหวแม้เพียงนิดย่อมเป็นไปไม่ได้ อย่างไรเสีย ก่อนที่เขาจะรู้ว่านางเป็นสตรีก็ถือว่า ‘ฉู่หลิง’ เป็นสหายที่ดีคนหนึ่ง เราเข้ากันได้ดี ตอนรู้ว่านางเป็นสตรี แรกเริ่มเขาประหลาดใจกับความกล้าของนาง จากนั้นเขาก็เริ่มคิดถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เคยผ่านมาด้วยกัน จิตใจก็พลันเริ่มสั่นไหว

ทว่า…

เขากระจ่างแจ้งแก่ใจตั้งแต่แรกว่าสถานะของเราไม่เท่าเทียมกัน เส้นทางของเขากับนางเป็นทางตัน ไม่อาจมีทางออกให้กับปัญหานี้

“อันที่จริงพอมีวิธีอยู่ หากข้าป่วยหนัก เป็นโรคร้ายแรง จวนเฝินหยางอ๋องย่อมไม่ต้องการสะใภ้เช่นนี้ ถึงตอนนั้นการแต่งงานก็จะถูกยกเลิก หากอาการป่วยของข้าทรุดลงยิ่งกว่าเดิม ย่อมไม่มีผู้ใดเต็มใจแต่งงานด้วย หากเจ้ายินดี บางทีท่านพ่อท่านแม่ของข้าอาจยินยอมให้เราแต่งงานกัน”

“การแต่งงานที่ต้องวางแผนมากมายถึงเพียงนี้ เจ้าคิดว่าจะมีสักกี่คนที่ยินดีอวยพร?”

ฉู่หนิงจู่ใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกไปแล้ว

สำหรับบุตรสาวตระกูลผู้สูงศักดิ์ การเป็นฝ่ายแสดงความรักต่อบุรุษก่อน ทั้งยังกล่าวว่าต้องการแต่งงานกับเขา นับว่าใช้ศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีแล้ว ฉู่หนิงจูนึกไม่ถึงว่าจะถูกปฏิเสธ

“เจ้ายินดีแต่งงานกับแม่นางเหมียวผู้นั้น แต่ไม่ยินดีแต่งกับข้าหรือ?” ฉู่หนิงจูพูดจบก็หมุนตัวจากไปด้วยความขุ่นเคือง

“นายท่าน…” คนสนิทเขาเดินเข้ามา

“เจ้าส่งคนลอบตามไปส่งนางที รอจนนางกลับเข้าไปในจวนก่อนแล้วค่อยกลับมา” ลู่เซวียนเอ่ย “ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว ข้าไม่วางใจ”

ฉู่หนิงจูกลับมาที่จวน นางนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเป็นเวลานาน

“คุณหนู ฮูหยินกั๋วกงมาเจ้าค่ะ” มู่จิ่นเอ่ยเตือนผู้เป็นนาย

ฉู่หนิงจูปาดน้ำตานางออก รอให้ฮูหยินกั๋วกงเข้ามา “ท่านแม่”

“เป็นอะไรไป?” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถาม “เจ้าร้องไห้เช่นนี้ ผู้ใดรังแกเจ้า?”